Τους τέλειωσαν τα "θαύματα" του Εφραίμ, ξέθαψαν τον Παϊσιο

Μπούκαραν, λέει, μπάτσοι απ’ της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, στο σπίτι ενός 27χρονου, στα Ψαχνά Εύβοιας, γιατί είχε φτιάξει μια σατιρική σελίδα στο Facebook, γράφοντας σκωπτικά για τον Γέροντα Παϊσιο. Είχαν προηγηθεί σήμφωνα με τα δημοσιεύματα διαπαρτυρίες «πιστών» και παρέμβαση στην βουλή του νεοναζί βουλευτή Παππά.

Τι να σχολιάσεις; Σε τέτοιες εποχές θα αναβιώσουν και τέτοια μεσαιωνικά φαινόμενα. Βοηθάν σ’ αυτή την κατεύθυνση και τα αστικά ΜΜΕ, από την περιθωριακή φυλλάδα του Γ. Μιχαλόπουλου, μέχρι την έντυπη ναυαρχίδα της δεξιάς τον «Ελεύθερο Τύπο».

 Για να σχηματίσετε μια άποψη και αν φυσικά δεν το θεωρήσετε χαμένο χρόνο διαβάστε φαντασιόπλικτα κείμενα αυτού του καλογέρου.  Τώρα που τους τέλειωσε ο Εφραίμ –αλήθεια τι κάνει αυτή η ψυχή- που με την «θαυματουργεί ζώνη της Παναγίας» θεράπευε την στειρότητα, τον καρκίνο όπως και επέστρεφε παιδιά από τον... άλλο κόσμο, ξέθαψαν τον «γέροντα Παϊσιο».

Και με την ευκαιρία ας δούμε κάποια "εργαλεία" και "θαύματα" που χρησιμοποιούν οι γαλονάδες ρασοφόροι για να παραμυθιάζουν το «ποίμνιο» τους.
Αν συγκεντρώσει κανείς το "τίμιο ξύλο" που κυκλοφορεί φτάνει για να επιπλώσεις κάποιες πόλεις. Αλλά αυτό είναι το λιγότερο. Ο ομφαλός που είχε ο "θεάνθρωπος" ήταν ένας φυσικά. Ομως στις γαλλικές πόλεις Κλερμόν και Σαλόν, υπάρχουν δυο αποξηραμένοι ομφαλοί. Στην Ιταλία υπάρχει και άλλος ένας για να τον προσκυνούν και να δίνουν τα όβολα του οι πιστοί.

Στην εκκλησία του Αγίου Παύλου στην Ρώμη υπάρχουν τα "άγια σπάργανα του Χριστού". Και οι Γερμανοί όμως έχουν κι αυτοί "άγια σπάργανα" στο μπακάλικο της πόλης Ααχεν. Ο Χριστός αφού ήταν Εβραίος είχε κάνει περιτομή. (Οι πιστοί μάλιστα γιορτάζουν αυτό το γεγονός την πρωτοχρονιά). Ξέρετε πόσα "ιερά πετσάκια" απ' το πουλί του Χριστού κυκλοφοράν και λατρεύονται -με προσευχές και "τάματα"- από τους χριστιανούς; Μόλις δεκαεπτά. Πολύ λίγα είναι αν σκεφτεί κανένας ότι στις εκκλησιές τους έχουν για "αξιοποίηση" τριανταδυό καρφιά από αυτά που σταύρωσαν το Χριστό.

Τι να πρωτοπείς για τα "άγια" σύμβολα που χρησιμοποιούν για την εξαπάτηση του κόσμου; Οτι το παπαδαριό επιδεικνύει δεκατέσσερις στάμνες που χρησιμοποίησε ο Χριστός στο "θαύμα" της Κανά; Οτι περιφέρουν δεκάδες ντουζίνες από τους "ιερούς χιτώνες του Χριστού"; Οτι στην Μόσχα προσκυνάν οι αφελείς "αίμα του Χριστού" που βρίσκετε σε μπουκάλι και γάλα της Παναγιάς σε φιάλη; Οτι στην γαλλική πόλη Βαντόμ έχουν σε μπουκαλάκι "δάκρυα του Χριστού" και στην εκκλησιά του Ευαγγελισμού στην Μόσχα υπάρχουν τρίχες από τα γένια του; Εδώ παλιά ένας Πάπας περιέφερε για λατρεία σε μπουκάλι "την ανάσα του Χριστού".

 Πάμε τώρα και στα θαύματα. 

Τούτη η μηχανή με τα θρησκευτικά «θαύματα» βαστάει πολλούς αιώνες. Μπορεί να εκσυγχρονίζετε αλλά πάντοτε έχει τους ίδιους δημιουργούς και τα ίδια θύματα.

Οπως διαβάζουμε στις πράξεις των αποστόλων ε:16 «Συνήρχετο δε πλήθος των πέριξ πόλεων εις Ιερουσαλήμ φέροντες ασθενείς και ενοχλούμενους υπό πνευμάτων ακαθάρτων οίτινες θεραπεύοντο άπαντες».
 Η μόδα στα «θαύματα» της εποχής ήταν οι Χριστέμποροι τότε να απαλλάσσουν τα σώματα των αφελών από το πνεύμα του διαβόλου. Πιασ’ τ’ αυγό και κούρεψε το δηλαδή.

Σήμερα μαζί με την τεχνολογία προόδευσαν και τα «θαύματα». Μέσα στα λογικά πλαίσια φυσικά. Μην περιμένετε δηλαδή να έχει μείνει κάποιος με ένα χέρι και να γίνει θαύμα και να φυτρώσει άλλο. Μην τρελαθούμε εντελώς. Και τα θαύματα έχουν τα όρια τους.

 Πριν μερικά χρόνια είχαμε την «αγία» Αθανασία στο Αιγάλεω που εκμεταλλευόμενη μια αρρώστια που είχε –δερμοπάθεια- κατόρθωνε να εξαπατά δεκάδες θρησκόληπτα χαϊβάνια και σήμερα να έχει τεράστια περιουσία. Σε όλους είναι γνωστή αυτή η ιστορία και δεν έχει νόημα να την επαναλάβουμε.

Φυσικά πάντα είχαμε τις κάρες «αγίων» που μοσχομύριζαν, τις εικόνες που «δάκρυζαν» τις παναγίες που «μάτωναν». Και, φυσικά μαγκίτες, μην φανταστείτε ότι είναι καθόλου δύσκολο να δημιουργήσεις ένα τέτοιο θαύμα. Αμα τυχόν κάποιοι σύντροφοι είναι ρέστοι, κάτσε να τους δώσουμε την συνταγή να καβατζάρουν χοντρά μπακίρια, (πλάκα κάνουμε φυσικά).

Πάρτε μια εικόνα, κατά προτίμηση με την φάτσα του Χριστού ή της Παναγιάς που έχουν μεγαλύτερο σουξέ. Το βράδυ βάλε κάτω απ΄ τα μάτια μια υδροσκοπική ουσία. Θα σας συνιστούσαμε χλωριούχο ασβέστιο που είναι δοκιμασμένο σ’ αυτές τις ιστορίες. Αυτό έχει την ιδιότητα να απορροφά την υγρασία της ατμόσφαιρας και να δημιουργούνται σταγονίδια. Σε λίγο, που λέτε, έχει να ρίξει η Παναγιά το δάκρυ κορόμηλο και το ποίμνιο των πιστών σε σας τάματα που θα λύσετε για πάντα τα οικονομικά σας προβλήματα.

Δεν είναι μόνο δικό μας φαινόμενο αυτό. Το «αίμα» και το «δάκρυ» που έχουν ρίξει η καθολικές Παναγίες είναι άλλο πράγμα. Μάλιστα το 1995 στην Ιταλία είχε πιάσει υστερία τον κόσμο όταν τα ΜΜΕ άρχισαν να μεταδίδουν ότι τα αγάλματα της Παναγιάς σε πολλές περιοχές της χώρας το έριξαν μαζικά στο κλάμα. Και επειδή και εκεί ο Χριστός και η Παναγιά χρειάζονται μπακίρια οι ρασοφόροι έτριβαν τα χέρια τους απ’ το μπαγιόκο που παντελώνιαζαν .
Ηταν τότε που τα πήρε στο κρανίο ένας καθηγητής στο τμήμα οργανικής Χημείας στο πανεπιστήμιο της Πάβια, ο Λουίτζι Γκαρλαστέλι και έσκασε το μυστικό. Είπε δηλαδή πως μπορούμε να κάνουμε ένα άγαλμα να το παρουσιάσουμε ότι δακρύζει. Επειδή όμως εδώ δεν έχουμε αγάλματα γ’ αυτό δεν σας λέμε την συνταγή γ’ αυτή την λαμογιά.



 Πάντως το θαύμα που περιμένουμε εμείς δεν θα το κάνουν οι εικόνες αλλά τα όπλα όταν βρεθούν στα χέρια του ταξικού προλεταριάτου. Και τότε δεν θα ματώσουν Παναγιές αλλά οι αιματορουφήχτρες καπιτάλες και οι κολαούζοι τους.

Πηγή

Με τη «σύγκρουση των πολιτισμών» ή με την «Ταχρίρ»;

Η επίθεση στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης στις 11 Σεπτέμβρη του 2001, έγινε αφορμή για τις ΗΠΑ να εξαπολύσουν τον «πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία» με προκάλυμα την ισλαμοφοβία. Ακριβώς 11 χρόνια μετά, ο αραβικός κόσμος είναι γεμάτος πληγές από τις ιμπεριαλιστικές εξορμήσεις, γεμάτος μίσος για τις ΗΠΑ και η Ουάσινγκτον «θερίζει θύελλες». 

(Στη φωτό: Ο Αμερικανός πρέσβης στην -τάχα «ελεγχόμενη»- Λιβύη σύρεται νεκρός. Μία από τις μεγαλύτερες ταπεινώσεις του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού μετά την εισβολή στην αμερικάνικη πρεσβεία στο Ιράν το 1979)


Οι οργισμένες διαδηλώσεις μουσουλμάνων έχουν εξαπλωθεί σε όλες τις χώρες με μεγάλο μουσουλμανικό πληθυσμό. Το κύμα διαδηλώσεων και οι επιθέσεις σε αμερικανικές και άλλες δυτικές πρεσβείες έχουν αποκτήσει σημαντικές διεθνείς πολιτικές και διπλωματικές προεκτάσεις. Καθώς τα σημερινά γεγονότα μπορεί να παίξουν καθοριστικό ρόλο στις μελλοντικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, αλλά και στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης στο «δυτικό κόσμο», η Αριστερά χρειάζεται να παρέμβει σε αυτή τη συζήτηση, ξεκαθαρίζοντας ζητήματα και ιεραρχώντας τα καθήκοντά της.
Είναι ξεκάθαρο πως η ταινία, που στάθηκε αφορμή για το ξέσπασμα των μουσουλμάνων, δεν είναι μια «αθώα» κατασκευή. Πρόκειται για μια χοντροκομμένα ερασιτεχνική, αισχρή αντιμουσουλμανική προπαγάνδα, που παρουσιάζει τον Μωάμεθ ως γυναικά, παιδόφιλο, ηλίθιο, αιμοδιψή αντισημίτη κλπ. Υποστηρίχθηκε και προωθήθηκε από ανθρώπους που πρόσκεινται σε ένα δίκτυο σιωνιστικών και ακροδεξιών χριστιανικών οργανώσεων, τις οποίες ενώνει το μίσος ενάντια στο Ισλάμ (από τον Αμερικανό πάστορα Τζόουνς που πέρσι είχε κάψει δημόσια το Κοράνι, μέχρι τη γερμανική ακροδεξιά που επιδιώκει να οργανώσει δημόσια προβολή της ταινίας). Ο ίδιος ο δημιουργός της δήλωσε πως ήθελε να αποδείξει πως «το Ισλάμ είναι καρκίνος».
Ρατσιστική προπαγάνδα
Η διάδοση του προσβλητικού βίντεο ήταν μια χοντροκομμένη πρόκληση απέναντι στον ισλαμικό κόσμο. Είτε οι δημιουργοί του επεδίωκαν να προκαλέσουν αντιδράσεις για να τις αξιοποιήσουν είτε όχι, η πολιτική αξιοποίηση του οργισμένου ξεσπάσματος έχει ήδη αρχίσει. Στα κυρίαρχα ΜΜΕ, στη διεθνή Δεξιά και ακροδεξιά, επανέρχονται τα παραδοσιακά ρατσιστικά ισλαμοφοβικά κλισέ: Οι «απολίτιστοι, βίαιοι αραβομουσουλμάνοι» αντιδρούν παράλογα σε μια απλή ταινία. Κάποιοι φτάνουν πιο μακριά, υπονοώντας πως η δημοκρατία στον αραβικό κόσμο ίσως δεν είναι καλό πράγμα…
Οι μουσουλμάνοι και οι Άραβες σε όλο τον κόσμο έχουν ζήσει κυρώσεις και απειλές εναντίον τους, την εισβολή και καταστροφή του Ιράκ, την κατοχή του Αφγανιστάν, την τυφλή υποστήριξη στο Ισραήλ ενώ αυτό δολοφονεί Παλαιστίνιους, την χρηματοδότηση και τον εξοπλισμό αυταρχικών καθεστώτων στην περιοχή, τις φονικές επιθέσεις των τηλεκατευθυνόμενων βομβαρδιστικών στην Υεμένη, το Πακιστάν και τη Σομαλία, που πάντα σκοτώνουν «κατά λάθος» αμάχους. Αν κάποιοι έχουν το δικαίωμα να μιλάνε για «βίαιους» και «απολίτιστους», αυτοί είναι οι κάτοικοι των αραβικών και μουσουλμανικών χωρών, χαρακτηρίζοντας έτσι την «πολιτισμένη Δύση».
Αυτή η πραγματικότητα απαντά σε απόψεις που –αντιμετωπίζοντας το ζήτημα «στη γυάλα»– θεωρούν «υπερβολικές» τις αντιδράσεις ή δηλώνουν αδυναμία να κατανοήσουν την οργή «για τον Προφήτη», όταν την περιοχή βασανίζουν πιο σοβαρά ζητήματα. Στην ουσία, αυτά τα πιο σοβαρά ζητήματα κατέβασαν τον κόσμο στο δρόμο εξίσου –αν όχι περισσότερο– με τη θρησκευτική οργή για την ίδια την ταινία.
Η προσβολή του Μωάμεθ θεωρείται «κόκκινη γραμμή» για το Ισλάμ, ενώ στον αραβικό κόσμο η έννοια της αξιοπρέπειας έχει τεράστια δύναμη (στις αραβικές εξεγέρσεις ήταν κεντρικό σύνθημα πλάι στην ελευθερία και την κοινωνική δικαιοσύνη). Όταν οι ίδιες δυνάμεις, που έχουν ρημάξει τις ζωές των αραβομουσουλμανικών μαζών, τις προσβάλλουν επιπλέον, πατώντας την «κόκκινη γραμμή», το ξέσπασμα είναι λογικό. Είναι χαρακτηριστική η κραυγή μουσουλμάνας διαδηλώτριας: «Δεν ενοχλούμε κανέναν, γιατί δε μας αφήνουν επιτέλους ήσυχους;».
Σε κάθε χώρα ξεχωριστά, οι αιτίες είναι βαθύτερες από το απλό θρησκευτικό αίσθημα. Στην Αίγυπτο, ο πολιτικός αναλυτής Ayman El-Sayyad έγραψε στην εφημερίδα «Ahram»:
«Η Ταχρίρ έγινε απλά το πεδίο μάχης για τους δυσαρεστημένους ανθρώπους, παρά ένας προορισμός για να διαδηλώσουν ενάντια στην ταινία… Είναι εκδίκηση: Οι ισλαμιστές ενάντια στην αμερικανική κυβέρνηση, οι επαναστάτες ενάντια στις δυνάμεις ασφαλείας, οι Σαλαφιστές ενάντια στην Μουσουλμανική Αδελφότητα, οι περιθωριοποιημένοι ενάντια στην πραγματικότητα στην οποία ζουν».
Στη Λιβύη η πραγματικότητα επίσης είναι πιο σύνθετη: Το 2006 οι δυνάμεις του Καντάφι αιματοκύλισαν μια διαδήλωση ενάντια στο ιταλικό προξενείο, όταν ένας Ιταλός υπουργός εμφανίστηκε στη λιβυκή τηλεόραση με μπλουζάκι που είχε πάνω τα διαβόητα δανεζικά σκίτσα ενάντια στο Μωάμεθ. Είναι ένα γεγονός βαθιά χαραγμένο στη μνήμη της λιβυκής κοινωνίας: Η αρχή της λιβυκής εξέγερσης ήταν η 5η επέτειος αυτής της σφαγής. Οι συγκρίσεις με τη σημερινή ταινία είναι αναπόφευκτες και ήρθαν λίγο καιρό μετά τη δημοσιοποίηση εγγράφων για τη συνεργασία Καντάφι-CIA στο βασανισμό αντικαθεστωτικών. Αυτό αρκεί για να απαντήσει στη Χίλαρι που αναρωτήθηκε για την «αχαριστία» των «απελευθερωμένων από τις ΗΠΑ» Λίβυων…
Ισλάμ και ιμπεριαλισμός
Για εκατομμύρια Άραβες η μουσουλμανική ταυτότητα έγινε «ασπίδα» ενάντια στον ιμπεριαλισμό, το Ισραήλ και τις δικτατορίες (όπως παλιότερα ο παναραβικός εθνικισμός). Οι ίδιες οι δυτικές κυβερνήσεις ενίσχυσαν αυτή την τάση μετά την 11η Σεπτέμβρη. Τότε μπήκε στη ζωή μας η ισλαμοφοβία και η θεωρία της «σύγκρουσης των πολιτισμών», για να δικαιολογήσει τις νέες ιμπεριαλιστικές εξορμήσεις. Η προπαγάνδα της επίμαχης ταινίας υπήρξε βασικό χαρακτηριστικό του «πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία» όλη την περασμένη δεκαετία και συνόδευσε το χάος που έσπειρε στην περιοχή ο ιμπεριαλισμός. Άλλωστε η ταινία κάθε άλλο παρά «εξαίρεση» κάποιων «φανατικών» είναι. Ένα αντίστοιχης «ποιότητας» φιλμ, «η Τρίτη Τζιχάντ», προβάλλεται στους νεοσύλλεκτους της αστυνομίας της Νέας Υόρκης ως κομμάτι της εκπαίδευσής τους.
Αραβική άνοιξη
Οι αραβικές εξεγέρσεις κλόνισαν σε μεγάλο βαθμό τον «κόσμο μετά την 11/9». Οι Κόπτες και οι Μουσουλμάνοι συνυπήρξαν στην Ταχρίρ, όπου ο ένας προστάτευε τον άλλο την ώρα της προσευχής. Αναδείχθηκε μια γενιά που αγωνίζεται για ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη για όλους. Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός αποδυναμώθηκε και έχασε την απόλυτη πρωτοβουλία κινήσεων. Έσπασαν οι διαχωρισμοί στον ίδιο τον αραβικό κόσμο και κλονίστηκε η ρατσιστική εικόνα για τους Άραβες στη Δύση. Η «αραβική άνοιξη» ενέπνευσε αγώνες στις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Περάσαμε στον «κόσμο μετά την Ταχρίρ».
Σήμερα, επιχειρείται ο κόσμος να επιστρέψει στην εποχή «μετά την 11/9» και «πριν την Ταχρίρ»: η αραβική άνοιξη να παρουσιαστεί ως «ισλαμική βαρυχειμωνιά», οι λαοί της Δύσης να πάψουν να θαυμάζουν τα αδέρφια τους στον αραβικό κόσμο και να τα βλέπουν πάλι με καχυποψία, να σταλεί το μήνυμα πως οι εξεγέρσεις είναι «επικίνδυνες». Με αυτή την ιδεολογική κάλυψη ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός επιχειρεί να ανακτήσει την πρωτοβουλία κινήσεων στην περιοχή.
Το «λίφτινγκ» που επιχείρησε ο Ομπάμα στη δημόσια εικόνα των ΗΠΑ, η απόπειρα να εμφανιστεί η Ουάσινγκτον ως υπέρμαχος της δημοκρατίας, η αναζήτηση και η προσέγγιση νέων συμμάχων και η απόπειρα να ελέγξουν την έκβαση των εξεγέρσεων έπεσαν στο κενό. Ο αραβικός κόσμος δεν έχει μνήμη χρυσόψαρου, και την οργή ενάντια στις ΗΠΑ δεν μπορεί να την εξαφανίσει κανένας ελιγμός, καμιάς ηγεσίας. Στην ίδια τη Λιβύη, που εμφανίστηκε ως «επιτυχημένη επιχείρηση» του ιμπεριαλισμού, φαίνεται να γεννιέται ένα νέο Αφγανιστάν (όπου οι μουτζαχεντίν, αφού αξιοποίησαν την αμερικανική βοήθεια για να πετάξουν έξω τους σοβιετικούς εισβολείς, έστρεψαν τα όπλα τους ενάντια στις ΗΠΑ). Σήμερα οι πρεσβείες των ΗΠΑ «θερίζουν θύελλες», οι οποίες ίσως αποδειχτούν «αεράκι» μπροστά στις αντιδράσεις που μπορεί να προκαλέσει ένα χτύπημα στο Ιράν.
Τύμπανα πολέμου
Όμως οι ιμπεριαλιστές και το Ισραήλ δεν κινούνται με τη λογική. Ο Νετανιάχου ζητά επίμονα συγκεκριμένη ημερομηνία-«κόκκινη γραμμή» για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, θέλοντας να δεσμεύσει την αμερικανική κυβέρνηση σε πόλεμο. Η αμερικανική Δεξιά ήδη επιτίθεται στον Ομπάμα, γιατί είναι, τάχα, πολύ «μαλακός» απέναντι στους μουσουλμάνους. Ο ίδιος ο Αμερικανός πρόεδρος επικαλείται τον τίτλο του «αρχηγού των ενόπλων δυνάμεων», εγγυάται πως «οι ΗΠΑ δεν θα υποχωρήσουν από τη θέση τους στον πλανήτη», δηλώνει πως η Αίγυπτος δεν θεωρείται πλέον σύμμαχος και στέλνει ειδικές δυνάμεις σε Λιβύη, Υεμένη, Σομαλία. Το «πληγωμένο θηρίο» απειλεί να συνεχίσει το καταστροφικό του έργο.
Πολλοί στην Αριστερά θεωρούν χρήσιμο να στηλιτεύουμε τον «ισλαμικό εξτρεμισμό» που «απειλεί την αραβική άνοιξη». Στις ίδιες τις αραβικές και μουσουλμανικές χώρες υπάρχουν δυνάμεις της Αριστεράς και του κινήματος που επιχειρηματολογούν πως εχθρός δεν είναι «οι άπιστοι» και «η Δύση», αλλά οι ιμπεριαλιστικές κυβερνήσεις. Δυνάμεις που διεκδικούν την ηγεμονία των εξεγέρσεων από το πολιτικό Ισλάμ, εκθέτοντας την ανικανότητα των ηγεσιών του να συγκρουστούν με τον ιμπεριαλισμό και να αντιμετωπίσουν τις ταξικές ανισότητες. Στη Δύση, η Αριστερά έχει να συγκρουστεί με τη «δική μας» κυρίαρχη προπαγάνδα. Αποκρούοντας την ισλαμοφοβική υστερία, μπλοκάροντας κάθε ιμπεριαλιστική εξόρμηση, δηλώνοντας την αλληλεγγύη μας στους Άραβες εργάτες, όταν ξεσηκώνονται ενάντια στον ιμπεριαλισμό και την καταπίεση. Αυτή είναι η καλύτερη βοήθεια στο έργο των Αράβων συντρόφων μας, ο καλύτερος δρόμος να χτίσουμε ταξικές, διεθνιστικές γέφυρες ανάμεσα στους «δύο πολιτισμούς».

ΠΗΓΗ

Η κοινοτιστική θεμελίωση της Χρυσής Αυγής και το πραγματικό υποκείμενο της δράσης

Συχνά εύλογες προσπάθειες της προοδευτικής σκέψης να εξηγήσουν το φαινόμενο της Χρυσής Αυγής προσκρούουν στο γεγονός ότι αυτές υιοθετούν ορισμένα στερεότυπα που οδηγούν τον συλλογισμό σε αδιέξοδα, μάλιστα προσφέροντας ενίοτε στον ρατσισμό επιστημονική νομιμοποίηση. Για παράδειγμα, μια ορισμένη εμμονή στην ιδέα ότι ο ρατσισμός έχει συγκεκριμένη υλική και αντικειμενική βάση, ως συνέπεια της κρίσης και της ανεργίας, οδηγεί αναπόφευκτα στο συμπέρασμα πως είναι αδύνατο να εξαλείψουμε τον ρατσισμό αν πρώτα δεν εξαλειφθούν τα φαινόμενα της κρίσης και της ανεργίας που τον θρέφουν. Δεδομένου όμως ότι τα φαινόμενα αυτά, όπως σημειώνει ο Ρανσιέρ, συνιστούν πλέον δομική προϋπόθεση της λειτουργίας της οικονομίας μας, γίνεται προφανές ότι αυτή η προσέγγιση ενισχύει ειρωνικά τη διαπίστωση ότι η εξάλειψη του ρατσισμού είναι εντέλει αδύνατη χωρίς την απέλαση των ίδιων των μεταναστών. Στην πραγματικότητα, ο ρατσισμός σε κάθε εκδοχή του είναι μια πολιτισμικά κατασκευασμένη στάση στην δυναμική της οποίας προσφεύγουν δρώντα άτομα μιας συγκεκριμένης ομάδας, που διαμορφώνουν και νομιμοποιούν συμπεριφορές ανοιχτά επιθετικές απέναντι σε μέλη άλλων ομάδων, συνήθως στοχοποιώντας τα ως υπεύθυνα για πραγματικά ή επινοημένα κοινωνικά προβλήματα. Επίσης, υπάρχει η άποψη που προσεγγίζει τον ακραίο ρατσισμό των ημερών μας αποκλειστικά μέσα από την οπτική γωνία της σφιχτής οργάνωσης, προσδίδοντάς του έναν αμιγώς πολιτικό φασιστικό προσδιορισμό. Αυτή η άποψη μπορεί μεν συναισθηματικά να ικανοποιεί αριστερά και αντιρατσιστικά αντανακλαστικά, ωστόσο αναπαράγει τραγικά ιστορικά λάθη της Αριστεράς, όπως π.χ. την κυρίαρχη στον καιρό της αντίληψη της Κομιντέρν ότι το φασιστικό φαινόμενο του Μεσοπολέμου συνιστούσε απλώς «τρομοκρατική οργάνωση στρατιωτικού χαρακτήρα στην υπηρεσία του μεγάλου μονοπωλιακού κεφαλαίου». Σύμφωνα με τον Πουλαντζά τέτοιες αντιλήψεις, εστιάζοντας στη στρατιωτική οργάνωση και την πολιτική συγκρότηση του φασιστικού φαινομένου, δεν μπόρεσαν ποτέ να κατανοήσουν τον κοινωνικό χαρακτήρα και τη μαζική παρουσία που είχε στις κοινωνίες που αυτό εμφανίστηκε. Θα προσθέταμε ότι δεν κατανόησαν ποτέ, ως πηγή κινήτρων συμμετοχής και αφοσίωσης των απλών ανθρώπων, τη σημασία του ισχυρού κοινοτικού δεσμού που ανέπτυξε το φασιστικό φαινόμενο. Ξεκινώντας αποφατικά από την κριτική των δύο παραπάνω απόψεων, μπορούμε καταφατικά να διατυπώσουμε τη θέση μας: ο όρος «φασιστικός ρατσισμός» είναι κατάλληλος για την περιγραφή της δράσης της Χρυσής Αυγής, υπό την προϋπόθεση ότι δεχόμαστε και την πολιτισμική κατασκευή αυτής της δράσης (σε αντίθεση με μια «υλικά αντικειμενική» τεκμηρίωσή της) και τη βαρύτητα του κοινοτικού δεσμού που θεμελιώνει αυτή τη δράση στην κοινωνία (σε αντίθεση με μια καθαρά μιλιταριστική προσέγγιση). Εδώ η «πολιτισμική κατασκευή» δεν σημαίνει καθόλου τεχνητή επινόηση ή αυθαίρετη σύλληψη και ο «κοινοτικός δεσμός» δεν σημαίνει αναγκαστικά, παρόλη τη νοσταλγική ρητορική του, εξ ολοκλήρου επιστροφή σε ιεροποιημένα πρότυπα του παρελθόντος. Ας δούμε αναλυτικότερα αυτή τη θέση. Αν υπάρχει ένα φαινόμενο που εδώ και πολλά χρόνια συνοψίζει το μεγάλο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας, διαπερνώντας λίγο ή πολύ οριζόντια όλα τα άλλα, αυτό είναι ο φανερός και λανθάνων αυταρχισμός που χαρακτηρίζει τη λειτουργία της σε όλα τα πεδία, των θεσμών αλλά και του καθημερινού βίου. Το πρόβλημα είναι ότι μια βαθιά συντηρητική πνοή διαπερνάει της ανθρώπινες σχέσεις σε όλα τα επίπεδα (εργασία, οικογένεια, φιλία, πολιτική κοκ.) και γεμίζει με τα δικά της νοήματα τα φαρδιά διάκενα επικοινωνίας και συνεννόησης μεταξύ απομονωμένων και χειραγωγήσιμων ατόμων. Αυτή η συντηρητική πνοή σε καθημερινό επίπεδο νομιμοποιεί αξιολογικά την ανοχή στην αυταρχικότητα, την υποταγή στην έμμεση βία και υποθάλπει την τάση να ζυγίζονται τα κριτήρια της επιτρεπτής ευτυχίας και του αξιοβίωτου της ζωής στη ζυγαριά μιας ποσοτικά μετρήσιμης και θεσμικά θεμελιωμένης αντίληψης περί ατομικής «επιτυχίας». Χρησιμοποιούμε όλο και περισσότερο αυταρχισμό και ετεροπροσδιορισμό στον πρόσληψη των ιδιοτήτων μας, πράγμα που βαρύνει αφόρητα στην απόδοση των ρόλων μας, αφού οι αποδοσμένοι ρόλοι μας τείνουν να γίνουν ιδιότητες-κλουβιά, στην κυριολεξία η φυλακή μας: o μαθητής που αποστηθίζει χωρίς να διαμαρτύρεται, η γυναίκα που υπομένει χωρίς να αντιδρά, ο εργαζόμενος που παράγει χωρίς να διεκδικεί, ο υφιστάμενος που εκτελεί χωρίς να κρίνει κοκ. Παρωχημένοι και αποστεωμένοι ορισμοί των ιδιοτήτων μας, μάς απαγορεύουν να υπερβούμε τους στενούς ρόλους μας, να αποπειραθούμε τη χειραφέτηση και την αυτο-ολοκλήρωσή μας. Αυτή τη συντηρητική πνοή ανέδειξε η υβριδική και πολλαπλή συλλογική ταυτότητα που έδρασε τον Δεκέμβρη του 2008, σαρώνοντας για ενάμισι μήνα το πνεύμα του αυταρχισμού που τυλίγεται σαν βρόχος στο λαιμό της ελληνικής κοινωνίας. Εκείνος ο Δεκέμβρης των νέων επέτρεψε στους εξεγερμένους να αμφισβητήσουν τις ιεραρχίες και να απορρίψουν τους θεσμισμένους κοινωνικούς ρόλους τους, απονομιμοποιώντας στα πεδία των καθημερινών σχέσεων (και όχι απλώς στο μακροπολιτικό επίπεδο) τον συστημικό προσδιορισμό των ιδιοτήτων τους ως ανενεργών υποκειμένων (υπάκουοι μαθητές, πειθήνιοι άνεργοι, παθητικοί μετανάστες κοκ.). Μαζί με τους κοινωνικά αποδοσμένους ρόλους τους, οι εξεγερμένοι νέοι αμφισβήτησαν ταυτόχρονα και τις αντίστοιχες σχέσεις εξουσίας των οποίων θύματα είναι συνήθως οι ίδιοι. Μόλις όμως ο κύκλος διαμαρτυρίας του Δεκέμβρη ολοκληρώθηκε και η συστημική κανονικότητα –έστω και λαβωμένη- επανήλθε, ρεβανσιστικά αναδύθηκαν δύο νέα αυταρχικά φαινόμενα: το κυνήγι των μεταναστών ως υπαίτιων των δεινών της ελληνικής κοινωνίας και η συστηματική απόσυρση επιείκειας ή ανεκτικότητας απέναντι σε οποιαδήποτε ριζοσπαστική μορφή διαμαρτυρίας. Πράγματι, ο εντυπωσιακός βαθμός νομιμοποίησης της δημόσιας παρουσίας και των καθημερινών επιθέσεων της ΧΑ εναντίον των μεταναστών συνδέεται και με τα δύο αυτά φαινόμενα. Δηλαδή, αφενός, με το γεγονός ότι το πολιτικό και το μιντιακό σύστημα έχουν καταστήσει εξαιρετικά εύθραυστη τη σχέση αλληλεγγύης (ή έστω ανεκτικότητας) της ελληνικής κοινωνίας συνολικά απέναντι στους μετανάστες και αφετέρου με το γεγονός ότι η δράση της ΧΑ εμφανίζεται πολλαχόθεν ως «δεξιός ακτιβισμός» που συμψηφιστικά αντισταθμίζει ακραίες αριστερές κινητοποιήσεις. Αυτή η δράση όμως είναι σήμερα η αντανάκλαση μιας συστημικής κανονικότητας που επιβάλλεται με ποικίλες πειθαρχικές και ιδεολογικές πρακτικές στην κοινωνία μας. Η βία της XA αντιπροσωπεύει ειρωνικά την «ελευθερία» να επιλέγεις μια δράση χωρίς υποκείμενο. Έτσι, η ανάγκη πολλών ανθρώπων να απαλλαγούν από μια δύσκαμπτη παθητική στάση απέναντι σε απρόσωπους μηχανισμούς συντριπτικής κυριαρχίας, χωρίς ταυτόχρονα να χρειαστεί να μεταβάλουν τη συντηρητική κοσμοθεωρία τους, μπορεί τώρα να τελεσφορήσει εγχειρηματικά. Η φασιστική βία νομιμοποιείται επειδή αποφορτίζεται ιδεολογικά από το ιστορικό παρελθόν της και προσφέρεται πλέον σαν σύγχρονη επιλογή που μεταλλάσσει την παθητική στάση απέναντι στα προβλήματα της καθημερινότητας σε ενεργό αντίδραση, όταν οι συνθήκες φαίνεται να απαιτούν κάποιον που να επιβάλει δια πυρός και σιδήρου τη διασαλευμένη νομιμότητα. Αποσιωπώντας βέβαια ότι η «νομιμότητα» που υπερασπίζονται οι φασίστες είναι η αναγκαιότητα της δραστικής ελάττωσης και εντέλει εξαφάνισης των διαφορών στα πεδία όχι μόνο της φυλής, της γλώσσας και της θρησκείας, αλλά και σε εκείνα της υγείας, της σεξουαλικότητας, της συμπεριφοράς, του τρόπου ζωής, της συλλογικής δράσης και πάει λέγοντας. Η φασιστική δράση, λοιπόν, δεν εμφανίζεται σαν «μαύρη κηλίδα» στον κόσμο μας, ουσιαστικά επιβάλλει (όχι σαν «πράκτορας», αλλά με τον δικό της ιδιαίτερο τρόπο και τις δικές της στοχεύσεις) αδρά, συνοπτικά και μέσω της τρομοκράτησης και της ωμής βίας, τις ίδιες επιταγές συμπεριφοράς που οι κυρίαρχες μορφές εξουσίας στον σύγχρονο καπιταλισμό της αποδυναμωμένης δημοκρατίας και των αποπροσανατολισμένων κοινωνικών υποκειμένων καλλιεργούν σταθερά και σε μαζική κλίμακα διαμέσου του έμμεσου κοινωνικού ελέγχου και των πολιτικών πειθάρχησης. Το σύγχρονο «αξιακό υπόστρωμα» εμφανίζεται σαν μια προστατευτική πολιτισμική φωλιά που σε γωνίες της επωάζει το φαινόμενο του φασισμού. Πρόκειται για τον τρόπο νοηματοδότησης και την αυτό-επιβεβαίωση ενός ηθικά εκτροχιασμένου χρηματιστικού καπιταλισμού (επιβιωτικός ανταγωνισμός, κοινωνικός δαρβινισμός, η εξουσία ως αρχή όλων των σχέσεων, πειθαρχία, συντριπτική υπεροχή των τυπικών θεσμών έναντι νέων κοινωνικών θεσμίσεων, η αρχή των ισότιμων μεγεθών κοκ.) που συνοδεύεται απαραίτητα από μια ακρωτηριασμένη και μιντιακά κατευθυνόμενη πολιτική δημοκρατία, ενώ συμπληρώνεται από έναν πανίσχυρο σχετικισμό των ανθρωπιστικών αξιών που δρα ως μηχανισμός θεμιτής παραγωγής ακραίου καιροσκοπισμού σε όλες τις εκφάνσεις του καθημερινού βίου. Ας μη γελιόμαστε, όμως. Ο νέος φασισμός ανδρώνεται μεν σε ένα φιλικό και φιλόξενο συστημικό αξιακό περιβάλλον, όμως αυτό από μόνο του δεν θα εξηγούσε την αλματώδη άνοδό του. Η ΧΑ δεν διαθέτει απλώς μια σημαντική μάζα υποστηρικτών και ψηφοφόρων που πλαισιώνουν υποστηρικτικά, σε επίπεδο κοινής γνώμης και έμμεσης συνδρομής, μερικές μιλιταριστικές ομάδες εφόδου. Διαθέτει επίσης και μια ρηξικέλευθη δυναμική κοινωνικής αυτό-εδραίωσης, μια προοπτική συμπερίληψης μελών ευρύτερων κοινωνικών ομάδων στις τάξεις της. Αυτό σημαίνει ότι στην πραγματικότητα τα πολιτισμικά όρια που τη διαχωρίζουν από την υπόλοιπη κοινωνία είναι εξαιρετικά πορώδη, επιτρέπουν -χωρίς κάποιο ιδιαίτερο κόστος για τη συνοχή της προσωπικής βιογραφίας του δυνητικού μέλους– μετατοπίσεις και παλινδρομήσεις που εντάσσουν την επιλογή της ΧΑ στο φάσμα των πιθανών και θεμιτών πολιτικών επιλογών. Η υποτιθέμενη ηθική συνέπεια και ο τετράγωνος, απλοϊκός και συνολιστικός λόγος της ΧΑ την εμφανίζουν ως αντίπαλο ενός συστήματος που καλλιεργεί τον αξιακό σχετικισμό, τον καθημερινό καιροσκοπισμό και την ισχυρή ώθηση να συνάπτουμε σχέσεις πρόσκαιρες και «ακρωτηριασμένες», δηλαδή βασισμένες σε κατακερματισμένες αντιλήψεις του εαυτού με βάση ασύνδετες μεταξύ τους ιδιότητες που εξαλείφουν την ενότητα και την ακεραιότητα του υποκειμένου. Έτσι, η ΧΑ μπορεί να εμφανίζεται ταυτόχρονα σαν δίκτυο ασφαλείας, συμπαράστασης και κοινωνικής αρωγής στους καθημερινούς βιόκοσμους και σαν «θεραπεία» της αστικής σήψης στο πολιτικό επίπεδο. Η κοινοτιστική εδραίωση του σύγχρονου φασιστικού φαινομένου είναι σε φάση ανάπτυξης και, όπως συνέβαινε και με τον ιστορικό φασισμό, αυτό αποτελεί το πιο επικίνδυνο από τα χαρακτηριστικά του. Η ΧΑ μπορεί να θεωρηθεί ένα υβρίδιο συστημικής κανονικότητας και απείθαρχου κοινοτισμού. Είναι ένα κοινωνικό αντικίνημα που αντιγράφει από τα κοινωνικά κινήματα πολλαπλά στοιχεία τους: επικαλείται φαινόμενα καταπίεσης και αποκλεισμού, χρησιμοποιεί χειραφετητική ρητορική, αξιοποιεί πολλαπλά ρεπερτόρια δράσης, συνδυασμούς νόμιμων και παράνομων, ειρηνικών και βίαιων πρακτικών, προσδιορίζει τους αντιπάλους της σε συνάρτηση με τον λόγο αλληλεγγύης που απευθύνει προς τους «ομοίους», προσελκύει τη προσοχής των ΜΜΕ. Στα στοιχεία όμως που αντιγράφει από τα κοινωνικά κινήματα προσδίδει ένα αντεστραμμένο κοινωνικό περιεχόμενο, δεδομένου ότι προσπαθεί να ανατρέψει τόσο τα δικαιώματα που κατακτήθηκαν με τους αγώνες των κοινωνικών κινημάτων όσο και το κοινωνικό νόημα αυτών των κατακτήσεων. Για παράδειγμα, όταν οι χρυσαυγίτες επιτίθενται εναντίον των μεταναστών, δεν ακυρώνουν απλώς τα –de jure ή de facto- δικαιώματά τους στην εργασία, στην αξιοπρέπεια, στην εκπαίδευση, στην παρουσία στους δημόσιους χώρους, κοκ. Συγχρόνως καταστρέφουν και την αντίληψη της κοινωνικής αλληλεγγύης που έχτισαν τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα τα ποικίλα δίκτυα και οι διάφορες οργανώσεις υποστήριξης προς τους μετανάστες. Για την ακρίβεια, εμπεδώνουν στα κοινωνικά δίκτυα της καθημερινότητας ως μόνη νόμιμη μορφή αλληλεγγύης την «αλληλεγγύη από ομοιότητα» που αναπαράγει την πολιτισμική απομόνωση και τον κοινωνικό σεχταρισμό, απονομιμοποιώντας την «αλληλεγγύη από διαφορά» που υπερασπίζεται την καθολικότητα του υποκειμένου. Έτσι, κατά μείζονα λόγο, εξουδετερώνουν την προοπτική να συνειδητοποιηθεί ευρύτερα στη βάση της κοινωνίας ότι η αλληλεγγύη δεν είναι απλώς εργαλείο επιβίωσης (πολύ περισσότερο των «εκλεκτών»), αλλά συνιστά εργαλείο ανταγωνιστικών στον καπιταλισμό μορφών συμβίωσης και δράσης. Γνωρίζουμε ότι αυτή η κοινοτιστική εδραίωση της ΧΑ είναι γεμάτη ανεπίλυτες αντιφάσεις. Ο φασισμός δεν οικοδομεί ένα αληθινό υποκείμενο της δράσης, απλώς επιβάλλει την «επιλογή» της μίας και μοναδικής εκδοχής της δράσης. Η δυνατότητα της επιλογής σημαίνει όντως προαιρετική μετακίνηση από την απάθεια στην ενεργητικότητα, αλλά ασκείται μέσα σε ασφυκτικά όρια πειθαρχίας και υποταγής που καταργούν τη σημασία της μετακίνησης. Η χειραφέτηση εν μέρει απεγκλωβίζει μεν από ορισμένες κοινωνικά αποδοσμένες ιεραρχίες (π.χ. των εφήβων μέσα στην οικογένεια και στο σχολείο), αλλά η γοητεία της εξαντλείται όταν γίνεται φανερό ότι απλώς αντικαθιστά τις παλαιές και κατεστημένες ιεραρχίες με νέες επιλεγμένες αλλά και πιο αυταρχικές. Η αλληλεγγύη αυτό-ακυρώνεται στο μέτρο που αποδεικνύεται πολεμικό εργαλείο προσβολής και εξαφάνισης του αντιπάλου. Παρ’ όλα αυτά, ο φασιστικός κοινοτικός δεσμός παραμένει ενεργός και με δυναμική εξάπλωσης στην ελληνική κοινωνία. Η Αριστερά καλείται να αντιμετωπίσει το φαινόμενο σε όλες τις όψεις εμφάνισής του σε συνθήκες εντεινόμενης οικονομικής και κοινωνικής κρίσης. Στο πολιτισμικό πεδίο δουλεύοντας μέσα στα καθημερινά δίκτυα για να ξαναδώσει το δικό της κοινωνικό περιεχόμενο σε αξιακά νοηματοδοτημένες βιωματικές πρακτικές όπως συλλογικότητα, συμπαράσταση, εγκαρδίωση, οικειότητα, εμπιστοσύνη, μοίρασμα κοινών οραμάτων, χειραφέτηση, αφοσίωση, δέσμευση, εκφραστική επικοινωνία, παραγωγή απελευθερωτικής γνώσης, συντροφικότητα, αλληλεγγύη. Επίσης, για να καταστήσει ξανά επίκαιρα, αλλά και διαχρονικά, δικαιώματα όπως η αυτονομία, η ισότητα, η συμπληρωματικότητα και ο σεβασμός όλων των διαφορών. Έτσι, αντιμετωπίζοντας το φασιστικό φαινόμενο θα ανατρέπει συγχρόνως την κυριαρχία του συστημικού αυταρχισμού. Δουλεύοντας ακριβώς εκεί όπου η μηχανική πρόσδεση της συμπεριφοράς με αξιακούς προσανατολισμούς παίρνει καθημερινά τη μορφή της απτής συμβίωσης: στους χώρους εργασίας και εκπαίδευσης, στις οικογένειες, στις γειτονιές και στις συνοικίες, στα δίκτυα κοινωνικής υποστήριξης και στους δημόσιους χώρους. Μόνο έτσι θα μπορέσει η Αριστερά της κοινωνίας να συναντηθεί ανοιχτά με την πολιτική Αριστερά πλέκοντας μαζί τον καμβά όπου θα υφανθούν τα επόμενα χρόνια οι πολύμορφες πρωτοβουλίες μιας ευρύτερης μεταβολής. Γιατί η αντιμετώπιση του φασισμού δεν είναι ξεκομμένη από την αντιμετώπιση του συστημικού αυταρχισμού, δεν είναι μια επιμέρους προσπάθεια να επιστρέψουμε στο «μικρότερο κακό», σε συστημικές πηγές νοηματοδότησης του βίου και σε θεσμικά κριτήρια προσανατολισμού της συμπεριφοράς που (υποτίθεται) έχουν πρόσκαιρα διαταραχθεί. Αν θέλουμε να καταρρίψουμε σταδιακά όλες τις πολιτισμικές νοηματοδοτήσεις που οδηγούν σταθερά σε φαινόμενα ακραίας βίας κατά των αδυνάμων, ακραίου κοινωνικού αποκλεισμού και ακραίου διανοητικού ολοκληρωτισμού, οφείλουμε να κινηθούμε στον αστερισμό ενός οικουμενικά προσανατολισμένου δρώντος υποκειμένου. Σε καθαρά πολιτικό επίπεδο, η κατά τόπους ηγεμονική φυσική παρουσία της ΧΑ στους δημόσιους χώρους επείγει να αντιμετωπιστεί πρακτικά, για δύο βασικούς λόγους. Κατ’ αρχάς, επειδή η εύλογη κοινωνική υπεράσπιση των μεταναστευτικών και άλλων ομάδων των οποίων τα μέλη η ίδια στοχοποιεί, στιγματίζοντάς τα για να τα καταστήσει ευάλωτα αντικείμενα της φασιστικής βίας, είναι ανέφικτη χωρίς τη φυσική προστασία τους. Δεύτερον επειδή, παρά τη δυνητική πραγματικότητα της κοινωνίας της πληροφορίας που μας περιβάλλει, οι φυσικοί χώροι των πόλεων παραμένουν σε μεγάλο βαθμό βασικοί χώροι όπου αυθόρμητα διαμορφώνονται απαραίτητα εργαλεία (κοινωνικότητα, συλλογική διαμόρφωση των αναγκών, καθημερινή συνύπαρξη και συλλογική διάδραση) που χρειάζεται το οικουμενικά προσανατολισμένο υποκείμενο για να δράσει.

ΠΗΓΗ

Kείμενο από Λέρο για αλληλεγγύη προς μετανάστες στο νησί

 ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ - ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

          Τους τελευταίους μήνες αυξήθηκαν κατακόρυφα τα κρούσματα ρατσιστικής βίας στη χώρα μας. Μαυροντυμένες συμμορίες νεοφασιστών, κηρύττουν το μίσος και την ωμή βία, προβαίνοντας σε εγκληματικές πράξεις κατά μεταναστών, τσιγγάνων, ομοφυλοφίλων και γενικά κατά οποιουδήποτε «άλλου». Ανθρωποειδή, που σπέρνουν το διχασμό και τον φόβο. Το δηλητηριώδες κλίμα συντηρούν, πολλές φορές καλλιεργούν τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης, κατασκευάζοντας έντεχνα «εχθρούς», δηλητηριάζοντας τον πληθυσμό της χώρας, στοχεύοντας και αυτά με τη σειρά τους στη μετατροπή των ανθρώπων σε ανθρωποειδή. Πίσω από τα λόγια και τα γραπτά των ακριβοπληρωμένωνδημοσιογράφων ένα μήνυμα υπάρχει  «μισείστε, στραφείτε ο ένας εναντίον του άλλου, εξοντώστε ή ανεχθείτε την εξόντωση των άλλων». 

          Ευτυχώς το μήνυμα αυτό δεν περνά στη συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου. Με όπλο την αλληλεγγύη και έχοντας ως αντίδοτο τη δύναμη της ψυχής τους οι άνθρωποι δεν δηλητηριάζονται, δεν μεταλλάσσονται σε ανθρωποειδή με άδειο βλέμμα και χέρια δολοφόνων. Παραμένουν άνθρωποι με αισθήματα, με συμπόνοια, με συντροφικότητα και με μάτια που δακρύζουν ακόμα.  

          Εδώ στην ακριτική Λέρο, που τις τελευταίες εβδομάδες δέχεται νέο κύμα μεταναστών και προσφύγων, μεγαλώνει καθημερινά μια ανθρώπινη αλυσίδα αγάπης και αλληλεγγύης. Οι πολίτες, αντιλαμβανόμενοι ότι στο συμπολίτη μας, που υποφέρει από τις συνέπειες της οικονομικής βαρβαρότητας ,προστέθηκε και ο πρόσφυγας, που ξεριζώθηκε από τον τόπο του βίαια, δεν έμειναν απαθείς. Διαμαρτύρονται διαρκώς για το γεγονός ότι άνθρωποι όλων των ηλικιών ακόμη και βρέφη κρατούνται μέσα στα κρατητήρια του αστυνομικού τμήματος σε εντελώς ακατάλληλες συνθήκες, που δημιουργούν κινδύνους για τους ίδιους αλλά και για τους αστυνομικούς υπαλλήλους. 

Αλλά δεν σταματούν στη διαμαρτυρία. Με όποιο τρόπο μπορούν προσπαθούν να βοηθήσουν τους κατατρεγμένους συνανθρώπους μας. Μια μικρή αποθήκη του Α.Τ. Λέρου γεμίζει διαρκώς από προσφορές των πολιτών. Η Στέλλα φέρνει νερά, η Ελένη πάνες για τα μωρά, η Γεωργία είδη υγιεινής, ο Δημήτρης μπισκότα, η Νίκη γάλα και κρουασάν, η Άννα δίνει από το μαγαζί της πορτ – μπεμπέ για το νεογέννητο από τη Συρία, ο άνεργος Νίκος ζητά να βοηθήσει με οποιοδήποτε τρόπο, ο Αλέξης, η Μαριάννα, η Μπερναντέτ, ο Τζέφρυ, η Μαρία, οι αστυνομικοί του τμήματος και τόσοι – τόσοι άλλοι κινητοποιούνται και βοηθούν. Άνθρωποι που τείνουν το χέρι στους άλλους συνανθρώπους μας, τους σύγχρονους ικέτες χωρίς να ενδιαφέρονται για το χρώμα, τη φυλή, την εθνικότητα και το θρήσκευμά τους. 

Οι ιαχές των θηρίων δεν κατάφεραν να θολώσουν το μυαλό, δεν κατάφεραν να νεκρώσουν την ψυχή.

Η πλειοψηφία των πολιτών αντιστέκεται, δρα συλλογικά και δεν την αγγίζει η φασιστική και ναζιστική ιδεολογία. 

Αυτό είναι το δικό μας «Τάγμα». Ένα τάγμα ανθρωπιάς και αλληλεγγύης.

                                   Έτσι θα συνεχίσουμε.

         

                                 Λέρος, 18 Σεπτεμβρίου 2012  

                                 Ματίνα Κατσιβέλη – Δανιήλ

ΠΗΓΗ

Θαυμάστε τους χρυσαυγίτες, υπηρέτες των πλουσίων

Όταν η Χρυσή Αυγή βάζει πλάτη μαζί με την κυβέρνηση για να γλιτώσουν οι μεγαλοεπιχειρηματίες και να την πληρώσουν οι φτωχοί

Όπως το φασιστικό κόμμα του Μουσολίνι, έτσι και η Χρυσή Αυγή δουλεύει στα εξής επίπεδα: Στρατηγική υπέρ των ισχυρών, διγλωσσία ανάλογα με την περίσταση (για να μην μπορεί εύκολα να τους πει κανείς φασίστες) και τακτική προσκόλλησης στην Αριστερά, τόσο λόγω έλλειψης προγράμματος της Χρυσής Αυγής, όσο και για να αμφισβητηθεί η δύναμη της Αριστεράς στα λαϊκά στρώματα.

Τους τελευταίους τρεις μήνες, η τοποθέτηση των φασιστών υπέρ των ισχυρών αποδείχτηκε σε τρεις διαφορετικές περιπτώσεις:


1.    Αγροτική Τράπεζα: Μέχρι τα τέλη Ιουλίου, η Χρυσή Αυγή δεν είχε πει κουβέντα για το ξεπούλημα της Αγροτικής, επιτρέποντας στην κυβέρνηση να δουλεύει γι’ αυτό. Στις 31 Ιουλίου, οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής, μαζί με τους βουλευτές της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, μπλόκαραν το αίτημα της Αριστεράς για σύγκληση της Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων. Μετά από την κατακραυγή που προκάλεσε η αποκάλυψη της στάσης της, τελικά η Χρυσή Αυγή δήλωσε πως θα υπερψηφίσει την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για τη σύσταση Εξεταστικής.

2.    Χρέη των ΠΑΕ προς το Δημόσιο: Στα τέλη Αυγούστου, η Χρυσή Αυγή ψήφισε την τροπολογία που επιτρέπει στις ΠΑΕ να προσκομίσουν φορολογική και ασφαλιστική ενημερότητα στην Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού μετά την έναρξη του πρωταθλήματος. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι, παρά την οικονομική κρίση, η Χρυσή Αυγή μαζί με την κυβέρνηση έβαλαν πλάτη για τους ιδιοκτήτες, ώστε το Δημόσιο να μη ζητήσει από τους μεγαλοεπιχειρηματίες Μαρινάκη, Βαρδινογιάννη κ.ά τα λεφτά που αυτοί του οφείλουν. Η Χρυσή Αυγή, λοιπόν, προκειμένου να έχει «πρόσωπο» στα γήπεδα (από χρόνια στρατολογεί μέλη της από τις κερκίδες) έδειξε ότι μπορεί να μπαίνει και σε ρόλο κοινοβουλευτικού μπράβου και να «καθαρίζει» η ίδια για δικά τους χρέη.

3.    Ίδρυμα Λάτση: Το νομοσχέδιο για τη μείωση των δημοσίων δαπανών, που συζητιέται στη Βουλή αυτές τις μέρες, περιλαμβάνει ρύθμιση για το «πλωτό μουσείο Νεράιδα» του Ιδρύματος Γιάννη Λάτση. Υποστηρίζοντας για μια ακόμα φορά τα συμφέροντα των ισχυρών, και μολονότι το θέμα αφορούσε πρωτίστως τους απολυόμενους, η Χρυσή Αυγή αντιτάχθηκε στην νομοθέτηση της ίδρυσης του μουσείου ως Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου, υπό την αιγίδα του υπουργείου Ναυτιλίας, υποστηρίζοντας πως «δωρίζεται από έναν εκ των πλουσιοτέρων ανθρώπων της γης - και ξέρουμε ότι οι δωρεές που γίνονται στο Δημόσιο συνήθως καταστρέφονται, γιατί το Δημόσιο δεν σέβεται τίποτα που δεν το έχει αποκτήσει με κόπο». «Θα μπορούσε κάλλιστα», δήλωσε ο ίδιος, «αυτό το μουσείο να κάνει πολύ καλή δουλειά, ευρισκόμενο στα χέρια του Ιδρύματος Λάτση».





ΠΗΓΗ

Ρατσισμός: γράφεται με δύο ΜΜ κι ένα Ε;

Ώστε «Η Αριστερά έφερε τη Χρυσή Αυγή», κύριοι του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ; Σοβαρά; Για να δούμε τι λένε τα εκλογικά αποτελέσματα. Μήπως την ανέβασαν η άγνοια και το εμπόριο τρόμου από τα δελτία των οκτώ;

Αφού σ' αυτές τις συζητήσεις η λογική πάει περίπατο, ας αφήσουμε να μιλήσουν οι αριθμοί. Τα ποσοστά, συγκεκριμένως.

Σύμφωνα με τις ιστοσελίδες του Υπουργείου Εσωτερικών στις τελευταίες εκλογές, η Χρυσή Αυγή πήρε πάνω από τον μέσο όρο της (6,92%) στις ακόλουθες περιφέρειες: Α΄Αθηνών, Α' και Β' Πειραιώς, Αττικής, Αιτωλοακαρνανίας, Αργολίδας, Αρκαδίας, Βοιωτίας, Ευβοίας, Ηλείας, Ημαθίας, Β' Θεσσαλονίκης, Κεφαλλονιάς, Κιλκίς, Κορινθίας, Λακωνίας, Μαγνησίας, Μεσσηνίας, Πέλλας, Πιερίας, Σερρών, Φθιώτιδας και Φωκίδας. Και μάλιστα, τα υψηλότερα ποσοστά του εσμού, συγνώμη του κόμματος αυτού, καταγράφονται στην Κορινθία, Λακωνία, Αργολίδα, Περιφέρεια Αττικής και Β' Πειραιώς. Μα κάτι δεν λείπει; Ναι, οι μετανάστες, για τους οποίους υποτίθεται ότι υπερψηφίστηκε το εν λόγω κόμμα.

Στις περισσότερες απ' αυτές τις περιοχές δεν έχει καταγραφεί υπερπληθυσμός άνεργων μεταναστών, ούτε καταυλισμοί ανθρώπων χωρίς χαρτιά που να περιμένουν να περάσουν στη Δύση. Εάν ίσχυαν οι οιμωγές και οι κραυγές των καναλιών και του «Πρώτου Θέματος» θα περίμενε κανείς οι ψηφοφόροι της Πάτρας ή της Ηγουμενίτσας θα είχαν ψηφίσει τα «παληκάρια με τις μαύρες μπλούζες». Όμως όχι! Ούτε και στον Έβρο, τη Λέσβο, τη Χίο και τη Σάμο, τις κατεξοχήν περιοχές εισόδου μεταναστών από τα ανατολικά, καταγράφεται κάποια ιδιαίτερη προτίμηση στη νεοναζιστική ακροδεξιά. Ούτε, βέβαια, στην Ξάνθη και τη Ροδόπη, όπου ζει η μουσουλμανική μειονότητα, την οποία διάφοροι «ιέρακες», που κοιτάνε μόνο το πορτοφόλι τους, βλέπουν να απεργάζεται ανθελληνικές συνωμοσίες.

Παρατηρείται, λοιπόν, ένα λογικό κενό. Στις περιοχές όπου πράγματι υπάρχουν καταυλισμοί μεταναστών (και όπου λογικά αναπτύσσονται περισσότερες εντάσεις μεταξύ των ντόπιων και των ξένων αλλά και των ιδιων των μεταναστών), το ποσοστό της Χ.Α. είναι κάτω του πανελλαδικού μέσου όρου της. Αντίθετα, ξεπερνάει αρκετά (και σε ορισμένες περιπτώσεις ενοχλητικά) τον μέσο όρο σε περιοχές κατα κύριο λόγο αγροτικές, όπου οι μετανάστες απασχολούνται σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα στα χωράφια κι όπου έχουν καταγραφεί ελάχιστες εντάσεις μεταξύ Ελλήνων και ξένων ή μεταξύ μεταναστών. Για τις μεγάλες αστικές περιφέρειες (Β' Πειραιώς και Β' Θεσσαλονίκης) πρέπει, βέβαια, να λάβουμε υπόψη μας τον επιβαρυντικότατο παράγοντα της ανεργίας. Σημειωτέον, ότι τα πρόσφατα ρατσιστικά επεισόδια στο Κερατσίνι και την Κόρινθο καταγράφηκαν μετά τις εκλογές κι αφού οι Χρυσαυγίτες είχαν πάρει θάρρος από τα θετικά (γι' αυτούς μόνο) αποτελέσματα. Επίσης, σε τρεις από τις περιφέρειες που η Χ.Α. πήγε καλά (Πέλλα, Πιερία, Σέρρες,), ο Σύριζα-ΕΚΜ, που τον κατηγοράνε για την άνοδό της, κατέγραψε τις χαμηλότερες επιδόσεις του. Φυσικά, σ' αυτή την ερασιτεχνική λογική, δεν πρέπει να παραβλέπουμε και τον παραδοσιακό συντηρητισμό των αγροτικών περιοχών. Ο οποίος, όμως, σε παλιότερα χρόνια -των παχιών αγελάδων- μια χαρά είχε βολέψει τη συνείδησή του και την τσέπη του με τις επιδοτήσεις και τους διορισμούς από τα καθεστωτικά κόμματα.

Άρα, δεν είναι άδικο να υποθέσουμε πως όπου οι μετανάστες δουλεύουν υποταγμένα, με μηδενικά μεροκάματα, και ανέχονται κάθε βιαιοπραγία εις βάρος τους (πχ Ηλεία, Λακωνία, Αργολίδα, Εύβοια, Μαγνησία, Μεσσηνία, Βοιωτία, Πέλλα) ο ρατσισμός θεμελιώνεται και σε εκλογικό επίπεδο. Αντίθετα, εκεί που οι ψηφοφόροι έρχονται σε καθημερινή επαφή με τους μετανάστες και το δράμα του εγκλωβισμού τους σ' αυτή τη χώρα, η Χρυσή Αυγή πάει για βρούβες.

Αλλά πέρα από τον παραδοσιακό αγροτικό συντηρητισμό, ποιό είναι το κοινό νήμα που συνδέει αυτές τις περιφέρειες, σε όλη την Ελλάδα; Προφανώς, η άγνοια της προσωπικής επαφής και ο τρόμος του «ξένου» που γεννάνε και πουλάνε τα δελτία ειδήσεων και τα ρατσιστικά παραληρήματα των mainstream φυλλάδων. 

ΠΗΓΗ

Η συνωμοσία κατά της Ελλάδας

Την Κυριακή θα ξυπνάμε πρωί. Θα πηγαίνουμε εκκλησία για να λατρέψουμε έναν περίεργο Θεό που θα ξεχειλίζει από αγάπη για όλους τους Λευκούς Ανθρώπους – και μόνο αυτούς. Εφημερίδες θα διαβάζουμε λίγες, αλλά θα έχουν πολλά χρώματα, μεγάλες φωτογραφίες, θα είναι ανορθόγραφες και κάθε δύο λέξεις θα γράφουν για την ακαθόριστη έννοια της Ελλάδας με επιχειρήματα ακλόνητα όσο και η αγνή βλακεία. Ο Γούντι Αλεν δεν θα παίζεται στους κινηματογράφους, θα απαγορευτεί· στην τελευταία ταινία του ανέφερε μόνο μία φορά τον ελληνικό πολιτισμό και αυτό για ένα αστείο γκομένισμα ενός αλλόθρησκου.
Τα μισά μπαρ θα κλείσουν, ειδικά όλα αυτά τα μοδάτα μικρά ζεστά μέρη που επιτρέπουν την ελεύθερη σεξουαλική συμπεριφορά και την κακή μουσική. Η μουσική θα επιτρέπεται, αλλά μόνο αν έχει ελληνικό στίχο όπως το «Μίλα ελληνικά ή ψόφα», το αριστούργημα του συγκροτήματος με το ειλικρινές όνομα Πογκρόμ που ανήκει σε βουλευτή της Χρυσής Αυγής. Θα γίνονται γυμνάσια καθημερινά, γιατί το σώμα πρέπει να είναι υγιές όσο και το πνεύμα, δεν θα επιτρέπεται να είσαι αγύμναστος – μόνο ο αρχηγός θα μπορεί να απολαμβάνει μια πιο χαλαρή σωματοδομή, αλλά το πνεύμα του δεν θα αμφισβητηθεί από κανέναν.
H κακογουστιά θα γίνει πολιτική επιλογή. Τα γλέντια θα υπάρχουν, αλλά δεν θα είναι αυθεντικά, θα είναι λίγο λοβοτομημένα – στο τέλος θα έχει και μπαλοθιές υποχρεωτικά. Και ποδόσφαιρο και μπάσκετ θα βλέπουμε, αλλά ο Σχορτσιανίτης δεν θα παίζει στον Παναθηναϊκό, ούτε ο Νίνης στην Εθνική, θα έχουν εκδιωχθεί – εκτός και αν οι διαφορετικοί που έχουν λεφτά είναι ευπρόσδεκτοι, αυτό ακόμη δεν έχει γίνει σαφές. Η Βούλα Παπαχρήστου θα διοργανώσει δικούς της Ολυμπιακούς Αγώνες. Το χρέος θα διαγραφεί, οι ξένοι θα μας δίνουν χρήματα επειδή υπάρχουμε εδώ και χιλιάδες χρόνια και όταν εμείς γεννούσαμε πολιτισμό αυτοί φορούσαν προφυλακτικό. Και αν δεν θέλουν να μας δώσουν θα τους δείρουμε.
Ετος 2015 σε έναν κόσμο φαντασίας: Η Χρυσή Αυγή είναι στην εξουσία και η Ελλάδα ανήκει επιτέλους στους Ελληνες. Τέρμα τα (κακά) αστεία. Πριν από χρόνια ο Φίλιπ Ροθ έγραψε το βιβλίο «Η συνωμοσία εναντίον της Αμερικής». Ενα καταπληκτικό μυθιστόρημα βασισμένο σε μια ιστορική ανακρίβεια: Τι θα γινόταν στον κόσμο αν αντί να εκλεγεί για τρίτη φορά πρόεδρος των ΗΠΑ ο Θίοντορ Ρούζβελτ, έβγαινε ο εξαιρετικά δημοφιλής, αλλά φιλοναζιστής αεροπόρος Τσαρλς Λίντμπεργκ; Η Αμερική θα αδρανούσε και θα στήριζε τους ναζί. Οι εβραίοι των ΗΠΑ θα δέχονταν διώξεις. Το πογκρόμ θα ήταν στα όρια της νομιμότητας. Ο κόσμος, πιεσμένος ακόμη από την οικονομική κρίση, θα ψήφιζε τον μεγαλύτερο δημαγωγό, αυτόν που θα του χάιδευε καλύτερα τα αφτιά. Ο Χίτλερ θα ήταν μια αποδεκτή επιλογή στην Αμερική. Ο κόσμος θα κατέρρεε, τουλάχιστον για λίγο. Στο τέλος θα κέρδιζε η λογική.
Επειδή εδώ δεν έχουμε λογικευτεί ακόμη, η Χρυσή Αυγή προελαύνει. Στις εκλογές του 2009 είχε λάβει 0,29%. Το καλοκαίρι του 2012 έλαβε 6,92%. Σε μια πρόσφατη δημοσκόπηση ήταν τρίτο κόμμα με ποσοστό 15%, εκμεταλλευόμενη την πλήρη πολιτική απαξίωση και την κάπως ελαστική νεοελληνική συνείδηση. Επίσης, δούλεψε συστηματικά.
Το καλοκαίρι ήταν το μοναδικό κόμμα που δεν πήγε διακοπές. Μοίρασε φαγητά μόνο σε Ελληνες στις αρχές Αυγούστου στο Σύνταγμα. Εδειρε μετανάστες σε Κόρινθο, Ραφήνα, Καλαμάτα και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας που δεν ανέχονται ανειδίκευτους εργάτες ειδικά όταν ζητάνε χρήματα. Τραμπούκισε βουλευτές στο περιστύλιο της Βουλής. Εκμεταλλεύτηκε με λύσσα το έγκλημα της Πάρου. Μίλησε για  «ρατσισμό σε βάρος των Ελλήνων». Πάτησε στον διχασμό της σκεπτόμενης ελληνικής κοινωνίας ανάμεσα σε «φιλελευθέρους», που πιστεύουν πως για όλα φταίνε οι κρατιστές, και «αριστερούς», που θεωρούν πως το κεφάλαιο είναι το μόνο πρόβλημα. Χώθηκε ανάμεσά τους και νομιμοποιήθηκε. Την ώρα που θριαμβεύει, κάποιοι μαλώνουν για το αν για την άνοδό της φταίει ο λαϊκισμός του Λαζόπουλου υπέρ της ανομίας ή η προεκλογική επίθεση από τον Χρυσοχοΐδη στις οροθετικές εκδιδόμενες γυναίκες. Μπορεί να φταίνε και τα δύο, αυτή τη στιγμή όμως δεν έχει τόση σημασία.
Ας σοβαρευτούμε. Κάτι πρέπει να γίνει. Για αρχή: Οι δικαστικοί και οι εισαγγελείς – όσο και να τους στηρίζει στον αγώνα κατά των περικοπών τους – πρέπει να εφαρμόσουν τον νόμο. Επρεπε να έχουν επέμβει ήδη. Η Αστυνομία, όπως αποκαλύπτει το ρεπορτάζ του ΒΗmagazino σήμερα, πρέπει να ξεκαθαρίσει τι ακριβώς προστατεύει. Οι πολιτικοί να μη μιλούν για δημοκρατία αόριστα, αλλά να θυσιάσουν τα προνόμιά τους, όπως την επάρατη βουλευτική ασυλία, και στη συνέχεια να αναλογιστούν τα κοινωνικά προβλήματα που οδηγούν στη διόγκωσή της. Οσοι διαφωνούν να είναι παράνομοι: Ετσι είναι και στη Γαλλία και στη Γερμανία, άλλο ελευθερία του λόγου, άλλο εμετός.
Aς ασχοληθούμε λίγο, έστω και με μεγάλη καθυστέρηση, να τελειώνουμε με όλη αυτή τη δυσωδία γιατί έχουμε και προβλήματα να αντιμετωπίσουμε. Εκτός και αν, σαν σε καρικατούρα του Ροθ, «Η συνωμοσία κατά της Ελλάδας» γραφτεί με τον Μιχαλολιάκο πρωθυπουργό. Καλό να το διαβάζεις, τρομακτικό να το ζεις.

ΠΗΓΗ

'Εσύ είσαι όμορφη, δεν είσαι κανένας Πακιστανός'...

Άλλη μία ιστορία αστυνομικής αυθαιρεσίας

Το απόγευμα της Πέμπτης η Αστυνομία σταματά δύο λεωφορεία στην πλατεία Κλαυθμώνος και κατεβάζει κάτω 3 μετανάστες. Ζητάει τα χαρτιά τους στο πλαίσιο του καθιερωμένου σχεδίου του Νίκου Δένδια «Ξένιος Ζευς».

Παρά το γεγονός ότι οι μετανάστες δείχνουν τα σχετικά έγγραφα, οι αστυνομικοί δεν μένουν ικανοποιημένοι. Συνεχίζουν να τους αντιμετωπίζουν με το ίδιο εχθρικό ύφος και απαιτούν να μιλήσουν καλά ελληνικά. Οι ίδιοι απορούν, ενώ προσπαθούν να εξηγήσουν πως έχουν μαζί τους ό,τι χρειάζεται. Οι τόνοι ανεβαίνουν και ο ένας αστυνομικός τους επιτίθεται φραστικά. Μια κοπέλα που παρακολουθεί το περιστατικό αντιδρά.

Η στάση της αστυνομίας απέναντι στην 24χρονη προκαλεί σοβαρά ερωτήματα και προβληματισμό. Αρχικά της ζητoύν να μην... ανακατεύεται και στη συνέχεια ο ένας αστυνομικός τη σπρώχνει. Η ίδια επιμένει. Με συνοπτικές διαδικασίες της περνούν χειροπέδες και τη... σέρνουν προς το τμήμα Ακροπόλεως. Κατά τη μεταφορά της προς αυτό, συνεχίζουν να τη σπρώχνουν, αν και δεν υπάρχει από την πλευρά της αντίσταση, ενώ όταν δείχνει πως έχει τραυματιστεί από τις χειροπέδες, η απάντηση είναι να την... τραβούν με ακόμα μεγαλύτερη δύναμη από το συγκεκριμένο σημείο. Πριν ξεκινήσουν για το τμήμα, οι αστυνομικοί της προτείνουν να ζητήσει συγγνώμη για να την αφήσουν ελεύθερη. «Εσύ είσαι όμορφη κοπέλα. Δεν είσαι κανένας Πακιστανός», της λένε χαρακτηριστικά. Εκείνη δεν υποχωρεί και αρνείται να αποδεχτεί τον ρατσιστικό διαχωρισμό, κάτι που φάνηκε ότι τους ενόχλησε.

Εξ ου και οι τραβηγμένες από τα μαλλιά κατηγορίες που της απαγγέλθηκαν για πρόκληση σωματικής βλάβης (επειδή... γρατζουνίστηκε αστυνομικός), απελευθέρωση κρατουμένων (επειδή με τη στάση μπορούσε να διευκολύνει τους μετανάστες “να την κάνουν”), αλλά και αντίσταση κατά της αρχής (επειδή δεν... ζήτησε συγχώρεση για κάτι που δεν έφταιγε).

Η 24χρονη παρέμεινε στο κρατητήριο όλο το βράδυ δίχως λόγο. Με το που πληροφορήθηκε τα όσα συνέβησαν, παρενέβη και ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Θοδωρής Δρίτσας, αλλά οι προσπάθειές του έπεσαν στο κενό. Η απόφαση ήταν ειλημμένη. To μεσημέρι της Παρασκευής η κοπέλα πέρασε από αυτόφωρο και η εκδίκαση της υπόθεσης αναβλήθηκε για τις 2 Οκτωβρίου, καθώς δεν παρουσιάστηκαν οι μάρτυρες, οι οποίοι αξίζει να σημειωθεί ότι είναι αστυνομικοί. Η ίδια αφέθηκε ελεύθερη, αλλά αυτό δεν αναιρεί πως πρόκειται για ένα ακόμα περιστατικό, στο οποίο η ΕΛ.ΑΣ λειτουργεί αυθαίρετα.

Η καταπολέμηση της εγκληματικότητας μάλλον δεν συγκαταλέγεται στις προτεραιότητές της. Αντιθέτως προτιμά να «τιμωρεί» άτομα που τολμούν να υπερασπιστούν συνάνθρωπό τους, ενώ βάζει σε ανούσιο τρέξιμο και την ελληνική δικαιοσύνη, με αποτέλεσμα να ξοδεύεται άσκοπα πολύτιμος χρόνος.


Ρεπορτάζ: Κώστας Παπαντωνίου

Πηγή: Αυγή

Να καταδικαστούν οι ένοχοι των δολοφονικών φασιστικών επιθέσεων

Την Τρίτη 25 Σεπτέμβρη, η Αντιφασιστική Πρωτοβουλία «ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ» καλεί στα δικαστήρια της οδού Ευελπίδων στις 9 π.μ. Δικάζονται μετά από 6 συνεχείς αναβολές η Χρυσαυγίτισσα υποψήφια βουλευτής Θέμις Σκορδέλη και δύο ομοϊδεάτες της, για μαχαίρωμα Αφγανού πρόσφυγα στον Άγιο Παντελεήμονα τον περασμένο Σεπτέμβριο. Η ίδια – που δήλωνε πως πάσχει από ψυχικές διαταραχές για να πετύχει προηγούμενες αναβολές ενώ έχαιρε άκρας υγείας στα δικαστήρια μόνο όταν άλλοι συγκατηγορούμενοί της ζητούσαν αναβολές ή όταν δικηγόροι τους δήλωναν  «κώλυμα» να παραστούν – είναι κατηγορούμενη και σε άλλη δίκη που έπεται για επιθέσεις εναντίον στελεχών της Αριστεράς στην πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα στις περασμένες αυτοδιοικητικές εκλογές. Επίσης έχει καταγγελθεί η συμμετοχή της συγκεκριμένης σε σειρά επιθέσεων και προπηλακισμών εναντίον μεταναστών, κατοίκων της περιοχής και μελών οργανώσεων της αριστεράς.

 

Η Αντιφασιστική Πρωτοβουλία «ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ» καλεί στη δημιουργία ενός ευρύτατου αντιφασιστικού μετώπου. Ενός δικτύου Ανοιχτών Αντιφασιστικών Πρωτοβουλιών παντού. Απευθυνόμαστε πρώτα απ’ όλα στους εργαζόμενους, τους άνεργους και τους νέους – ντόπιους και μετανάστες – που βρίσκονται χρόνια στην πρώτη γραμμή των αγώνων για να υπερασπίσουν τη δουλειά, το μισθό και την αξιοπρέπειά τους. Καλούμε σε αντιφασιστική συσπείρωση και συντονισμό όλες τις αντιρατσιστικές και αντιφασιστικές συλλογικότητες, τις κοινότητες μεταναστών, τις οργανώσεις δικαιωμάτων, κάθε εργατική, δημοτική, νεολαιίστικη, τοπική, πολιτιστική, προοδευτική ομάδα ανθρώπων που αντιλαμβάνεται τους νεοναζί ως θανάσιμη απειλή για τους λαϊκούς αγώνες και την ελεύθερη διακίνηση ιδεών.

Να αποκρούσουμε την πολιτική των στρατοπέδων συγκέντρωσης, του «Ξένιου Δία», του δημόσιου ευτελισμού και διαπόμπευσης ανθρώπων που δεν κατάφεραν να ενταχθούν στον κοινωνικό ιστό, που ρίχνει τη μπάλα στην εξέδρα του ρατσισμού.

Να βάλουμε φραγμό στην κρατική καταστολή που τρέφει το απεχθές ναζιστικό δηλητήριο, επιχειρώντας να εξισώσει τη φασιστική βία με την κοινωνία που αντιστέκεται.

Να επιβάλλουμε τον τερματισμό της ατιμωρησίας των νεοναζί και της προκλητικής ασυλίας και ανοχής τους από την Αστυνομία.

Απαιτούμε την καταδίκη των ενόχων των φασιστικών και ρατσιστικών επιθέσεων που γίνονται πια απροκάλυπτα στο φως της ημέρας με τη βούλα της Χρυσής Αυγής, καθώς και την άρση της ασυλίας των Χρυσαυγιτών βουλευτών που συμμετέχουν σε αυτές. Εχθρός μας είναι η μνημονιακή εξαθλίωση που μας επιβάλλουν η κυβέρνηση και η τρόϊκα. Είναι η ρατσιστική και φασιστική βία που ποτίζουν την κοινωνία με δηλητήριο και όχι οι μετανάστες και οι πρόσφυγες που παλεύουν να επιβιώσουν κάτω από εξίσου αντίξοες συνθήκες με όλο τον υπόλοιπο λαό.

Αντιφασιστική Πρωτοβουλία «ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ»
http://potexana.wordpress.com/

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΤΑ ΜΕΓΑΡΑ

Η εξομολόγηση ενός Χρυσαυγίτη: «Υπήρξα πιόνι ενός αστείου φυρερίσκου»

Ο Χάρης Κουσουμβρής υπήρξε στο παρελθόν ένα από τα ηγετικά στελέχη και ταμίας της Χρυσής Αυγής. Μέλος για 12 χρόνια, από το 1990, ο ίδιος αποκαλεί τον εαυτό του «στρατιώτη» της οργάνωσης παρά την υψηλή του θέση στην ιεραρχία. Το όνομά του εμφανίζεται σε υποθέσεις, όπως αυτή του Περίανδρου, αλλά και σε άλλες δολοφονικές επιθέσεις και δράσεις της Χρυσής Αυγής. Μετά από 12 χρόνια ο Χάρης Κουσουμβρής αποχωρεί από τη Χρυσή Αυγή και το 2004 γράφει το βιβλίο με τίτλο «Γκρεμίζοντας το μύθο της Χρυσής Αυγής» αποκαλύπτοντας στοιχεία για τις δράσεις της ναζιστικής οργάνωσης, και παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως μεταμελημένο και απογοητευμένο.

Ο παρακρατικός ρόλος της Χρυσής Αυγής, οι δολοφονικές επιθέσεις, η συνεργασία με τις αρχές, οι σχέσεις της Χρυσής Αυγής με το σύστημα και τις μυστικές υπηρεσίες, αλλά και τα αλληλοκαρφώματα και η σκοτεινή χρηματοδότηση της οργάνωσης, στην οποία εμπλέκει ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, και οι εθελοντές Χρυσαυγίτες στον πόλεμο της Σερβίας, είναι ορισμένα από αυτά που αποκαλύπτονται μέσα από το βιβλίο, αποσπάσματα του οποίου δημοσιεύει το tvxs.gr.  Πολλά από αυτά είναι λίγο έως πολύ γνωστά σε αρκετούς, ωστόσο σε αυτήν την περίπτωση τα αποκαλύπτει  ένα «πρωτοπαλίκαρο» του Μιχαλολιάκου. Στο τέλος έρχεται  η εξομολόγηση ενός Χρυσαυγίτη που για χρόνια υπήρξε «φανατικός οπαδός ενός αστείου φυρερίσκου». 

Στο βιβλίο «Γκρεμίζοντας το μύθο της Χρυσής Αυγής» ο Χάρης Κουσουμβρής αναφερόμενος στη χρηματοδότηση της οργάνωσης, εμπλέκει τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Στις ευρωεκλογές του 1999, που η Χρυσή Αυγή συνεργάστηκε με την Πρώτη Γραμμή του Πλεύρη, γράφει πως ο Νίκος Μιχαλολιάκος για τη χρηματοδότηση «εμμέσως μας έδωσε να  καταλάβουμε πως αρπαχτές γινόντουσαν απ’ όλους τους κομματικούς χώρους καταπώς συνέφερε τα δύο μεγάλα κόμματα, δηλαδή ΠΑΣΟΚ και ΝΔ».

«Σύμφωνα με τα όσα μας έλεγε ο ίδιος, μια τέτοια χρηματοδότηση θα εξυπηρετούσε την ιερότητα του αγώνα μας. Τελικά αναλωνόμασταν σε μια μεγάλη στημένη βρωμιά», αναφέρει και προσθέτει:

«Ήμουν μάρτυρας, όχι μόνο εγώ αλλά και πολύ άλλοι, όταν ο ίδιος ο αρχηγός μας (Μιχαλολιάκος) είχε στείλει να συνοδεύσουμε σε εκδήλωση της ΟΝΝΕΔ Βύρωνος τον Κ. Πλεύρη, όπου τον είχε καλεσμένο ο βουλευτής της ΝΔ, Χάρης Τομπούλογλου».

Σημειώνεται πως ο Χάρης Κουσουμβρής σε παλαιότερη συνέντευξή του στον Ταχυδρόμο όταν ρωτήθηκε «πως συντηρείται οικονομικά η οργάνωση» απάντησε: «Ως ταμίας της ΄΄Χρυσής Αυγής΄΄, είχα τη δυνατότητα να γνωρίζω ότι στο ταμείο δεν είχαμε ποτέ περισσότερα από 300-400 ευρώ. Με τα χρήματα αυτά δεν συντηρείται μια οργάνωση».

«Τότε ποιος την ενίσχυε;» συνέχισε ο δημοσιογράφος. «Το ποιος δεν το ξέρω με σιγουριά. Ξέρω όμως ότι το προεκλογικό μας υλικό για τις ευρωεκλογές είχε έρθει με δελτίο αποστολής από τα γραφεία μεγάλου κόμματος. Στη ΄΄Χρυσή Αυγή΄΄ μας εκμεταλλεύτηκαν. Υπάρχουμε για να εξυπηρετούμε σκοπιμότητες».

Οι εικόνες συνεργασίας μελών της Χρυσής Αυγής με τις αστυνομικές δυνάμεις είναι αρκετά γνώριμες. Ο Χάρης Κουσουμβρής στο βιβλίο του επισημαίνει ότι αυτό γινόταν κατ’ εντολή του «αρχηγού». (Σημειώνεται ότι ο Χάρης Κουσουμβρής τις περισσότερες φορές αναφέρεται στον Νίκο Μιχαλολιάκο με τον όρο «αρχηγός»).

Μία από τις φορές όπου αστυνομία και μέλη της Χρυσής Αυγής συνεργάστηκαν ήταν το 1995 κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων στο πλαίσιο της επετείου της 17ης Νοέμβρη όπου σημειώθηκαν εκτεταμένα επεισόδια. Μέλη της Χρυσής Αυγής συνέδραμαν τα ΜΑΤ ώστε να διαλυθεί η κατάληψη του Πολυτεχνείου. Αυτό το περιστατικό εξιστορεί και ο Χάρης Κουσουμβρής.

Ειδικότερα αναφέρει ότι τους δόθηκε εντολή από την «ηγεσία» να πάνε «μεμονωμένα» ως «αγανακτισμένοι πολίτες» να ενισχύσουν την προσπάθεια της αστυνομίας. Υπενθυμίζεται ότι το 1995 οι αστυνομικές δυνάμεις είχαν εισβάλει μέσα στο Πολυτεχνείο σπάζοντας το άσυλο, ενώ υπήρξαν και πολλές περιπτώσεις άγριου ξυλοδαρμού διαδηλωτών.

Όπως αναφέρει ο ίδιος από το 1998 και μετά έρχονται στο προσκήνιο «προδοσίες, χαφιεδιλίκια, κλίκες διεκδίκησης αξιωμάτων». Ο Χάρης Κουσουμβρής  ήταν ένας εκ των κατηγορουμένων στην "υπόθεση Περίανδρου". Όπως αναφέρει στο βιβλίο του παρά τις «υποσχέσεις» του τότε υπουργού Δημόσιας Τάξης Γ. Ρωμαίου προς το κοινό «ποτέ δεν εξεδόθη ένταλμα έρευνας για την οικία οποιουδήποτε». 

Ο Κουσουμβρής γράφει ότι ο "αρχηγός", για τον οποίο αναφέρει ότι ήταν «άριστος μηχανορράφος εκμεταλλευόμενος το συναίσθημα του καθενός διαιρώντας και βασιλεύοντας», του είπε ότι «είχε κάποιον άνθρωπο που τον προστατεύει και έτσι πάγωσε η υπόθεση του Περίανδρου και δεν τον κάλεσαν για κατάθεση τον ίδιο και φυσικά εμένα λόγω αυτού». 

Σημειώνεται ότι ο Χάρης Κουσουμβρής κατηγορεί έμμεσα τον Μιχαλολιάκο για τη σύλληψη του Ιωάννη Βουλδή για την υπόθεση, τον οποίο αναφέρει ως Ι.Β. Σύμφωνα με τον Κουσουμβρή ο Βουλδής συλλαμβάνεται έξω από τα γραφεία της Χρυσής Αυγής, όπου βρέθηκε ύστερα από εντολή του "αρχηγού" να ελέγξει την πόρτα των γραφείων. Οι αστυνομικοί είχαν μάθει ότι θα βρίσκεται εκεί ύστερα από ανώνυμο τηλεφώνημα. «Ποιος πήρε άραγε τηλέφωνο. Απόρρητο. Ο νοών νοήτω» γράφει.
Σε άλλο σημείο επισημαίνει ότι η Χρυσή Αυγή, ένα αυθεντικό παραμάγαζο, «δεν επιβιώνει με τις ίδιες δυνάμεις, με αυτοστήριξη αλλά με έξωθεν σκαλωσιές και δεκανίκια που οι κρατικοί μηχανισμοί της διαθέτουν». 
Αναφέρεται επίσης και στους Ηλία Παναγιώταρο (βουλευτή σήμερα της Χρυσής Αυγής) και Δημήτρη Ζαφειρόπουλο (εκδότης της εφημερίδας "Ελεύθερος Κόσμος") επισημαίνοντας τα «καρφώματα», τις δολοπλοκίες και τις σχέσεις τους με την Ασφάλεια. Εξάλλου όπως αναφέρει «ο Παναγιώταρος είναι προμηθευτής ενδύσεως των Σωμάτων Ασφαλείας».

Στις 20 Απριλίου του 2000 στο ξενοδοχείο Ιντερκοντινένταλ πραγματοποιείται συνέδριο επιχειρηματιών της Ελλάδας και της Τουρκίας στο πλαίσιο της «χρονιάς της ελληνοτουρκικής φιλίας». Μέλη της Χρυσής Αυγής συγκεντρώνονται έξω από το ξενοδοχείο και καίνε μια τουρκική σημαία. Μετά από λίγη ώρα οι Χρυσαυγίτες αποχωρούν. Την επομένη ο Κουσουμβρής ενημερώνεται από τον«αρχηγό» ότι οι Παναγιώταρος και Ζαφειρόπουλος έχουν συλληφθεί.

Ο ίδιος επικοινωνεί με τον Ζαφειρόπουλου, ο οποίος του λέει ότι δεν έχει συλληφθεί, όμως λίγη ώρα αργότερα η «προφητεία» του «αρχηγού» επιβεβαιώνεται και οι Παναγιώταρος και Ζαφειρόπουλος συλλαμβάνονται με την κατηγορία της «πρόκλησης συμμάχου χώρας και εξευτελισμού του εθνικού της συμβόλου». Ο Κουσουμβρής υπογραμμίζει ότι αν και οι Ζαφειρόπουλος και Παναγιώταρος είχαν συλληφθεί ωστόσο είχε κανονικά επικοινωνία μαζί τους καθώς είχαν ακόμα τα κινητά πάνω τους. Και συνεχίζει:

«Το ίδιο απόγευμα αφού οδηγήθηκαν στον εισαγγελέα στα δικαστήρια της σχολής Ευελπίδων, αφέθησαν ελεύθεροι. Το πως αφέθησαν ελεύθεροι χωρίς δίκη μιας και συνελήφθησαν μέσα στα πλαίσια του αυτοφώρου είναι άξιο απορίας. Τότε μας είπαν πως ο εισαγγελέας δεν τους απηύθυνε κατηγορίες. Απορίας άξιον είναι επίσης πως κλητευθύκαμε για κατάθεση στις 5 Οκτωβρίου του 2000 έξι μήνες μετά το συμβάν αφού ο εισαγγελέας δεν άσκησε ποινική δίωξη. Όλα αυτά είναι εύλογα ερωτήματα την στιγμή που τρία χρόνια μετά κλητευθήκαμε να δικαστούμε για αυτήν την υπόθεση»

Λίγο παρακάτω γράφει: «Τον Σεπτέμβριο του ίδιο έτους παρουσιαστήκαμε στα δικαστήρια της σχολής Ευελπίδων για την εκδίκαση της υποθέσεως που προανέφερα» (υπόθεση Περίανδρου) [...] «Εκεί στους χώρους των δικαστηρίων εξεπλάγην όταν μπροστά στα μάτια μας ο Ζαφειρόπουλος με τον Παναγιώταρο είχαν μιας λείαν εγκάρδια συνομιλία με τον προϊστάμενο της προστασίας του πολιτεύματος (βασικό κατήγορό μας στην υπόθεση Ιντερκοντινέταλ). Τόσο πολιτισμένος διάλογος τόσο εγκάρδια μειδιάσματα; Τελικά κάποιοι έδιναν και κάποιοι έπαιρναν πολύ περισσότερα απ’ ό,τι θα μπορούσαμε να φανταστούμε!». 

Αναφορά στη σχέση του Ηλία Παναγιώταρου με την αστυνομία γίνεται και στην υπόθεση μαχαιρώματος του Πάρη Χρυσού, στις 16 Νοεμβρίου του 2002. Η εφημερίδα της Χρυσής Αυγής έγραψε μετά το περιστατικό ότι ο Παναγιώταρος έχει αναγνωριστεί για την υπόθεση, αλλά "έχει ισχυρό άλλοθι". Σημειώνεται πως το "άλλοθί του" ήταν πως υποστήριξε ότι βρισκόταν στο σπίτι του όταν δέχτηκε τηλεφώνημα από την αστυνομία. Για το μαχαίρωμα αναγνωρίστηκαν επίσης οι Παπαγεωργίου και Κουσουμβρής μέσω φωτογραφιών.

Ο Κουσουμβρής, που αρνείται οποιαδήποτε συμμετοχή στην υπόθεση, γράφει ότι «αμέσως μετά το μαχαίρωμα του Πάρη Χρυσού, ένας αστυνομικός τηλεφωνεί στο κινητό του Παναγιώταρου ρωτώντας τον ποιος το έκανε. (Γι' αυτό άλλωστε η εφημερίδα Χρυσή Αυγή αναφέρει: Ύστερα από αστυνομικό έλεγχο. Τώρα τι αστυνομικός έλεγχος μπορεί να γίνει μέσω τηλεφώνου και με ποια άνεση κάποιος αστυνομικός σε παίρνει τηλέφωνο;). [...] Τελικά δεν του απαγγέλθηκε καμία κατηγορία σε βάρος του, παρά την αναγνώριση του, καλύπτοντάς τον μάλιστα ο ασφαλίτης». 

Στις 10 Νοέμβρη του 2003 τα μέλη της Χρυσής Αυγής παρουσιάζονται στα δικαστήρια για την υπόθεση Ιντερκοντινένταλ (ο Κουσουμβρής είναι και πάλι ανάμεσα στους κατηγορούμενος). Οι Παναγιώταρος και Ζαφειρόπουλος, σύμφωνα με τον Κουσουμβρή, καταδικάζουν το κάψιμο της τουρκικής σημαίας.  «Την ίδια στιγμή που ο Παναγιώταρος κατακρίνει το κάψιμο της σημαίας [...] πλουτίζει πουλώντας μπλούζες με τον δικέφαλο αετό να σκίζει την τουρκική σημαία. Το θράσος τους όμως δεν τελειώνει εκεί», σχολιάζει ο Κουσουμβρής.

«Η δίκη της 10ης Νοεμβρίου είχε να φανερώσει όμως κι άλλα στοιχεία που ναι μεν είχαν φανερωθεί κατά καιρούς, μιλάω για την εμφανή συμπάθεια και συνεργασία χρυσαυγιτών με κάποιους αστυνομικούς της κρατικής, που ποτέ οι ίδιοι οι αστυνομικοί δεν είχαν καταμαρτυρήσει», γράφει και καταλήγει: «Η δίκη της 10ης Νοεμβρίου όπως ήταν αναμενόμενο ανεβλήθη και ορίστηκε για τον ερχόμενο Ιούνιο οδεύοντας με γρηγορότερα βήματα για την παραγραφή».  
Μετά και την υπόθεση μαχαιρώματος του Πάρη Χρυσού, ο Χάρης Κουσουμβρής έρχεται σε ρήξη με τον «αρχηγό» και την «ηγεσία» της οργάνωσης και αποφασίζει να αποχωρήσει από τη Χρυσή Αυγή. «Έπρεπε να μείνω καθαρός βγαίνοντας από τη λάσπη που είχα βουτήξει όλα αυτά τα χρόνια» γράφει.

Την επομένη της αποχώρησής του ο Χάρης Κουσουμβρής κατηγορείται για ληστεία στην Καλαμάτα. Στο βιβλίο του αρνείται οποιαδήποτε συμμετοχή χαρακτηρίζοντας τα στοιχεία αναξιόπιστα. Ο Κουσουμβρής αναφέρει ότι η δίωξη του καθοδηγήθηκε από τη Χρυσή Αυγή, η οποία όπως υποστηρίζει ήθελε να τον εξαφανίσει, κάνοντας λόγο για στοιχεία που στήθηκαν από τις αρχές και το παρακράτος και σε «παιχνίδια ασφαλιτών και της παρακρατικής παρέας τους». Τελικά το Σεπτέμβριο του 2003 καταδικάζεται σε τέσσερα χρόνια και οκτώ μήνες φυλάκιση με δικαίωμα έφεσης ανασταλτικού χαρακτήρα.

Ο απολογισμός ενός Χρυσαυγίτη
«Ναι υπήρξα μέλος μιας οργάνωσης με ένα συγκεκριμένο χαρακτήρα. Δεν τον ονομάζω ιδεολογικό χαρακτήρα διότι δεν μπορείς να προσάψεις στην Χρυσή Αυγή συγκεκριμένο ιδεολογικό χαρακτήρα. Βρέθηκα στην ηλικία των 17 χρόνων ανάμεσα σε μια νεανική παρέα που νόμιζα ότι θα μπορούσε να αποτελέσει για μένα το λίκνο αναπτύξεως των εφηβικών μου οραμάτων, άμεσα συνδεδεμένων με τον συναισθηματισμό αυτής της ηλικίας.

[...]
Δυστυχώς  οι περιρρέουσες πολιτικές ισορροπίες σε τούτη την παραπαίουσα Κοινωνία είναι τόσο συγκεχυμένες που ώστε δεν κατάφεραν να διαφωτίσουν κατά πως έπρεπε έναν ανυποψίαστο έφηβο, προστατεύοντάς τον από τις «εξολισθήσεις»... Έτσι ο νέος που μικρός έπαιζε στις γειτονιές της Κυψέλης θέλησε να διασκεδάσει τις αγωνίες του εντασσόμενος σε μια αγέλη, η οποία απ’ ό,τι φάνηκε εμφανιζόταν μασκαρεμένη

Σαφώς και δεν αποζητώ συγχωροχάρτια! Σαφώς και θεωρώ ότι η εφηβική αφέλεια δεν συνιστά και λόγο αφέσεως αμαρτιών την στιγμή που η ίδια η ηλεκτρονική εποχή μας εφόσον σου παρέχει όλες τις δυνατότητες ενημερώσεως δεν συγχωρεί άγνοια... Αλλά ο αναμάρτητος....

[...]

Ήμουν πολύ μικρός για να καταλάβω πόσο ύπουλα το διεφθαρμένο Σύστημα, προκειμένου να κυριαρχήσει πάνω στις ανόητες μάζες κατασκεύαζε αντιπαλότητες... Πόσο στυγνά μετέτρεπε τους ανθρώπους σε πεζοδρομιακές φατρίες προκειμένου να κυριαρχεί πάνω στα συντρίμμια τους κι έτσι ελάχιστες μεγαλοαστικές συμμορίες να σκυλεύουν πτώματα και πατώντας επί πτωμάτων να ευημερούν πάνω στη δυστυχία των ηλίθιων. Σπούδασα τη μικρότητα αυτού του Συστήματος κι ευτυχώς κάλιο αργά παρά ποτέ κατάλαβα ότι το Σύστημα αυτό δεν είναι απρόσωπο αλλά καθρεφτίζεται με το είδωλο όλων όσων ηθελημένα ή αθέλητα συμμετέχουν στην τεχνητή «αντιπαλότητα» των δήθεν ιδεολογικών ‘Παρατάξεων’ των οποίων οι συγκρούσεις καταλήγουν στην εδραίωση της κυριαρχίας των ολίγων...
[...]

Οι πεινασμένοι να αλληλοσπαράσσονται για να κυριαρχούν οι πλουτοκράτες και οι προστάτες τους τα καλοφαγωμένα μαντρόσκυλα του σάπιου αστικού Συστήματος! Καλός μαλάκας θα μου πει κανείς ήμουνα... Ίσως ναι ίσως όχι!

Εκείνο που θυμάμαι είναι κάποιες αξίες να με ωθούν ανεξέλεγκτα μέσα σε ένα ρεύμα ανάξιας καθημερινότητας που άλλοι διαμόρφωναν για μένα. Κάποιοι επιτήδειοι με έσπρωχναν σε τεχνητές και ανάξιες αντιπαλότητες κι ένας από αυτούς σίγουρα ήταν και ένας κομπλεξικός που ήθελε να καλύψει τις απελπιστικές υπαρξιακές του ανασφάλειες στήνοντάς γύρω του μιαν αυλή μαριονετών η οποία θα του προσέδιδε λόγο υπάρξεως. Κι αυτός δεν ήταν παρά ένα πιόνι του Συστήματος το οποίο παράγει αβαντάρει και διαθέτει κάμποσα τέτοια πιόνια.

[...]

Ε λοιπόν έχω το θάρρος να πω ότι είχα πέσει κι εγώ στη παγίδα του κατασκευασμένου φανατικού οπαδού ενός αστείου ‘φυρερίσκου’ ενός πλάσματος που αν η Κοινωνία είχε στοιχειώδη ευθιξία θα τον είχε κλείσει σε κλουβί και τα τον περιέφερε στις γειτονιές να διασκεδάζουν οι θλιμμένοι δανειολήπτες! Ναι σε μια κοινωνία που το Σύστημα υποχρεώνει τους ηλίθιους υπηκόους του σε ισόβια τοκογλυφική αφαίμαξη, εγώ ο μεροκαματιάρης κατευθυνόμουν από έναν μισότρελλο ‘γκουρού’ εναντίον άλλων μεροκαματιάρηδων γιατί έτσι το ήθελε η ‘ιδεολογία’ η μάλλον τα ανομολόγητα βιοποριστικά συμφέροντα του ‘γκουρού’ ο οποίο βέβαια ποτέ δεν έμαθε τι θα πει μεροκάματο.

[...]

Τι αντιπροσώπευε για μένα αυτή η θλιβερή προσωπικότητα; Στην αρχή τα πάντα, όχι γιατί με έπεισε έστω και μια στιγμή για την αξία που ποτέ δεν είχε αλλά διότι έβλεπα πολλούς σαν και μένα να την πλαισιώνουν πιστεύοντας όπως κι εγώ ότι αντιπροσώπευε κάποιες αξιες. Έλεγα ‘δεν είναι δυνατόν για να είναι όλοι αυτοί γύρω του αξίζει!’ και έτσι υπάκουα στις προβοκατόρικες διαταγές του χωρίς να τις κρίνω. Ήμουν στρατιώτης τους κι ήξερα πως ο στρατιώτης δεν κρίνει αλλά υπακούει!».

Πηγή

Όταν η Χρυσή Αυγή υποστηρίζει τον Λάτση

Νέα κόντρα ΚΚΕ-Χ.Α στη βουλή με αφορμή την ρύθμιση για το «πλωτό μουσείο Νεράιδα» του Ιδρύματος Γιάννη Λάτση, που περιλαμβάνεται στο νομοσχέδιο για την περιστολή των δημοσίων δαπανών. Παράλληλα η κόντρα φέρνει στην επιφάνεια και το πραγματικό πρόσωπο της Χ.Α, αυτό της ναζιστικής οργάνωσης που ξυλοκοπεί εργάτες και υπερασπίζεται τα συμφέροντα των εφοπλιστών.

Ο ειδικός αγορητής της Χρυσής Αυγής, Ηλίας Παναγιώταρος, είχε αντιταχθεί στην νομοθέτηση της ίδρυσης του μουσείου ως Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου, υπό την αιγίδα του υπουργείου Ναυτιλίας, υποστηρίζοντας πως «δωρίζεται από έναν εκ των πλουσιοτέρων ανθρώπων της γης – και ξέρουμε ότι οι δωρεές που γίνονται στο Δημόσιο συνήθως καταστρέφονται, γιατί το Δημόσιο δεν σέβεται τίποτα που δεν το έχει αποκτήσει με κόπο».

«Θα μπορούσε κάλλιστα αυτό το μουσείο να κάνει πολύ καλή δουλειά, ευρισκόμενο στα χέρια του Ιδρύματος Λάτση» υποστήριξε ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής.

Με αφορμή την τοποθέτηση του Ηλία Παναγιώταρου, ο αγορητής του ΚΚΕ, Νίκος Καραθανασόπουλος έκανε λόγο για «κουρτίνα που έπεσε – κουρτίνα που προσπαθούσε έντεχνα να καλλιεργήσει το νεοναζιστικό κόμμα της Χρυσής Αυγής»:

«Όταν πρόκειται για τους προστάτες, για τα αφεντικά, η Χρυσή Αυγή βγαίνει και μιλά για «δωρεά του Λάτση προς το Δημόσιο». Ποια δωρεά; Εδώ πάνε να κλέψουν το Δημόσιο για να οικονομήσουν, γιατί το μουσείο αυτό ανήκει στο «κοινωφελές» Ίδρυμα του Λάτση και όχι στο ελληνικό Δημόσιο. Μάλιστα, είναι τόσο πατριωτικό αυτό το κοινωφελές Ίδρυμα, που έχει την έδρα του στο Λιχτενστάιν! Είναι τόσο πατριωτικό που πρέπει να το χρηματοδοτήσουμε!» ανέφερε ο κος Καραθανασόπουλος.

Πηγή

Ιστορίες καθημερινής εθνικιστικής προπαγάνδας: Ο Τούρκος αστυνομικός και ο δολοφονημένος «Κούρδος»

Με τη γνωστή μέθοδο του ανελέητου copy/paste, χαρακτηριστικό των προβάτων που καταπίνουν αμάσητo το πάσης φύσεως εθνικιστικό τους χορτάρι, βούηξε την προηγούμενη βδομάδα και πάλι το διαδίκτυο με μια κατασκευασμένη είδηση.

Επρόκειτο για ένα πολύ σκληρό βίντεο (προτιμώ να μην το δημοσιεύσω εδώ), τουρκικής προελεύσεως, όπου, μέσα σε μια αναμπουμπούλα μεταξύ Τούρκων αστυνομικών και πολιτών, ένας αστυνομικός έβγαλε το όπλο του και σκότωσε με τρεις πυροβολισμούς έναν πολίτη. Ήταν επόμενο τα αυτοαποκαλούμενα «πατριωτικά ιστολόγια» να το πάρουν και να κάνουν πάρτυ. Δυστυχώς, υπήρξαν και κάποιοι που το αναπαρήγαγαν, οι οποίοι δεν ανήκουν στο νεοφασιστικό χώρο.

Δεν ξέρω ποιός «πατριώτης» κατασκεύασε και πρωτοδημοσίευσε το ελληνικό κείμενο που συνόδευε το βίντεο και αναπαράχθηκε εκατοντάδες φορές από τα αφρισμένα γαλανόλευκα κοπάδια. Γι αυτό θα το παραθέσω από την ιστοσελίδα της εφημερίδας «Στόχος», την οποία θεωρώ και αξιοθαύμαστη, διότι, κατά τη γνώμη μου, συγκεντρώνει συνολικά σε όλο της το περιεχόμενο τόση ποσότητα ατόφιας ηλιθιότητας όσο καμία άλλη ιστοσελίδα -ναι, πιστεύω πως ξεπερνάει και αυτή της Χρυσής Αυγής.

Επειδή μου φάνηκε παρατραβηγμένο, ακόμα και σε ένα αυταρχικό κράτος όπως το τουρκικό, να επαινείται κάποιος για μια εν ψυχρώ δολοφονία, που μάλιστα, έτσι όπως φαίνεται στο βίντεο, ήταν άνευ λόγου κι αφορμής, έψαξα με τη βοήθεια του  google translate σε τούρκικες ιστοσελίδες για το συγκεκριμένο περιστατικό. Για σιγουριά, ζήτησα και τη βοήθεια μιας παλιάς συμφοιτήτριάς μου που κατάγεται από την Τουρκία.
Το αποτέλεσμα τελικά ήταν πως ούτε Κούρδοι ήταν οι πολίτες, ούτε επαίνεσαν ποτέ κάποιον από τους αστυνομικούς. Αυτά ήταν καθαρά εθνικιστικά φαντασιουργήματα. Τουναντίον, ο αστυνομικός που πυροβόλησε και σκότωσε τον πολίτη έχει συλληφθεί και κρατείται.
Μπορείτε να το τσεκάρετε κι εσείς π.χ. εδώ: http://www.zaman.com.tr/haber.do?haberno=1332879, με τη βοήθεια της αυτόματης μετάφρασης θα καταλάβετε πάνω κάτω τι συνέβη.

Ο λόγος για τον οποίο ο γκαιμπελίσκος κατασκεύασε αυτή την είδηση πιστεύω πως ήταν για να «αποδείξει» πόσο βάρβαροι είναι Τούρκοι, αλλά και να περάσει παράλληλα το μήνυμα «κοιτάξτε τι κάνουν οι Τούρκοι με τους εχθρούς τους σε αντίθεση με εμάς που κοιμόμαστε όρθιοι». Δηλαδή τα γνωστά αντιφατικά και καταγέλαστα εγκεφαλικά αποκαΐδια, που από τη μια θεωρούν τους πάντες βάρβαρους (Τούρκους, Εβραίους, κ.λπ.) και από την άλλη δυσανασχετούν που δεν τους μιμούμαστε σε βαρβαρότητα.

Όπως και να 'χει πάντως, δεν πρέπει ποτέ να θεωρεί κανείς αξιόπιστα τα όσα διαβάζει σε σημαιοστολισμένους ιστότοπους. Δεν είναι ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία φορά που έχουν διασπείρει και αναπαραγάγει μαζικά συνειδητά κατασκευασμένες ειδήσεις, οι οποίες αποσκοπούν, ως επί το πλείστον, μόνο στην καλλιέργεια του μίσους και του φανατισμού. Η παρουσία τους είναι χρήσιμη μόνο για να θυμίζει σε όλους το πόσο ηθικά υποανάπτυκτο είναι ακόμα ένα μέρος αυτού του τόπου.

Πηγή