Τους έπιασε ο πόνος στη συμμορία του κυπατζη Μιχαλολιάκου σχετικά με την εγκληματικότητα στις περιοχές του κέντρου της Αθήνας. Ετσι με αφορμή κάποια τρικάκια που πετάχτηκαν στον Άγιο Παντελεήμονα, στην πλατεία Αττικής και την πλατεία Βικτωρίας τα οποία έγραφαν "Η φασιστική απειλή εντείνει την υποβάθμιση στις γειτονιές μας" ανέρτησαν κείμενο στη σελίδα τους στο οποίο μεταξύ των άλλων αναφέρεται "Έγκλημα, πορνεία, βρωμιά, ανασφάλεια, βάρεσαν κόκκινο. Αυτά όλα δεν είναι αποτελέσματα που προκάλεσαν οι φασίστες. Οι “φασίστες” είναι οι μόνοι που αντιστέκονται και που στέκονται δίπλα στους κατοίκους αυτούς, όταν το κράτος τους έχει σαν ξεχασμένη υπόθεση."
Ας δούμε όμως λίγο πως η χρυση αυγη αντιστέκεται δίπλα στους κατοίκους των περιοχών αυτών μέσα απο ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα χρυσαυγιτη ο οποιός μάλιστα ήταν και υποψηφιος περιφερειάρχης με τη ναζιστική συμμορία. Το κείμενο ειναι απο εδώ: " Το πιο πρόσφατο και χτυπητό παράδειγμα ενός ταραχοποιού πολιτευτή της οργάνωσης αποτελεί ο Χρήστος Ρ. Υπήρξε υποψήφιος περιφερειάρχης και υποψήφιος βουλευτής της Χρυσής Αυγής το 2010 στη Δυτική Ελλάδα στις πρόσφατες περιφερειακές εκλογές. 'Εχει κατηγορηθεί μεταξύ άλλων ως μπράβος, για συμβόλαια θανάτου ή για διευκόλυνση εκπλήρωσης από άλλους τέτοιων κοντράτων, ενώ πρόσφατα προφυλακίστηκε για υπόθεση διπλής δολοφονίας.
* Τον Ιούνιο του 2009 παίρνει άδεια λειτουργίας ενός μπαρ στην ταραγμένη περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα. Μάλιστα το συγκεκριμένο στέκι παρουσιάζεται ως ορμητήριο των frei corps, που σε συχνά χρονικά διαστήματα εξαπολύουν επιθέσεις.
* Τον Φεβρουάριο του 2010, το ίδιο μάλιστα βράδυ που ακολούθησε ένα αντιρατσιστικό συλλαλητήριο, πιάστηκε επ αυτοφώρο με όπλο το οποίο προσπάθησε να κρύψει στο μαγαζί του,μαζί με μια στοίβα από ναζιστικά φυλλάδια της Χρυσής Αυγής. Ακολούθησε «έρευνα» στα γραφεία της Χρυσής Αυγής, χωρίς ωστόσο αποτέλεσμα. Ανήκει στην «Επιτροπή Κατοίκων Αγίου Παντελεήμονα», τους οποίους, όπως είδαμε, επιχείρησε ο Παπουτσής να καταστήσει συνομιλητές του, αλλά δεν βρήκε... ευήκοα ώτα!". Όπως φαίνεται και απο τα παραπάνω ειναι τουλάχιστον αστείο η παρακρατική συμμορία της χρυσής αυγής να διαμαρτύρεται για την εγκληματικότητα τη στιγμή που στελέχη της είναι μαφιόζοι και τη στιγμή μάλιστα που υπάρχουν καταγγελίες σχετικά με μέλη της τα οποία πλησιάζουν καταστηματάρχες της περιοχής με σκοπό να τους πουλήσουν προστασία. Αυτό που απότι φαίνεται η χρυσή αυγή θέλει είναι απλά το οργανωμένο έγκλημα στο κέντρο να ελέγχεται απο έλληνες ..... για να έχουν δουλειά και τα μέλη της.
"ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΒΑΘΙΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΤΟΝ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙ ΜΟΝΟΣ ΤΣΑΚΙΣΕ ΤΟΝ"
Δευτέρα 18 Ιουλίου 2011
ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΤΡΑΥΜΑΤΙΖΟΥΝ 4 ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΣΤΟ ΝΕΟ ΚΟΣΜΟ
ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΤΡΑΥΜΑΤΙΖΟΥΝ 4 ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΣΤΟ ΝΕΟ ΚΟΣΜΟ: Έξω από τις γειτονιές μας οι νοσταλγοί του Χίτλερ
Επίθεση φασιστικής συμμορίας με 4 μετανάστες τραυματίες έγινε τις πρώτες πρωϊνές ώρες της Παρασκευής 15 Ιούλη, στο Νέο Κόσμο. 40 άτομα που φορούσαν κράνη, και κουκούλες, κρατώντας μαχαίρια, ρόπαλα και σιδηρολοστούς, επιτέθηκαν στις 1.30 π.μ. της 15/7 και τραυμάτισαν 2 μετανάστες από τη Συρία (Χαλίλ Μουσταφά και Ιμπραήμ Μοχάμετ),1 Αρμένιο (Σάκο Καραμπεντιάν - φωτο με γαζα στο κεφαλι, μόλωπες στο μηρό και νάρθηκα στο χέρι) και 1 Ιρακινό μετανάστη (Ομάρ Αχμέτ - φωτό με ράμματα στο κεφάλι και γάζα στο μαχαιρωμένο πόδι του) έξω από το καφενείο του τελευταίου επί της οδού Ρουμπέση, την ώρα που κλείδωνε το μαγαζί του μαζί και αποχωρούσε μαζί με τους 3 άλλους - τους τελευταίους πελάτες του. Οι τραμπούκοι φασίστες ήταν νεαροί, 17 έως 25 ετών, φώναζαν "ξένοι θα πεθάνετε", ενώ η επίθεση κράτησε 5 λεπτά. Προκάλεσαν ζημιές στη μηχανή του Ομάρ ενώ έκλεψαν 2 κινητά τηλέφωνα από τους μετανάστες, 60 Ευρώ από τον Χαλίντ και 150 Ευρώ από τον Σάκο. Οι μετανάστες, χτυπημένοι στο κεφάλι και σε διάφορα μέρη του σώματος, κάποιοι με σπασμένα χέρια και άλλοι μαχαιρωμένοι στα πόδια, μεταφέρθηκαν μετά από αρκετές ώρες στον Ευαγγελισμό, όπου τους παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες, ενώ ο Ιμπραχήμ Μοχάμετ παρέμεινε νοσηλευόμενος στον Ευαγγελισμό με κρανιοεγκεφαλική κάκωση.
Σχετικά με το ρόλο της αστυνομίας, θύματα της επίθεσης, έλληνες και μετανάστες γείτονες αυτόπτες μάρτυρες, κατείγγειλλαν σε μέλη της Κίνησης "Απελάστε το ρατσισμό" που έφτασαν στο σημείο το μεσημέρι της Παρασκευής:
Λίγο πριν την επίθεση των φασιστών, αστυνομικοί της ομάδας Δίας που σταθμεύουν κάθε νύχτα 30 μέτρα από το συγκεκριμένο καφενείο έφυγαν από το σημείο. Λίγο μετά την επίθεση και αφού οι φασίστες είχαν εξαφανιστεί, εμφανίστηκε άνδρας της ασφάλειας με πολιτικά, που δεν ασχολήθηκε να ψάξει πού πήγαν οι φασίστες, ισχυρίστηκε πως ήταν περαστικός και κάλεσε την αστυνομία. Λίγα λεπτά αργότερα, κατέφθασαν άλλοι αστυνομικοί που μετέφεραν τους αιμόφυρτους μετανάστες στο Α.Τ. Νέου Κόσμου. Εκεί διαπιστώθηκε πως 2 από τους 4 μετανάστες δεν είχαν χαρτιά. Επί ώρες, αντί να καλέσουν ασθενοφόρο, οι αστυνομικοί ασχολούνταν με τα χαρτιά των μεταναστών και τους έπαιρναν καταθέσεις, ενώ οι ίδιοι αιμοραγούσαν χτυπημένοι και μαχαιρωμένοι. Φίλος των μεταναστών που πήγε στο Α.Τ. και βιντεοσκόπησε τους τραυματίες, υποχρεώθηκε από τους αστυνομικούς να σβήσει το βίντεο. Μόνο μετά τις 4:30 το πρωϊ οι 4 μεταφέρθηκαν στον Ευαγγελισμό. Αφού τους παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες, ο Ομάρ και ο Σάκο αποχώρησαν για το σπίτι τους, ο Χαλίλ που δεν είχε χαρτιά, επέστρεψε στο Α.Τ. Νέου Κόσμου κρατούμενος, ενώ ο Ιμπραχήμ που επίσης δεν είχε χαρτιά και η κατάστασή του ήταν σοβαρότερη παρέμεινε στον Ευαγγελισμό, φρουρούμενος από άνδρες της ασφάλειας, δεμένος συνεχώς με χειροπέδες είτε στο κρεβάτι του, είτε στο μπαλκόνι του νοσοκομείου που βγήκε για να πάρει αέρα (φωτό). Μέλη της Κίνησης "Απελάστε το Ρατσισμό" που απαίτησαν να αφαιρεθούν οι χειροπέδες καταγγέλλοντας ως απαράδεκτες και παράνομες τέτοιες συνθήκες νοσηλείας, πήραν την απάντηση από τους ασφαλίτες "εμείς θα κάνουμε τη δουλειά μας όπως νομίζουμε, ο κρατούμενος είναι ύποπτος φυγής, αφού μπορεί να περπατάει!" Ενημερώθηκαν από την Κίνηση "Απελάστε το Ρατσισμό" η ΠΟΕΔΗΝ καθώς και το Σωματείο Εργαζομένων του Ευαγγελισμού, που έκαναν επίσης παρεμβάσεις, όμως οι αστυνομικοί δεν πτοήθηκαν.
Όπως είναι φανερό, η ΕΛ.ΑΣ. θεωρεί τους μετανάστες - θύματα ρατσιστικών επιθέσεων - εγκληματίες, παραδόξως εξαφανίζεται και επανεμφανίζεται πριν και μετά από τις φασιστικές επιθέσεις, αλλά ποτέ δεν είναι παρούσα κατά την ώρα της επίθεσης! Πρόκειται για απλή συγκάλυψη, ή για συναυτουργία και κοινό σχεδιασμό με τους νεοναζί δολοφόνους; Η αλήθεια είναι πως ακόμα και οι πλέον καλόπιστοι κάτοικοι του Νέου Κόσμου που συναντήσαμε στη γειτονιά, πιστεύουν πια στη δεύτερη εκδοχή. Πρόκειται για τη σοβαρότερη φασιστική επίθεση στο Νέο Κόσμο μετά από 1,5 χρόνο, όταν ομάδα φασιστών με τα ίδια ακριβώς χαρακτηριστικά έσπασε μαγαζιά μεταναστών 50 μέτρα από το σημείο της προχθεσινής επίθεσης. Τότε, η πρώτη ανακοίνωση της ΕΛ.ΑΣ. μιλούσε για ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ μεταναστών!
Κίνηση "ΑΠΕΛΑΣΤΕ ΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ"
tel-fax: 210-5130373, 3306286, 6974363037, www.ksm.gr
Επίθεση φασιστικής συμμορίας με 4 μετανάστες τραυματίες έγινε τις πρώτες πρωϊνές ώρες της Παρασκευής 15 Ιούλη, στο Νέο Κόσμο. 40 άτομα που φορούσαν κράνη, και κουκούλες, κρατώντας μαχαίρια, ρόπαλα και σιδηρολοστούς, επιτέθηκαν στις 1.30 π.μ. της 15/7 και τραυμάτισαν 2 μετανάστες από τη Συρία (Χαλίλ Μουσταφά και Ιμπραήμ Μοχάμετ),1 Αρμένιο (Σάκο Καραμπεντιάν - φωτο με γαζα στο κεφαλι, μόλωπες στο μηρό και νάρθηκα στο χέρι) και 1 Ιρακινό μετανάστη (Ομάρ Αχμέτ - φωτό με ράμματα στο κεφάλι και γάζα στο μαχαιρωμένο πόδι του) έξω από το καφενείο του τελευταίου επί της οδού Ρουμπέση, την ώρα που κλείδωνε το μαγαζί του μαζί και αποχωρούσε μαζί με τους 3 άλλους - τους τελευταίους πελάτες του. Οι τραμπούκοι φασίστες ήταν νεαροί, 17 έως 25 ετών, φώναζαν "ξένοι θα πεθάνετε", ενώ η επίθεση κράτησε 5 λεπτά. Προκάλεσαν ζημιές στη μηχανή του Ομάρ ενώ έκλεψαν 2 κινητά τηλέφωνα από τους μετανάστες, 60 Ευρώ από τον Χαλίντ και 150 Ευρώ από τον Σάκο. Οι μετανάστες, χτυπημένοι στο κεφάλι και σε διάφορα μέρη του σώματος, κάποιοι με σπασμένα χέρια και άλλοι μαχαιρωμένοι στα πόδια, μεταφέρθηκαν μετά από αρκετές ώρες στον Ευαγγελισμό, όπου τους παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες, ενώ ο Ιμπραχήμ Μοχάμετ παρέμεινε νοσηλευόμενος στον Ευαγγελισμό με κρανιοεγκεφαλική κάκωση.
Σχετικά με το ρόλο της αστυνομίας, θύματα της επίθεσης, έλληνες και μετανάστες γείτονες αυτόπτες μάρτυρες, κατείγγειλλαν σε μέλη της Κίνησης "Απελάστε το ρατσισμό" που έφτασαν στο σημείο το μεσημέρι της Παρασκευής:
Λίγο πριν την επίθεση των φασιστών, αστυνομικοί της ομάδας Δίας που σταθμεύουν κάθε νύχτα 30 μέτρα από το συγκεκριμένο καφενείο έφυγαν από το σημείο. Λίγο μετά την επίθεση και αφού οι φασίστες είχαν εξαφανιστεί, εμφανίστηκε άνδρας της ασφάλειας με πολιτικά, που δεν ασχολήθηκε να ψάξει πού πήγαν οι φασίστες, ισχυρίστηκε πως ήταν περαστικός και κάλεσε την αστυνομία. Λίγα λεπτά αργότερα, κατέφθασαν άλλοι αστυνομικοί που μετέφεραν τους αιμόφυρτους μετανάστες στο Α.Τ. Νέου Κόσμου. Εκεί διαπιστώθηκε πως 2 από τους 4 μετανάστες δεν είχαν χαρτιά. Επί ώρες, αντί να καλέσουν ασθενοφόρο, οι αστυνομικοί ασχολούνταν με τα χαρτιά των μεταναστών και τους έπαιρναν καταθέσεις, ενώ οι ίδιοι αιμοραγούσαν χτυπημένοι και μαχαιρωμένοι. Φίλος των μεταναστών που πήγε στο Α.Τ. και βιντεοσκόπησε τους τραυματίες, υποχρεώθηκε από τους αστυνομικούς να σβήσει το βίντεο. Μόνο μετά τις 4:30 το πρωϊ οι 4 μεταφέρθηκαν στον Ευαγγελισμό. Αφού τους παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες, ο Ομάρ και ο Σάκο αποχώρησαν για το σπίτι τους, ο Χαλίλ που δεν είχε χαρτιά, επέστρεψε στο Α.Τ. Νέου Κόσμου κρατούμενος, ενώ ο Ιμπραχήμ που επίσης δεν είχε χαρτιά και η κατάστασή του ήταν σοβαρότερη παρέμεινε στον Ευαγγελισμό, φρουρούμενος από άνδρες της ασφάλειας, δεμένος συνεχώς με χειροπέδες είτε στο κρεβάτι του, είτε στο μπαλκόνι του νοσοκομείου που βγήκε για να πάρει αέρα (φωτό). Μέλη της Κίνησης "Απελάστε το Ρατσισμό" που απαίτησαν να αφαιρεθούν οι χειροπέδες καταγγέλλοντας ως απαράδεκτες και παράνομες τέτοιες συνθήκες νοσηλείας, πήραν την απάντηση από τους ασφαλίτες "εμείς θα κάνουμε τη δουλειά μας όπως νομίζουμε, ο κρατούμενος είναι ύποπτος φυγής, αφού μπορεί να περπατάει!" Ενημερώθηκαν από την Κίνηση "Απελάστε το Ρατσισμό" η ΠΟΕΔΗΝ καθώς και το Σωματείο Εργαζομένων του Ευαγγελισμού, που έκαναν επίσης παρεμβάσεις, όμως οι αστυνομικοί δεν πτοήθηκαν.
Όπως είναι φανερό, η ΕΛ.ΑΣ. θεωρεί τους μετανάστες - θύματα ρατσιστικών επιθέσεων - εγκληματίες, παραδόξως εξαφανίζεται και επανεμφανίζεται πριν και μετά από τις φασιστικές επιθέσεις, αλλά ποτέ δεν είναι παρούσα κατά την ώρα της επίθεσης! Πρόκειται για απλή συγκάλυψη, ή για συναυτουργία και κοινό σχεδιασμό με τους νεοναζί δολοφόνους; Η αλήθεια είναι πως ακόμα και οι πλέον καλόπιστοι κάτοικοι του Νέου Κόσμου που συναντήσαμε στη γειτονιά, πιστεύουν πια στη δεύτερη εκδοχή. Πρόκειται για τη σοβαρότερη φασιστική επίθεση στο Νέο Κόσμο μετά από 1,5 χρόνο, όταν ομάδα φασιστών με τα ίδια ακριβώς χαρακτηριστικά έσπασε μαγαζιά μεταναστών 50 μέτρα από το σημείο της προχθεσινής επίθεσης. Τότε, η πρώτη ανακοίνωση της ΕΛ.ΑΣ. μιλούσε για ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ μεταναστών!
Κίνηση "ΑΠΕΛΑΣΤΕ ΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ"
tel-fax: 210-5130373, 3306286, 6974363037, www.ksm.gr
Κυριακή 3 Ιουλίου 2011
ΞΥΛΟ ΣΕ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΤΗ ΛΑΡΙΣΑ
Το Σάββατο το πρωί μέλη του πατριωτικού συνδέσμου, μαζί με τον πρόεδρό τους Α.Χάμο, προσπάθησαν να βγουν για μοίρασμα φυλλαδίων στην πλατεία ταχυδρομείου. Για κακή τους τύχη, σύντροφοι που βρίσκονταν εκεί τους πήραν τα φυλλάδια και τα έσκισαν, ενημερώντας τον γύρο κόσμο ότι επρόκειτο για φασίστες, και όταν ένας τόλμησε να τσαμπουκαλευτεί, οι σύντροφοι έδειξαν ότι δεν αστειεύονται ρίχνοντας του ένα μπερτάκι!! Φυσικά οι υπόλοιποι ούτε καν προσπάθησαν να μπουν στον καυγά και μάλιστα ο πρόεδρός τους Α.Χάμος, με την ουρά στα σκέλια προσπαθούσε να ρίξει τους τόνους λέγοντας πως μπορεί να υπάρχουν πολιτικές διαφωνίες, αλλά δεν είναι ανάγκη να παίζουμε και ξύλο!! Κάποιος κόσμος από τις γύρω καφετέρειες που αντιλήφθηκε τι γινόταν, αποδοκίμασε τους φασίστες φωνάζοντάς τους να φύγουν και ότι είναι ανεπιθύμητοι.
ΑΠΟ ΕΔΩ
ΑΠΟ ΕΔΩ
Σάββατο 2 Ιουλίου 2011
ΩΡΕ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΑΝΤΡΙΩΜΕΝΟΙ??
Τα έχουν χάσει τα παρακρατικά τσιράκια των μπάτσων, μετά ειδικά το ξεμπρόστιασμα τους απο το βίντεο όπου δείχνει να συνεργάζονται με τα ματ
Έτσι έχει αρχίσει και η κλάψα σε πολλες φασιστοσελίδες σχετικά με το κυνηγητό, των συγκεκριμένων μαχαιροβγαλτών παρακρατικών απο μερίδα διαδηλωτών αντιφαστιστών που δε γουστάρουν τα τσιράκια των μπάτσων στις πορείες. Βέβαια ο αριθμός των ατόμων που κυνηγησαν τους παρακρατικούς αλλάζει. Στην αρχή κυνηγήθηκαν απο 50 όπως λεει ο στόκος. Μετα επειδή δε φαινόταν πολυ ηρωικό οι 50 έγιναν 1000 σύμφωνα με το Ελλας - βοθροδοξυ. Επειδή αυτός ο αριθμός φαίνεται δεν ηταν πολυ πιστικός οι 1000 έγιναν 500-1000 και εν τέλη απο το ίδιο βοθρομπλογκ 500.
Τον δουλεύουν καλα τον γκεμπελισμο εκεί στις φασιστοσελίδες και μαζί δουλεύουν και ένα σωρό χάπατα που τους πιστεύουν. Το ζήτημα ειναι είτε απο 5 είτε απο 10 είτε απο 1000 θα πέρνουνε τον πουλο.
Έτσι έχει αρχίσει και η κλάψα σε πολλες φασιστοσελίδες σχετικά με το κυνηγητό, των συγκεκριμένων μαχαιροβγαλτών παρακρατικών απο μερίδα διαδηλωτών αντιφαστιστών που δε γουστάρουν τα τσιράκια των μπάτσων στις πορείες. Βέβαια ο αριθμός των ατόμων που κυνηγησαν τους παρακρατικούς αλλάζει. Στην αρχή κυνηγήθηκαν απο 50 όπως λεει ο στόκος. Μετα επειδή δε φαινόταν πολυ ηρωικό οι 50 έγιναν 1000 σύμφωνα με το Ελλας - βοθροδοξυ. Επειδή αυτός ο αριθμός φαίνεται δεν ηταν πολυ πιστικός οι 1000 έγιναν 500-1000 και εν τέλη απο το ίδιο βοθρομπλογκ 500.
Τον δουλεύουν καλα τον γκεμπελισμο εκεί στις φασιστοσελίδες και μαζί δουλεύουν και ένα σωρό χάπατα που τους πιστεύουν. Το ζήτημα ειναι είτε απο 5 είτε απο 10 είτε απο 1000 θα πέρνουνε τον πουλο.
Πέμπτη 30 Ιουνίου 2011
ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΣΥΝΕΡΓAΣΙΑ ΦΑΣΙΣΤΩΝ - ΜΑΤ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΓΡΑΨΑΜΕ ΚΑΙ ΠΙΟ ΠΡΙΝ
Από εδώ : "Ο τύπος με το άσπρο μπλουζάκι που φυγαδεύεται από τα ΜΑΤ μαζί με άλλα δύο φασιστοειδή οναμάζεται Απόστολος Σουκαράς. Ο ίδιος βγήκε επώνυμα στις πρωινές εκπομπές του μέγκα και αντ1 και μίλησε. Ο ίδιος επίσης παραδέχτηκε ότι αρθρογραφεί στη φασιστοφυλλάδα''απολλώνιο φως''. Πρόκειται για έναν από τους φασίστες συνδικαλιστές της ΕΘΕΛ, όπως φυσικά και η υπόλοιπη παρέα του. Πλάι του στην εκπομπή, ο ανεκδιήγητος εκπρόσωπος τύπου της ελ.ας Κοκαλλάκης που προσπαθούσε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Στην ερώτηση γιατί οι συγκεκριμένοι τύποι είχαν ειδική μεταχείρηση από τα ΜΑΤ έχασε τα λόγια του και έλεγε άλλα αντί άλλων
Το βίντεο είναι από την πρώτη μέρα της απεργίας στις 28/6 όταν οι φασίστες κυνηγήθηκαν από συντρόφους σε στοά στην Όθωνος, εγκλωβίστηκαν εκεί και σώθηκαν λίγο αργότερα από τα φιλαράκια τους που τους φυγάδευσαν στη βουλή, όπως δείχνει το πολυσυζητημένο βίντεο.
Τέλος, νομίζω ότι αξίζει και η προσωπική μου μαρτυρία:
Όταν η διμοιρία πήγε να απεγλωβίσει τους φασίστες από τη στοά στην Όθωνος και ο κόσμος(όλος ο κόσμος)πήρε χαμπάρι τον ακριβή σκοπό της αποστολής τους, τους έριξε απίστευτο κράξιμο και ότι σκουπιδαριό υπήρχε γύρω, έφυγε πάνω τους. Προσωπικά είδα δύο κυρίες γύρω στα 60, να φωνάζουν στα ματ: ''Καθάρματα προστατεύετε τους φασίστες κι εμάς μας έχετε πνίξει στα χημικά''. "
και
" Να σημειωθεί ότι στο σημείο που ήτανε εγκλωβισμένοι οι φασίστες υπήρχε πλήθος διαδηλωτών που τους έβριζε. Σε κάποια φάση ήρθαν κάποιοι γιατροί του εκαβ και ζήτησαν από τον κόσμο να τους αφήσει να μπουν μέσα όπως και έγινε. Όταν οι γιατροί βγήκαν έξω παρακάλεσαν τον κόσμο να αφήσει τους φασίστες να φύγουν. Οι διαδηλωτές δέχτηκαν αλλά με την προυπόθεση να δώσουν τα μαχαίρια που είχαν στην κατοχή τους και τις ταυτότητες τους. Και επειδή αυτό δεν έγινε έμειναν για πολύ ώρα ακόμη στην φάκα. Η έκπληξη ήτανε η επιχείρηση που έγινε από την αστυνομία για να τους απεγκλωβίσει. Δεν πιστεύαμε στα μάτια μας. Πλήθος κόσμου κατάλαβε στην πράξη ότι όταν οι αναρχικοί μιλούσαν για σχέσεις αστυνομίας και ακροδεξιών δεν έλεγαν ψέματα.
Στη συνέχεια βέβαια που κάνανε και την βόλτα στη βουλή δεν τους έγινε κανένας σωματικός έλεγχος. Πάντως εάν οι μπάτσοι πιάνανε έναν αναρχικό με μαχαίρι εκτός του ότι θα τον σάπιζαν στο ξύλο θα πήγαινε και για πολύ καιρό μέσα. Αλλά εντάξει δεν είμαστε όλοι το ίδιο.
Όλη η κοινωνία εχθές έβριζε τους μπάτσους. Από το Σύνταγμα μέχρι τον Κεραμεικό νέοι, γέροι και παιδιά φωνάζανε τους μπάτσους φασίστες. Όπως στρώσατε θα κοιμηθείτε."
Το προφιλ του συγκεκριμένου "έλληνα"
Και απόσπασμα απο τον ζούγκλα : " Η zougla.gr επικοινώνησε με τον πρόεδρο του Σωματείου Εργαζομένων της ΕΘΕΛ, Μιχάλη Λιαγούρη, ο οποίος επιβεβαίωσε την πληροφορία αυτή, επισημαίνοντας ότι ο σωματώδης άνδρας που εμφανίζεται στο επίμαχο βίντεο με την άσπρη μπλούζα να κρατάει μια σιδερόβεργα από ράφι ντέξιον είναι πρώην μέλος του Δ.Σ. του Σωματείου Εργαζομένων της ΕΘΕΛ
Σύμφωνα με τις μέχρι στιγμής πληροφορίες, πρόκειται για τον Αποστόλη Σουκαρά, ο οποίος, αν και παραιτήθηκε από το Δ.Σ. πριν από πέντε περίπου μήνες, παραμένει ενεργός συνδικαλιστής, ενώ είναι γνωστός για τις ακραίες συμπεριφορές του και τις διασυνδέσεις του με ακροδεξιές ομάδες. Ο ίδιος ο πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων της ΕΘΕΛ αναφέρει ότι ο Σουκαράς συνεργαζόταν με τον έντυπο «Απολλώνειο Φως», ακροδεξιών αποχρώσεων.
Τι είναι το «Απολλώνειο Φως»
Με τίτλο «Ελληνοκεντρική Έκδοση για τον Ελληνικό και Ευρωπαϊκό Πολιτισμό», ο δικτυακός τόπος «Απολλώνειο Φως» φιλοξενεί εκδόσεις ακροδεξιού περιεχομένου, αλλά και απόψεις με καθαρά εθνικιστικό και φανερά αντικομμουνιστικό περιεχόμενο.
Ε.Δ.Ε. για τις σχέσεις ΕΛ.ΑΣ με τους παρακρατικούς
Εν τω μεταξύ, τη διενέργεια Ένορκης Διοικητικής Εξέτασης διέταξε ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Χρήστος Παπουτσής, μετά και τη δημοσίευση του βίντεο, στο οποίο εμφανίζονται άτομα, με καλυμμένα τα πρόσωπά τους, να συνομιλούν με αστυνομικούς των ΜΑΤ, κατά τη διάρκεια των επεισοδίων στο Σύνταγμα.
Παρακολουθώντας καρέ καρέ το video που ακολουθεί, ο παρατηρητής αντιλαμβάνεται την άμεση σχέση των παρακρατικών με τους αστυνομικούς. Οι παρακρατικοί συμπεριφέρονται ως «μπαχαλάκηδες» που λαμβάνουν μέρος στα επεισόδια. Ένας από αυτούς κρατά σιδερένιο λοστό.
Μετά τον εντοπισμό και σύλληψη του μέλους του ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Σ. Καυκαλά, οι άνδρες των ΜΑΤ συζητούν με τους παρακρατικούς. Στη συνέχεια, τους προστατεύουν και τους οδηγούν προς τη Βουλή.
Δύο λεπτά αργότερα, οι ίδιοι οι άνδρες των ΜΑΤ ανοίγουν το κιγκλίδωμα και προσφέρουν καταφύγιο στους παρακρατικούς εντός του φυλασσόμενου χώρου στη δεξιά πλευρά του Αγνώστου Στρατιώτη.
Πίσω τους ακριβώς δύο άνδρες των ΜΑΤ σέρνουν τον Σ. Καυκαλά και τον οδηγούν επίσης πίσω από τα κιγκλιδώματα. Ο παρατηρητής παρακολουθεί τους παρακρατικούς να συζητούν φιλικότατα με τους αστυνομικούς.
"
ΚΑΤΙ ΠΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕ ΜΑΣ ΔΙΝΟΥΝ
Από εδώ : Προφανώς μπήκε η νέα δόση από τα foundation of soros στα ταμεία του indymedia και έτσι προχτες Δευτέρα στις 22:15 φωνάζοντας τα orks «ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ» μοίρασαν αυτό το έντυπο στο Σύνταγμα.
Τώρα που κολλάει ένα κείμενο που μοιραστηκε στο Σύνταγμα με τον Σόρος μονο αμα είσαι λοβοτομημένος φασίστας μπορείς να καταλάβεις..
Στην τελική άμα θέλουν να βρουν περίεργες χρημαδοτήσεις ας κοιτάξουν αναμεταξυ τους.
Τώρα που κολλάει ένα κείμενο που μοιραστηκε στο Σύνταγμα με τον Σόρος μονο αμα είσαι λοβοτομημένος φασίστας μπορείς να καταλάβεις..
Στην τελική άμα θέλουν να βρουν περίεργες χρημαδοτήσεις ας κοιτάξουν αναμεταξυ τους.
Τετάρτη 29 Ιουνίου 2011
ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΑΚΡΟΔΕΞΙΟΙ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ
απο εδω: "Τα άτομα που φαίνονται στο βίντεο που παρουσιάστηκε μέσω του δελτίου του Ν. Χατζηνικολάου πριν λίγο δεν ανήκουν στην αστυνομία, αλλά πρόκειται για τους εγκλωβισμένους της ΕΘΕΛ χθες το μεσημέρι στην στοά της Όθωνος 10, όπου κουκουλοφόροι τους εγκλώβισαν. Μάλιστα από την σύγκρουση τραυματίστηκαν δύο υπάλληλοι της ΕΘΕΛ, επειδή τους θεώρησαν μέλη της ακροδεξιάς. Τα πέντε άτομα φυγαδεύτηκαν από την αστυνομία η οποία τους πρότεινε να ανέβουν στον προαύλιο χώρο του Κοινοβουλίου. Δείτε πιο κάτω την ανάρτηση που μας έστειλε ένας από τους εγκλωβισμένους το μεσημέρι, καθώς και το βίντεο από την διαφυγή τους...
Η μεσημεριανή ανάρτηση: Τρίωρη πολιορκία στην Οθωνος 10
Στο παρακάτω βίντεο φαίνονται καθαρά μετά το 4.30''"
Τα συγκεκριμένα άτομα είναι οι φασίστες που κυνηγήθηκαν στην απεργιακή στις 28/06 και οι οποίοι ειχαν βγάλει και μαχαίρια, περιστατικό απο το οποίο είχαν βγει και φώτο όπου φαίνεται και η φάτσα του ενός εδώ.
Η μεσημεριανή ανάρτηση: Τρίωρη πολιορκία στην Οθωνος 10
Στο παρακάτω βίντεο φαίνονται καθαρά μετά το 4.30''"
Τα συγκεκριμένα άτομα είναι οι φασίστες που κυνηγήθηκαν στην απεργιακή στις 28/06 και οι οποίοι ειχαν βγάλει και μαχαίρια, περιστατικό απο το οποίο είχαν βγει και φώτο όπου φαίνεται και η φάτσα του ενός εδώ.
ΟΙ ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΟΙ ΤΟΧΟΥΝ ΧΑΣΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣ
Πέφτουν στα μαλακέ σύμφωνα με τη χρυσή αυγή οι κατηγορούμενοι των πυρήνων. Η αλήθεια φυσικά ειναι διαφορετική.. Μάλιστα ειδικά στη περίπτωση της Καρακατσανη τα επιβαρυντικά στοιχεία ειναι ότι αρνήθηκε να δώσει dna και η κατάθεση μπάτσου την οποία μετα άλλαξε.
το απόσπασμα ειναι απο εδώ :
Σε ό,τι αφορά την Κωνσταντίνα Καρακατσάνη ο εισαγγελέας έδωσε μεγάλη σημασία στο γεγονός ότι η ίδια αρνήθηκε να παράσχει γενετικό υλικό για να συγκριθεί με δείγματα DNA από τους χώρους των ερευνών και ζήτησε να καταδικαστεί για συγκρότηση τρομοκρατικής οργάνωσης και για απλή συνέργεια στην κατασκευή δύο εκρηκτικών μηχανισμών.
Μάλιστα, ο κ. Δασούλας έκρινε ως αληθή την κατάθεση που έδωσε ο προϊστάμενος της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας στην προανάκριση, κατά τη διάρκεια της οποίας είχε αναγνωρίσει την Καρακατσάνη και όχι αυτήν την κατάθεση που έδωσε στο ακροατήριο, όπου και είχε δηλώσει αμφιβολίες ότι ήταν αυτή.
Από τους άλλους κατηγορουμένους γενετικό υλικό δέχθηκαν να δώσουν μόνο οι Γιόσπας, Βογιατζάκης και Ράλλης, για τους οποίους υπήρξε αθωωτική πρόταση. «Σύμφωνα με την κοινή λογική, κάθε πολίτης που δεν έχει τίποτα να κρύψει δέχεται να παράσχει γενετικό υλικό για τη διενέργεια των αποδείξεων» σημείωσε χαρακτηριστικά ο εισαγγελέας.
το απόσπασμα ειναι απο εδώ :
Σε ό,τι αφορά την Κωνσταντίνα Καρακατσάνη ο εισαγγελέας έδωσε μεγάλη σημασία στο γεγονός ότι η ίδια αρνήθηκε να παράσχει γενετικό υλικό για να συγκριθεί με δείγματα DNA από τους χώρους των ερευνών και ζήτησε να καταδικαστεί για συγκρότηση τρομοκρατικής οργάνωσης και για απλή συνέργεια στην κατασκευή δύο εκρηκτικών μηχανισμών.
Μάλιστα, ο κ. Δασούλας έκρινε ως αληθή την κατάθεση που έδωσε ο προϊστάμενος της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας στην προανάκριση, κατά τη διάρκεια της οποίας είχε αναγνωρίσει την Καρακατσάνη και όχι αυτήν την κατάθεση που έδωσε στο ακροατήριο, όπου και είχε δηλώσει αμφιβολίες ότι ήταν αυτή.
Από τους άλλους κατηγορουμένους γενετικό υλικό δέχθηκαν να δώσουν μόνο οι Γιόσπας, Βογιατζάκης και Ράλλης, για τους οποίους υπήρξε αθωωτική πρόταση. «Σύμφωνα με την κοινή λογική, κάθε πολίτης που δεν έχει τίποτα να κρύψει δέχεται να παράσχει γενετικό υλικό για τη διενέργεια των αποδείξεων» σημείωσε χαρακτηριστικά ο εισαγγελέας.
Ξύλο στους φασίστες 28/6
Για αδιευκρίνηστους λόγους που έχουν να κανουν με την άγνοια κινδύνου ή την ψυχοπαθολογία του μαζοχισμού οι φασίστες επιμενουν να ερχονται στις απεργιακές πορείες στο Σύνταγμα παρά τους συνεχείς ξυλοδαρμούς που υφίσταντια, εξαιτίας των οποίων ο ένας μετα τον άλλο καταλήγουν στα νοσοκομεία. Παρόλο λοιπόν το γενικό ξυλοφόρτωμα τους στις 15 Ιούνη οι φασίστες ξαναρθαν και χθες για να εισπραξουν τα δέοντα. Τουάχιστον 20 από αυτούς εμφανίστηκαν πίσω από το πανό των οδηγών της ΕΘΕΛ (όπου υπάρχει -ακόμα- καποιος νεοναζιστής συνδικαλιστής). Οι περισσότεροι οδηγοί άφησαν το πανό τους το οποίο τοποθετήθηκε "διακριτικά" μπροστα από το COSTA COFFEE. Ακολούθησε επίθεση συντρόφων που πέρασε από πάνω τους. Καποιοι έτρεξαν μέσα στην στοά της Οθωνος, κρατώντας μαχαίρια και σπρέυ αναισθητικά, και κρυφτηκαν μέσα σε ένα κτίριο (Οθωνος 10). Ενας έμεινε πίσω... Οι άλλοι έμεινα κρυμμένοι μέσα περιμένοντας να έρθουν να τους πάρουν. Πρωτα ήρθε μια διμοιρία ΜΑΤ από την Αμαλίας αλλά απωθήθηκε από τον κόσμο. Μετα ανέβηκε μια άλλη διμοιρία από την Οθωνος αλλά δεν μπόρεσε κι αυτή να σταθεί για πολύ κι αναγκαστηκε να αποχωρήσει. Οι φασιστες δεν μπόρεσαν να φύγουν κι έμειναν κλεισμενοι εκεί μεσα για ώρες, άγνωστο πότε και πως βγήκαν, ενώ έξω άρχισαν συγκρούσεις με τα ΜΑΤ. Περιμένουμε τους επόμενους για τα δέοντα...
απο εδω
Τρίτη 28 Ιουνίου 2011
Η ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΝΕΟΦΑΣΙΣΤΩΝ - Η Νέα "Στρατευμένη" Τέχνη
Γράφουμε και δέρνουμε
Ποιος είπε ότι οι έλληνες νεοναζιστές ξέρουν μόνο να δέρνουν; Απ' ό,τι φαίνεται, οι χρυσαυγίτες και λοιποί ομοϊδεάτες τους έχουν και άλλα ταλέντα που έρχονται να συμπληρώσουν αρμονικά τις κεντρικές δραστηριότητές τους. Η λογοτεχνία, για παράδειγμα, μοιάζει να τους απασχολεί συστηματικά, τόσο ως ανάγνωσμα όσο και ως πρωτότυπη δημιουργία. Οι ίδιοι πιστεύουν ότι ανδρώνεται έτσι μια νέα γενιά ρωμαλέων λογοτεχνών που εκπαιδεύεται να μεταφέρει στο χαρτί τα συναισθήματα που τις υπόλοιπες ώρες εκτονώνει με πειθώ στο πεζοδρόμιο. Πρόκειται για μια παραλογοτεχνία εσωτερικής κατανάλωσης, καθώς δύσκολα μπορούμε να φανταστούμε ότι μπορεί να βρεθεί έστω και ένας μη στρατευμένος αναγνώστης που κατάφερε να διαβάσει μέχρι τέλους κάποιο από αυτά τα κείμενα. Υπάρχει, ωστόσο, και μια ενδιαφέρουσα πτυχή στην όλη υπόθεση: οι λογοτεχνίζουσες δοκιμές των νεοναζιστών έχουν να μαρτυρήσουν πολλά για την ψυχοπαθολογική προσωπικότητα των συγγραφέων τους.
Πρώτος και καλύτερος ανάμεσα στους νεοναζιστές λογοτέχνες ο Αντώνιος Ανδρουτσόπουλος, επί το καλλιτεχνικότερον Περίανδρος ή Πέρι Ντρούτσα, ο χρυσαυγίτης που καταζητείται για τον σοβαρό τραυματισμό των τριών φοιτητών στα δικαστήρια της οδού Ευελπίδων τον περασμένο Ιούνιο. Μπορεί να παραμένει άγνωστος στο ευρύ κοινό, στους κύκλους του, ωστόσο, ο καταζητούμενος παρά τρίχα δολοφόνος περνάει για φτασμένος πεζογράφος. Ετσι, ενώ ο ίδιος συνεχίζει να κρύβεται -γεγονός που πολύ φοβούμαστε πως του επιτρέπει να αφιερώνει περισσότερο χρόνο στο γράψιμο-, η Χρυσή Αυγή δεν παραλείπει να κρατά ζωντανή την παρουσία του παλικαρά της: "Η σκέψη και η καρδιά μας είναι μαζί με τον Συναγωνιστή Περίανδρο", ανέφερε το νεολαιίστικο περιοδικό της οργάνωσης "Αντεπίθεση" (Δεκ. 1998), παρουσιάζοντας ένα ακόμη διήγημα του αγνώστου διαμονής φυγάδα.
Δεν πάει πολύς καιρός που το περιοδικό "Χρυσή Αυγή" (16/11/1998) δημοσίευσε ένα άλλο διήγημα του Ανδρουτσόπουλου με τίτλο "Ο σαλπιγχτής (sic) του υπογείου", καταπέλτη κι αυτό κατά της σαπίλας του σημερινού κοινοβουλευτικού καθεστώτος: Μια αποπνικτική αυγουστιάτικη νύχτα, ο επικεφαλής της λογοκρισίας του υπουργείου Εξωτερικών και υφιστάμενος του υφυπουργού Ροζάκη, λογοκρίνει με τη βοήθεια συναδέλφου του του υπουργείου Πολιτισμού τα πιο σημαντικά έργα για τη μικρασιατική καταστροφή, κρίνοντάς τα φιλοπόλεμα, εθνικιστικά, αντισημιτικά και μισαλλόδοξα. Είναι η επέτειος του '22, και κάτω στο δρόμο διαδηλώνουν με τα λάβαρά τους οι χρυσαυγίτες, οι μόνοι που αρνούνται να ξεπουλήσουν την εθνική ιστορία του τόπου τους. Την ίδια στιγμή νεκρανασταίνεται και ένας σαλπιγκτής που είχε σκοτωθεί στη Μικρασία και τα οστά του είχαν μεταφερθεί από τον διοικητή του Μανιαδάκη και βρίσκονταν από χρόνια σε ένα σεντούκι στο υπόγειο του υπουργείου. Ξυπνά, που λέτε ο σαλπιγκτής, παίζει λίγο το όργανό του, εμφανίζεται στον διευθυντή της λογοκρισίας και αυτός πεθαίνει από τον τρόμο του - και τις ενοχές του.
Δυνατό και διδακτικό το διήγημα, αλλά δεν πιάνει μπάζα μπροστά στο βασικό έργο του καταζητούμενου συγγραφέα. Ο λόγος για το μυθιστόρημα "Το μυστικό του κοχυλιού" που κυκλοφόρησε στα 1996 από τις εκδόσεις "Ηλιοφόρος" με εξώφυλλο μια πολυσήμαντη εικαστική σύνθεση (μουστάκια/νεκροκεφαλή, ήλιος/αίμα, κ.ο.κ.) του Χ. Κουσουμβρή, ενός ακόμη καλλιτέχνη της παρέας. Το βιβλίο χαιρετίστηκε από την κριτικό της "Χρυσής Αυγής" Ε. Χ. Παππά ως συμβολή στην αναγέννηση του ελληνικού ιστορικού μυθιστορήματος, δυναμική απάντηση στον Λουντέμη και τη Ζέη, τον Σαχτούρη και τον Αναγνωστάκη και, γενικά, στην μπολσεβικική μάστιγα που μετέτρεψε τους ήρωες της Ελλάδας από τον Μεγαλέξανδρο έως τον Κολοκοτρώνη σε ασελγείς, μέθυσους, αήθεις τυχοδιώκτες, βάναυσους, έκφυλους και, προφανώς, κίναιδους (15-20/3/96). Μεγαλύτερο, ωστόσο, ενδιαφέρον έχει η παρουσίαση του μυθιστορήματος από τον ίδιο τον φίρερ της Χρυσής Αυγής: "το Αίμα, η Φυλή και ο Αιώνιος Ελληνικός Πολιτισμός" είναι το μοναδικό κριτήριο του έργου κατά τον Ν. Μιχαλολιάκο, ο οποίος δίνει στον αναγνώστη και το ερμηνευτικό κλειδί για να προσεγγίσει τη "λογοτεχνία" αυτού του είδους. "Το έργο του Περίανδρου", εξηγεί ο αρχηγός, "δεν είναι έργο ενός χαμένου στα βιβλία χαρτοπόντικα, αλλά ενός ανθρώπου που επιδιώκει να βιώσει τις ιδέες του" (29/3 - 3/4 1996).
Ποιες είναι, όμως, οι ιδέες που επιδιώκει να βιώσει ο καταζητούμενος χρυσαυγίτης με τις λογοτεχνικές φιλοδοξίες; Αξίζει να ξεκινήσουμε με την προμετωπίδα του βιβλίου, ένα απόφθεγμα που ο συγγραφέας αποδίδει στον τρισπάππο του Πάνο Ντρούτσα. Ελεγε, λοιπόν, ο παππούς: "Θα 'θελα να ζω τριακόσια χρόνια. Εκατό χρόνια να σκοτώνω παλιανθρώπους. Εκατό χρόνια να κάμω φυλακή, κι εκατό χρόνια να γλεντάω". Αξιος ο πρόγονος, αλλά και το τρισέγγονο δεν πάει πίσω: ρουθούνι αλλόφυλου, αλλόθρησκου και γενικώς άλλου δεν μένει στις διακόσιες σελίδες του μυθιστορήματός του. "Να μη μείνει κανείς ζωντανός! Οτιδήποτε στον Εσπερο δεν μιλά, δεν κινείται και δεν μυρίζει σαν Ελληνας να γίνει στάχτη", δίνει κάποια στιγμή το πρόσταγμα ο ήρωας του έργου (σ. 179). Πρόκειται για τον πειρατή Ομάρ Γιουνάνκουρτ με το γάντζο στη θέση του ενός χεριού που από τη στιγμή που ανακαλύπτει την ελληνική εθνική του συνείδηση μεταμορφώνεται σε θηρίο ανήμερο, συνεχίζοντας να πολεμά με το κορμί του τρυπημένο από βέλη και μαχαίρια (σ. 174). Βρισκόμαστε στον 15ο αιώνα, λίγο πριν από την Αλωση, και οι λίγοι συνειδητοί Ελληνες που κρατούν άσβεστο το φως του αρχαιοελληνικού πολιτισμού στη Λυκία της Μικρασίας τα βάζουν με τους πάντες: Τούρκους, Δυτικούς, ριψάσπιδες Βυζαντινούς, κυρίως όμως Εβραίους, τα μιάσματα που βρίσκονται πίσω από κάθε ανθελληνική συνωμοσία.
Πολεμικό το μυθιστόρημα, διαπνέεται από ένα αντρίκιο μένος που δεν αφήνει χώρο για γυναικείες μορφές στις σελίδες του. Καθώς λοιπόν οι γυναίκες περιττεύουν στη συγκεκριμένη κουλτούρα, ένας λανθάνων ερωτισμός μεταξύ ανδρών προκύπτει κατά κύριο λόγο τις στιγμές που η βία "ξεχύνεται στο πεδίο της μάχης ολόγυμνη και προκλητική" (σ. 178). Εκεί, ωστόσο, που ο χρυσαυγίτης συγγραφέας βρίσκει την κορύφωσή του, είναι η στιγμή που ο αφυπνισμένος Ελληνας τελειώνει μια και καλή με τον Εβραίο εχθρό του έθνους, υπεύθυνο εκτός των άλλων και για τον προσωπικό του ακρωτηριασμό: "Ο Ομάρ σήκωσε το δεξί του χέρι και κτύπησε το ραβίνο στο στήθος. Ο πειρατικός του γάντζος τρύπησε ελαφρά τη σάρκα του Σαμπεθάι που κρεμάστηκε πάνω του και ούρλιαξε σαν τρελός. [...] Ο γάντζος βρήκε το κόκαλό του κι εισχώρησε βίαια. [...] Ο Ομάρ Γιουνάνκουρτ πίεσε το γάντζο δυνατά προς τα μέσα και το αίμα έβρεξε το ιερατικό ένδυμα του ραβίνου... Η καρδιά του Σαμπεθάι γαντζώθηκε στο χέρι του σχεδόν ζωντανή και κατακόκκινη. Την πέταξε με μανία στα τοιχώματα της Συναγωγής που τα ράντισε μ' ένα χρώμα καυτής ζεματιστής πορφύρας. Απ' τα στήθια του ξεπήδησε μια επιθανάτια πολεμική κραυγή. Ξύπνησε απ' την αιμοβόρα του έκσταση μ' έναν πάταγο απ' τα σπασμένα ξύλα της θύρας και στη στιγμή αντίκρισε τους θηριώδεις μαύρους φρουρούς που εισχωρούσαν ορμητικά στην αίθουσα με τα στόματα αφρισμένα και τα γιαταγάνια στον αέρα.[...] Η λόγχη του Ομάρ διέγραψε μια καμπύλη τροχιά κι έσκισε σε δύο κομμάτια το προτεταμένο καρύδι του λαιμού του νέγρου που σωριάστηκε στο πάτωμα νεκρός" (σ. 153-4).
Καρδιές Εβραίων, καρύδια Μαύρων: Δεν χρειάζεται να ανατρέξουμε στα Απαντα του καταζητούμενου Περίανδρου για να αντιληφθούμε ποιες είναι οι φαντασιώσεις που εμπνέουν τη χρυσαυγίτικη συμμορία και καθοδηγούν τη δράση της. Κι αν δεν μπορούν να πολεμήσουν με τη λόγχη του βασιλιά της Σπάρτης Λεωνίδα όπως το πρότυπό τους, ο αρρενωπός Ομάρ Γιουνάνκουρτ, τη δουλειά την κάνουν και με τα παλούκια της οδού Ευελπίδων. Από την άποψη αυτή, οι λογοτεχνικές τους επιδόσεις μπορούν να φανούν χρήσιμες: όχι μόνο στους ψυχιάτρους, αλλά και στους ανακριτές.
Οι σαρκικές απολαύσεις του εθνικισμού
"Οι πονηροί ποτέ δεν αγαπούν, ωστόσο κάνουν τους ερωτευμένους. Τεράστια διαφορά τους χωρίζει απ' την πραγματική αγάπη δυο ετεροφύλων, που διέπονται από μια υψηλή κοινωνία αναβλύζουσα από την πνευματοψυχοσύνθεση της Θείας αγάπης, μητρός της ευτυχίας. Αυτοί είναι ξένοι σ' αυτή την αγάπη. Αυτοί διέπονται απ' την ηδονικοσαρκική έλξι ή ανάγκη, που σβήνει με τον κορεσμό ή τα γεράματα. Γι' αυτό αντί αϋλους σαϊτας χρησιμοποιούν για να πετύχουν το σκοπό τους τρόπους που δημιουργούν ερεθισμό των ενφύτων [sic] εγωϊστικών τάσεων ήτοι της ζήλειας και της φιλοδοξίας του ατόμου".
Το παραπάνω απόσπασμα δεν προέρχονται από κάποιο παρεκκλησιαστικό έντυπο, αλλά από το μυθιστόρημα ενός επώνυμου αστέρα του εγχώριου φασισμού. Σχεδόν ξεχασμένος πια, ο συγγραφέας του, Φραγκίσκος Παπαγεωργίου (γνωστότερος ως "Φράνκι"), στις αρχές της δεκαετίας μας ήταν κάτι παραπάνω από ένας απλός κομπάρσος της εθνικής ανάτασης των ημερών. Ηγέτης της οργάνωσης "Εθνική Σταυροφορία", μηνυτής των "αντεθνικών στοιχείων" που αμφισβητούσαν την πληθυσμιακή ομοιογένεια της Μακεδονίας μας, αλλά και τακτικός επιδρομέας μαζί με τους μπράβους του στα δικαστήρια της Ευελπίδων όποτε εκδικάζονταν τέτοιες υποθέσεις, μπορεί να θεωρηθεί μια από τις αντιπροσωπευτικές μορφές της περιόδου. Ελάχιστοι είχαν δείξει άλλωστε τότε να ενοχλούνται από κάποιες άλλες πτυχές της πολυσχιδούς δραστηριότητάς του, όπως το γεγονός ότι ο επίδοξος προστάτης του έθνους ήταν ταυτόχρονα ιδιοκτήτης του πορνοκλάμπ "Venus", καταδικασμένος επανειλημμένα επί μαστροπεία -τόσο στην περίφημη "δίκη της κότας" (12/2/82), που αφορούσε ένα φτηνό νούμερο κτηνοβασίας και live sex στο μαγαζί του, όσο και για κλασικό νταβατζιλίκι και άρνηση καταβολής δεδουλευμένων προς τις στριπτιτέζ του (για περισσότερες λεπτομέρειες, βλ. "Ιός" 10/1 & 12/12/93). Ευνόητη λοιπόν η έκπληξή μας, όταν το συγγραφικό του έργο μας αποκάλυψε κυριολεκτικά έναν άλλον άνθρωπο: θεοσεβούμενο, συνεσταλμένο, με μια βαθιά αίσθηση αλληλεγγύης προς τον πλησίον αλλά και απέραντη κατανόηση για της γης τους κολασμένους. Και, πάνω απ' όλα, έτοιμο να καταγγείλει τον αγριανθρωπισμό που κρύβουν μέσα τους οι επαγγελματίες του πατριωτισμού και της εθνικοφροσύνης!
Το βιβλίο τιτλοφορείται "Αχθος Αρούρης" (για την ακρίβεια: "Ahthos Arouris") και διακρίνεται για την πλούσια πλοκή του. Ο Πειραιώτης Νίκος Μαργαρίτης χάνει σε εφηβική ηλικία τη μητέρα και το μικρό αδερφό του στο βομβαρδισμό του Πειραιά από τους Ιταλούς · προσχωρεί στην Εθνική Αντίσταση και διαπρέπει ως Ελασίτης, διαφωνεί όμως με το "παιδομάζωμα" και επιστρέφει στη σωστή αγκαλιά της πατρίδας · πιάνει δουλειά, γνωρίζει τη γυναίκα της ζωής του κι ετοιμάζεται να νοικοκυρευτεί, όταν κατά διαβολική σύμπτωση συλλαμβάνεται ενώ ξεπλένεται από τα αίματα μιας συναδέλφου που του "κολλούσε" και βρέθηκε φρεσκοδολοφονημένη στο σπίτι του! Καταδικάζεται σε 20χρονη κάθειρξη, δραπετεύει, αλλά καθ' οδόν σώζει από ένα φλεγόμενο σπίτι το παιδί του εισαγγελέα της δίκης του, ταυτίζοντάς το με το χαμένο αδερφάκι του. Τελικά ο πραγματικός δολοφόνος της κοπέλας αποκαλύπτεται και ο πρωταγωνιστής αποδίδεται ξανά άσπιλος στην κοινωνία, έχοντας στο μεταξύ ανακαλύψει πως ο εν λόγω εισαγγελέας είναι στην πραγματικότητα ο χαμένος του αδελφός. Τύφλα νάχει ο Φώσκολος...
Σύμφωνα με τον ίδιο τον "Φράνκι", το βιβλίο του είναι ένα "παγκοσμίως μοναδικό πόνημα, που οριοθέτησε την πτώση του κομμουνισμού πριν 27 έτη και πρόβλεψε το δημογραφικό πρόβλημα που προέκυψε στην Ευρώπη μετά από αυτή". Η έπαρση αυτή αντλείται προφανώς από μια χιλιαστική ενόραση της κεντρικής φυσιογνωμίας του μυθιστορήματος, για το επικείμενο τέλος του άθεου σοβιετικού μοντέλου: "Τι μπορεί κανείς να περιμένη από μια ιδεολογία που ισχυρίζεται ότι προσφέρει τις υπηρεσίες της στον φτωχό εργάτη, μα σαν αναγκαία προϋπόθεση θέτει την δολοφονία του Ιησού Χριστού, του μοναδικού πραγματικού πατέρα του εργαζόμενου φτωχού; (...) Ας μάθουν λοιπόν οι προσωρινοί δραπέτες της κολάσεως, τα θηρία της αποκαλύψεως, ότι θέλουν δε θέλουν φτάνει η μέρα της μισθαποδοσίας τους και της αναστάσεως του Ρωσικού λαού. Σας το λέω και μην εκπλαγείτε εάν αυτό γίνει πριν το έτος 2.000" (σ.61- 2). Οσο για το δημογραφικό πρόβλημα, ούτε φωνή ούτε ακρόαση στις 144 σελίδες του βιβλίου. Εκτός και αν με αυτό υπονοείται η διαχρονική αυτοσυγκράτηση του Νίκου Μαργαρίτη σε όλη τη διάρκεια του μυθιστορηματικού χρόνου, παρά τους αλλεπάλληλους πειρασμούς που τον περιτριγυρίζουν. Τυπικό δείγμα: "Ηταν μια απ' τις μαγεμένες βραδιές του Σαρωνικού, που μαλακώνουν με τα γλυκά τους χάδια και τις πιο σκληρές καρδιές και κάνουν τους ερωτευμένους να αισθάνονται τη φλόγα του πόθου να τους κυριεύη ζηλότυπα για να γκρεμίση το κρυστάλλινο παλάτι της αγνότητος, και να λερώση για πάντα, με την επιθυμία σαρκικών απολαύσεων, τον πνευματικόν μανδύα του ιδεολόγου" (σ.80).
Προχωρημένες ευαισθησίες για μαστροπό, έστω κι εθνικόφρονα. Πόσο μάλλον όταν, λίγο πιο πριν (σ.76), φτάνει να αναρωτηθεί μεγαλόφωνα για τις φαντασιώσεις και τα έργα του ίδιου και των ομοϊδεατών του: "Πώς μπορούμε να σκοτώσουμε, να διαμελίσουμε, να εξαφανίσουμε, να ακρωτηριάσουμε, να εγκληματίσουμε φορώντας τον αγιάζοντα τα μέσα μανδύα του πατριωτισμού, που σκεπάζει όλα τα κακόβουλα εγκληματικά δαιμόνια, όσα κρύβει μέσα της η διεστραμμένη ψυχή μας;"
Η χούφτα των αγωνιστών
Αν πιστέψουμε τον προλογίζοντα "διδάκτορα πολιτικών επιστημών πανεπιστημίου Νεαπόλεως" Σπ. Λ. Σταθόπουλο, το βιβλίο του ομοϊδεάτη του Θεοδώρου Καραμπέτσου "Οι αντιδραστικοί" (ΝΕΑ ΘΕΣΙΣ, 1988) επρόκειτο "να βγάλει στην επιφάνεια το μεγαλείο μιας χούφτας εθνικιστών αγωνιστών σ' έναν πολιτικά αφιλόξενο γι' αυτούς χώρο, όπως η Ιταλία της δεκαετίας 1965-75". Παρόμοια προσδοκία δημιουργεί και η ολοσέλιδη βιβλιοπαρουσίαση του ίδιου πονήματος από τη λεπενική φυλλάδα "21ος Αιών" (16/6/1996)" για "το αγωνιστικό, ιδεολογικό, συγγραφικό και φιλοσοφικό εθνικό έργο του αγνού θαρραλέου αγωνιστού.[...] Ανιδιοτελείς είναι οι αγώνες του εκλεκτού επιστήμονος (σ.σ είναι κτηνίατρος, δεκαετούς φοιτήσεως στην Ιταλία), διανοουμένου, ιδεολόγου. Εχει θέσει την τεράστια μόρφωσή του στην υπηρεσία της Ελληνοχριστιανικής Εθνικής Κοινωνικής Φιλοσοφίας", γράφει ο "βιβλιοκριτικός" καθηγητής Χαρακάκος.
Απογοητευτικό το αποτέλεσμα. Ο Καραμπέτσος (μόνιμος χρονογράφος, σήμερα, της "Χρυσής Αυγής") στην πραγματικότητα αυτοαγιογραφείται και αυτοοικτίρεται για τη χαμένη του νιότη στην υπηρεσία της "21ης Απριλίου" και την αποτυχημένη διαδρομή του σ' όλο σχεδόν το φάσμα των "εθνικών φοιτητικών σωματείων" της χούντας και των μεταπολιτευτικών νεοφασιστικών οργανώσεων και εντύπων. Στην ουσία σκαρώνει μια πολιτική φαντασίωση τύπου Ζεράρ ντε Βιλιέ, στην οποία -όπως κάθε μεγαλομανιακός- υποτίθεται ότι καταδιώκεται, έως εξοντώσεως, από μυστικές υπηρεσίες Ανατολής και Δύσης -προδομένος από τους δικούς του. Τόσο σπουδαίος θα ήθελε να γίνει. Παίζει τον Νίτσε στα δάκτυλα, συγκρούεται με τον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό, τον σιωνισμό, είναι πανάξιος εραστής κομμουνιστριών καλλονών, για να βιώσει δραματικά το τέλος της Μεγάλης Ιδέας του με την Κύπρο και την κατάρρευση των πραξικοπηματιών το 1974. Τότε που το ίνδαλμά του, ένας αξιωματούχος των Απριλιανών, φτάνει στα όρια της τρέλας, επειδή τον παράτησε η γκόμενα και ο ίδιος παραπαίει στην αγκαλιά μιας ακόμα προοδευτικής: "Αν ήταν ο Παπαδόπουλος, ίσως να ξέφευγε απ' την παγίδα. Κι αν η κίνηση του Ιωαννίδη μας απέφερε την πολυπόθητη Ενωση; Ηταν αδύνατο, μ' όλα τούτα τα ντόπια και ξένα κοράκια! Πού είναι οι εθελοντές; Είναι δυνατόν οι Εθνικιστές να κάθονται ξαπλωμένοι και να τους χαϊδεύουν τ' αρχίδια, την ώρα που η Κύπρος χαροπαλεύει; Τι τάχουμε τ' αρχίδια; Μόνο για να τα κρατά στη χούφτα της κάποια Γαλλίδα ή οποιαδήποτε άλλη;" (σελ. 119).
Ο νοσταλγός του Ζιγκφρίδου
Την πρώτη θέση στο "Πάνθεον" των νεοναζιστών της μεταπολίτευσης με λογοτεχνικές ανησυχίες καταλαμβάνει χωρίς αμφιβολία ο Αριστοτέλης Καλέντζης. Μεταξύ βομβιστικών επιθέσεων, πολύκροτων δικών και πολύχρονων φυλακίσεων, ο Καλέντζης γράφει αδιάκοπα. Ο ίδιος τοποθετεί τον εαυτό του στην "κοσμοθεωρία της Λευκής Ομοφυλίας", και για να μας πείσει τσιτάρει Χίτλερ, Γκέμπελς, Ντίτριχ και Ντιτς στην εισαγωγή του σημαντικότερου λογοτεχνικού του πονήματος ("Σε Σένα").
Η ποίησή του είναι ηρωική, με αναφορές στην Αρχαία Ελλάδα, όπως αυτή κατανοήθηκε και μελετήθηκε από τους θεωρητικούς του εθνικοσοσιαλισμού. Αφιερώνεται στους "εθνικοκοινωνιστές συντρόφους της Βαυαρίας" και στους "φυλακισμένους ιταλούς συντρόφους του Ορντινε Νουόβο". Το όραμα του συγγραφέα αποτυπώνεται σε αυτοσχέδια εμβατήρια που θρηνούν την ήττα της ναζιστικής Γερμανίας: "Τεύτονες, μεγαλώνυμοι, δεν κύρτωσαν κι ας κλάψαν όταν ο Ηγέτης έπεσε κι εσίγησε ο Ζιγκφρίδος Τα δάχτυλα δεν ξέφυγαν καθόλου απ' τις σκανδάλες Μα Πίστη ορκιστήκανε στον Επερχόμενο Ανδρα."
Τη γνώμη του για τη δημοκρατία τη διατυπώνει σε έμμετρη παρωδία του γνωστού ποιήματος του Νόβα, με αφιέρωση στους "300 της ουλής των Ελλήνων": "Τα στήθια σου τα γάλατα γαργάλαγαν, γαργάλαγαν, γύρω απ' το Κολωνάκι Και τα δικά μας άρμεγαν σαν νάταν αγελαδινά με μπρίο και μεράκι Απ' το Λαό το μάζωχναν, με χέρια φουρναρόξυλα, τ' άοσμο παραδάκι Κι οι οπαδοί τους δέρνονταν στ' άχαρα πεζοδρόμια μπλεγμένοι στη φενάκη."
Κύριο χαρακτηριστικό της γραφής του Καλέντζη η επιτηδευμένη καλλιέπεια, η σκόπιμη κατάχρηση αρχαϊσμών και λόγιων λέξεων, με πλήρη όμως υποταγή στους γραμματικούς κανόνες της δημοτικής. Χαρακτηριστικό το παρακάτω απόσπασμα από το ακροτελεύτιο κείμενο του βιβλίου:
"Ετσι η συμβολή μου (ενδημικό κελάηδισμα στο τέναγος της πόλης) εκκαμινεύει τα ευρήματα της οψίγαμης σύζευξης της νεποτικής ενδοτικότητας με τις ωμοφάγες Αρπυιες της της νιόπλαστης μυθογραφίας. Σύντροφε σε Σένα θα 'θελα να πρωταντηχήσω τα εύφωνα ευκληρήματα του Χείρωνα που, ώς τα σήμερα, εφηδύνουν ηπιόδωρα τους αλαλαγμούς της βακχικής πομπής των ζείδωρων Πριάπων."
Και για όσους μένουν με την απορία, ο συγγραφέας παραθέτει στη συνέχεια το επεξηγηματικό τσιτάτο: "Ο φλογερός αγώνας μας πρέπει νάχει πλατειά αντικείμενα. Ενας ολάκερος πολιτισμός παλεύει για την ύπαρξή του κι ετούτος ο Πολιτισμός θα βαστάξει εκατομμύρια χρόνια γιατί θ' αγκαλιάσει και θα συνταιριάσει τον Ελληνισμό με το Γερμανισμό!" (Αντολφ Χίτλερ "Ο αγών μου")
Από την άποψη αυτή, ο Αριστοτέλης Καλέντζης μπορεί να θεωρηθεί πρωτοπόρος. Υιοθέτησε, δηλαδή, από τις αρχές της περασμένης δεκαετίας, τη λεγόμενη "λεξικογραφή", δηλαδή τη συγγραφή κειμένων που απαιτούν από τον αναγνώστη (αλλά κυρίως το συγγραφέα) τη χρήση λεξικού, για την κατανόηση (ή τη σύνταξη) κάθε πρότασης. Αυτή η γραφή (και απαγγελία) έχει γίνει πολύ της μόδας στα σημερινά μέσα ενημέρωσης, ακόμα και τα ηλεκτρονικά. Ακούς ή διαβάζεις τη χειρότερη κοινοτοπία επενδυμένη με λέξεις ομηρικές. Ισως η "ελληνοπρέπεια" που αποπνέει αυτό το λεξιλόγιο να θεωρείται ικανό άλλοθι για τη διατύπωση οποιουδήποτε συλλογισμού, ακόμα και του πιο βάρβαρου ή του πιο κενού.
ΣΤΟ ΟΡΙΟ
Δεν τους αρκεί η χρήση αποσπασμάτων της νεοελληνικής γραμματείας που θεωρούν ότι εξυπηρετούν την ιδεολογία τους. Δεν τους φτάνει η επιλεκτική αναφορά σε έργα του Κωστή Παλαμά, του Ανδρέα Κάλβου, του Αγγελου Σικελιανού, του Καραγάτση κ.ο.κ. Οι έλληνες νεοναζιστές, λεπενικοί και λοιποί ακροδεξιοί στηρίζονται και στις δικές τους δυνάμεις, προτείνοντας κάποια δικά τους ποιητικά γυμνάσματα.
ΑΝΩΝΥΜΟΣ. "Οταν το μπλε βάφεται κόκκινο/ κι όταν το κόκκινο είναι αίμα/ τότε πια δε διαφέρει το πήλινο απ' το χάλκινο/ τότε δεν ξεχωρίζεις πια την αλήθεια απ' το ψέμα. Τα τριαντάφυλλα δεν σας φέρνουν κοντά μας/ ο τάφος είναι κρύος, το μάρμαρο δε ζεσταίνεται απ' τον ήλιο/ Παναγιώτη, Εκτορα, Χρήστο γυρίστε! Είστε Ελληνες./ Γιατί φύγατε μακριά μας; [...] Μπράβο σας, παλικάρια μου, που πέσατε αντρίκια/ που τη στολή τιμήσατε εκεί... μέσα στα φύκια./ Μπράβο που το καπέλο σας έγινε το στεφάνι/ της δόξας χιλιοπλούμιστο από... ελιάς κλωνάρι." ("Για σας", "Χρυσή Αυγή" 21-26/3/1997).
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΤΥΛΙΓΑΔΑΣ 1. Το ποιητικό και αγωνιστικό πρότυπο του Περίανδρου Ανδρουτσόπουλου: "Μια αρκούδα λυγερή/ μ' ένα χαλκά στη μύτη/ καμώνεται η καψερή/ πως είναι από σπίτι./ Στα δυο της πόδια στέκεται/ κουνιέται και λυγιέται/ κάνει πως φκιασιδώνεται/ και νύφη μας περνιέται. Ο αρκουδιάρης καθιστός/ χτυπάει γερά το ντέφι/ και τραγουδάει γελαστός/ να καν' η αρκούδα κέφι./ Αυτ'η αρκούδα η θλιβερή/ μ' αυτόν τον αρκουδιάρη/ πιστή φτυστή αντιγραφή/ λαού και κυβερνιάρη." ("Ιριδισμοί", "Χρυσή Αυγή" 27/5-1/6 1994).
ΤΥΛΙΓΑΔΑΣ 2. "Θολά τα μάτια μας, η στράτα μας μεγάλη/ και η πορεία μας δεν έχει τελειωμό./ Φίλοι μας γέλασαν, μας πρόδωσαν και πάλι/ στου Γολγοθά μας ανεβάσαν τον σταυρό./ Του ξενοκίνητου Αττίλα το ποδάρι/ την μπότα έμπηξε στης Κύπρου τον Λαό/ και στο ξεπούλημα της Νίκης το παζάρι/ κανείς δεν πρόσεξε το κλάμα του βουβό./ Σκλαβιάς χαλκεύονται αισχρές συνωμοσίες/ την Λευτεριά ν' αλυσοδέσουν προσπαθούν/ μα αν τ' αδέρφια μας δεν ρίξουν τις ασπίδες/ με τον αγώνα μας οι Τούρκοι θα χαθούν" (στο ίδιο).
ΑΝΩΝΥΜΟΥ. "Ως του Ηλιου οι ροδακτίνες/ ματοβάφαν το βουνό/ προχωρούσαν οι στρατιώτες/ στην πλαγιά ένα δειλινό./ Θλιβερά ήσαν τα τραγούδια/ πένθιμη η μουσική/ και αργόσυρτο το βήμα/ ναι! ήταν νεκρική πομπή./ Με την όψη ανταριασμένη/ απ' της μάχης τον θυμό/ κατεβάζαν μεσ' στον τάφο έναν σύντροφο νεκρό./ Τρεις φορές ομοβροντήξαν/ στον αέρα ντουφεκιές/ και τα χέρια ανατείναν/ με πολέμου ιαχές./ Στην μητέρα 'ο γιος σας'/ γράφουν,/ σ' υστερνό χαιρετισμό/ 'έχει πέσει για πατρίδα για Εθνικοσοσιαλισμό' ("Ως του ήλιου οι ροδακτίνες", "Χρυσή Αυγή" 12-18/6/1998).
ΙΩΑΝΝΗΣ ΓΙΑΝΝΑΚΕΝΑΣ. "Χώμα Ιερό, χώμα Ελληνικό/ σε εσένα παραδίνουμε/ τον συναγωνιστή μας./ Σαν μάνα στοργική/ ντυμένο στα χρώματά σου/ Αγια γη Ελληνική/ πάρτον στην αγκαλιά σου./ Και όταν πια ελευθερωθείς ξανά/ να τον γεννήσεις/ το όραμά του να δει/ και με χαρά να ζήσει" (νεκρολογία, "Δώδεκα χρόνια χωρίς τον Δημήτρη Δημητρούκα", "21ος αιών. Μηνιαία Ελληνοκεντρική έκδοσις", Ιούνιος 1998).
ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ Ο ΑΡΓΕΙΟΣ. "Ηχος και φως στη γη το πέρασμά σου/ προφητικός χρησμός το αιθέριο άπλωμά σου/ αλάθευτο το πνεύμα μου υμνολογεί εσένα/ με λόγια στωικά ποιητικά πλασμένα./ Σαν όραμα μ' αγγίζει η μορφή σου/ θαρρώ πως έχω μέσα μου τα μάτια τα δικά σου/ ίσως δανείστηκα κι αυτή την ομορφιά σου. [...] Χαίρε ω! Ανακτά που σκόρπισες τα σκότη/ που τη σοφία λάτρεψες απ' τη μικρή σου νιότη/ εστάλθηκες από το Θεό πολιτισμό να δώσεις/ ούτε στιγμή δεν σκέφθηκες κορμιά, ψυχές να αλώσεις/ ήρθες με εύλογο παλμό το πνεύμα να υψώσεις" ("13 Ιουνίου 123 π.Χ. Στη μνήμη του Μ. Αλεξάνδρου", "21ος αιών", Ιούνιος 1998).
ΔΙΑΒΑΣΤΕ
Περίανδρου Ανδρουτσόπουλου, "Το μυστικό του κοχυλιού" (εκδόσεις "Ηλιοφόρος", Αθήνα 1996). Η αφύπνιση της ελληνικής συνείδησης σε ένα χωριό της Μικρασίας τον 15ο αιώνα οδηγεί σε βαναυσότητες, σφαγές και αίμα. Οι Ελληνες εναντίον όλων, κυρίως των Εβραίων, σε ένα αφήγημα που παριστάνει το ιστορικό μυθιστόρημα και είναι ένα εγκώμιο στην πιο απατρόπαιη βία.
Αριστοτέλη Καλέντζη, "Δημοκρατία '80. Κάτεργο...!" (εκδόσεις Αμηνθύς, Αθήναι 1980). Καταγγελία του δικαστικού και σωφρονιστικού συστήματος της μεταπολίτευσης από τον γνωστό χιτλερικό βομβιστή. Ενδιαφέρουσες πληροφορίες για άτομα εντός και εκτός του χώρου των δυναμικών ακροδεξιών.
Αριστοτέλη Καλέντζη, "Σε Σένα" (εκδόσεις "Ελεύθερη Σκέψις", Αθήναι 1983). Στοχασμοί για την τέχνη του εθνικοκοινωνισμού, ποιήματα και πεζά με συχνές αναφορές στους "γίγαντες" της εθνικοσοσιαλιστικής σκέψης. Ιδιαίτερη προσπάθεια για μια γλώσσα που να παραπέμπει, υποτίθεται, στην αρχαιοελληνική κληρονομιά.
Θεόδωρος Καραμπέτσος, "Οι αντιδραστικοί" (εκδόσεις "Νέα Θέσις", Αθήνα 1988). Κάτι μεταξύ αυτοβιογραφίας και κατασκοπευτικού μυθιστορήματος, το αφήγημα αυτό εκπέμπει την υπαρξιακή αγωνία ενός προδομένου χουντικού.
Φραγκίσκου Παπαγεωργίου (Franki), "Ahthos Arouris" (εκδόσεις "Εθνική Σταυροφορία", χ.χ.). Αφιερωμένο στους "ήρωες και ηρωίδες καταδίκους που άδικα υποφέρουν", το πόνημα αποτελεί χαρακτηριστική συμβολή του ανθρώπου που εμπνεύστηκε το βιασμό της πλαστικής κότας στη λογοτεχνία του
πολιτικοϊδεολογικού του χώρου. Αγνωστοι παραμένουν δυστυχώς οι λόγοι που οδήγησαν το συγγραφέα, στον αντίποδα του Καλέντζη, να επιλέξει τον φραγκολεβαντίνικο τίτλο του.
ΔΕΙΤΕ
Κόναν ο Βάρβαρος (Conan the Barbarian) του Τζον Μίλιους (1981). Ο Αρνολντ Σβαρτσενέγκερ αναζητά τον καταχθόνιο Πατέρα στα τρίσβαθα της προϊστορίας, σε ένα έπος γεμάτο μούσκουλα, άντερα και φευδοφιλοσοφημένο αντριλίκι. Ταινία "προορισμένη για ευρωπαίους μάλλον, παρά για αμερικανούς αναλφάβητους", σύμφωνα με μια εύστοχη κριτική, αποτελεί σημείο αναφοράς για τους εγχώριους νεοναζί.
(Ελευθεροτυπία, 17/1/1999)
Ποιος είπε ότι οι έλληνες νεοναζιστές ξέρουν μόνο να δέρνουν; Απ' ό,τι φαίνεται, οι χρυσαυγίτες και λοιποί ομοϊδεάτες τους έχουν και άλλα ταλέντα που έρχονται να συμπληρώσουν αρμονικά τις κεντρικές δραστηριότητές τους. Η λογοτεχνία, για παράδειγμα, μοιάζει να τους απασχολεί συστηματικά, τόσο ως ανάγνωσμα όσο και ως πρωτότυπη δημιουργία. Οι ίδιοι πιστεύουν ότι ανδρώνεται έτσι μια νέα γενιά ρωμαλέων λογοτεχνών που εκπαιδεύεται να μεταφέρει στο χαρτί τα συναισθήματα που τις υπόλοιπες ώρες εκτονώνει με πειθώ στο πεζοδρόμιο. Πρόκειται για μια παραλογοτεχνία εσωτερικής κατανάλωσης, καθώς δύσκολα μπορούμε να φανταστούμε ότι μπορεί να βρεθεί έστω και ένας μη στρατευμένος αναγνώστης που κατάφερε να διαβάσει μέχρι τέλους κάποιο από αυτά τα κείμενα. Υπάρχει, ωστόσο, και μια ενδιαφέρουσα πτυχή στην όλη υπόθεση: οι λογοτεχνίζουσες δοκιμές των νεοναζιστών έχουν να μαρτυρήσουν πολλά για την ψυχοπαθολογική προσωπικότητα των συγγραφέων τους.
Πρώτος και καλύτερος ανάμεσα στους νεοναζιστές λογοτέχνες ο Αντώνιος Ανδρουτσόπουλος, επί το καλλιτεχνικότερον Περίανδρος ή Πέρι Ντρούτσα, ο χρυσαυγίτης που καταζητείται για τον σοβαρό τραυματισμό των τριών φοιτητών στα δικαστήρια της οδού Ευελπίδων τον περασμένο Ιούνιο. Μπορεί να παραμένει άγνωστος στο ευρύ κοινό, στους κύκλους του, ωστόσο, ο καταζητούμενος παρά τρίχα δολοφόνος περνάει για φτασμένος πεζογράφος. Ετσι, ενώ ο ίδιος συνεχίζει να κρύβεται -γεγονός που πολύ φοβούμαστε πως του επιτρέπει να αφιερώνει περισσότερο χρόνο στο γράψιμο-, η Χρυσή Αυγή δεν παραλείπει να κρατά ζωντανή την παρουσία του παλικαρά της: "Η σκέψη και η καρδιά μας είναι μαζί με τον Συναγωνιστή Περίανδρο", ανέφερε το νεολαιίστικο περιοδικό της οργάνωσης "Αντεπίθεση" (Δεκ. 1998), παρουσιάζοντας ένα ακόμη διήγημα του αγνώστου διαμονής φυγάδα.
Δεν πάει πολύς καιρός που το περιοδικό "Χρυσή Αυγή" (16/11/1998) δημοσίευσε ένα άλλο διήγημα του Ανδρουτσόπουλου με τίτλο "Ο σαλπιγχτής (sic) του υπογείου", καταπέλτη κι αυτό κατά της σαπίλας του σημερινού κοινοβουλευτικού καθεστώτος: Μια αποπνικτική αυγουστιάτικη νύχτα, ο επικεφαλής της λογοκρισίας του υπουργείου Εξωτερικών και υφιστάμενος του υφυπουργού Ροζάκη, λογοκρίνει με τη βοήθεια συναδέλφου του του υπουργείου Πολιτισμού τα πιο σημαντικά έργα για τη μικρασιατική καταστροφή, κρίνοντάς τα φιλοπόλεμα, εθνικιστικά, αντισημιτικά και μισαλλόδοξα. Είναι η επέτειος του '22, και κάτω στο δρόμο διαδηλώνουν με τα λάβαρά τους οι χρυσαυγίτες, οι μόνοι που αρνούνται να ξεπουλήσουν την εθνική ιστορία του τόπου τους. Την ίδια στιγμή νεκρανασταίνεται και ένας σαλπιγκτής που είχε σκοτωθεί στη Μικρασία και τα οστά του είχαν μεταφερθεί από τον διοικητή του Μανιαδάκη και βρίσκονταν από χρόνια σε ένα σεντούκι στο υπόγειο του υπουργείου. Ξυπνά, που λέτε ο σαλπιγκτής, παίζει λίγο το όργανό του, εμφανίζεται στον διευθυντή της λογοκρισίας και αυτός πεθαίνει από τον τρόμο του - και τις ενοχές του.
Δυνατό και διδακτικό το διήγημα, αλλά δεν πιάνει μπάζα μπροστά στο βασικό έργο του καταζητούμενου συγγραφέα. Ο λόγος για το μυθιστόρημα "Το μυστικό του κοχυλιού" που κυκλοφόρησε στα 1996 από τις εκδόσεις "Ηλιοφόρος" με εξώφυλλο μια πολυσήμαντη εικαστική σύνθεση (μουστάκια/νεκροκεφαλή, ήλιος/αίμα, κ.ο.κ.) του Χ. Κουσουμβρή, ενός ακόμη καλλιτέχνη της παρέας. Το βιβλίο χαιρετίστηκε από την κριτικό της "Χρυσής Αυγής" Ε. Χ. Παππά ως συμβολή στην αναγέννηση του ελληνικού ιστορικού μυθιστορήματος, δυναμική απάντηση στον Λουντέμη και τη Ζέη, τον Σαχτούρη και τον Αναγνωστάκη και, γενικά, στην μπολσεβικική μάστιγα που μετέτρεψε τους ήρωες της Ελλάδας από τον Μεγαλέξανδρο έως τον Κολοκοτρώνη σε ασελγείς, μέθυσους, αήθεις τυχοδιώκτες, βάναυσους, έκφυλους και, προφανώς, κίναιδους (15-20/3/96). Μεγαλύτερο, ωστόσο, ενδιαφέρον έχει η παρουσίαση του μυθιστορήματος από τον ίδιο τον φίρερ της Χρυσής Αυγής: "το Αίμα, η Φυλή και ο Αιώνιος Ελληνικός Πολιτισμός" είναι το μοναδικό κριτήριο του έργου κατά τον Ν. Μιχαλολιάκο, ο οποίος δίνει στον αναγνώστη και το ερμηνευτικό κλειδί για να προσεγγίσει τη "λογοτεχνία" αυτού του είδους. "Το έργο του Περίανδρου", εξηγεί ο αρχηγός, "δεν είναι έργο ενός χαμένου στα βιβλία χαρτοπόντικα, αλλά ενός ανθρώπου που επιδιώκει να βιώσει τις ιδέες του" (29/3 - 3/4 1996).
Ποιες είναι, όμως, οι ιδέες που επιδιώκει να βιώσει ο καταζητούμενος χρυσαυγίτης με τις λογοτεχνικές φιλοδοξίες; Αξίζει να ξεκινήσουμε με την προμετωπίδα του βιβλίου, ένα απόφθεγμα που ο συγγραφέας αποδίδει στον τρισπάππο του Πάνο Ντρούτσα. Ελεγε, λοιπόν, ο παππούς: "Θα 'θελα να ζω τριακόσια χρόνια. Εκατό χρόνια να σκοτώνω παλιανθρώπους. Εκατό χρόνια να κάμω φυλακή, κι εκατό χρόνια να γλεντάω". Αξιος ο πρόγονος, αλλά και το τρισέγγονο δεν πάει πίσω: ρουθούνι αλλόφυλου, αλλόθρησκου και γενικώς άλλου δεν μένει στις διακόσιες σελίδες του μυθιστορήματός του. "Να μη μείνει κανείς ζωντανός! Οτιδήποτε στον Εσπερο δεν μιλά, δεν κινείται και δεν μυρίζει σαν Ελληνας να γίνει στάχτη", δίνει κάποια στιγμή το πρόσταγμα ο ήρωας του έργου (σ. 179). Πρόκειται για τον πειρατή Ομάρ Γιουνάνκουρτ με το γάντζο στη θέση του ενός χεριού που από τη στιγμή που ανακαλύπτει την ελληνική εθνική του συνείδηση μεταμορφώνεται σε θηρίο ανήμερο, συνεχίζοντας να πολεμά με το κορμί του τρυπημένο από βέλη και μαχαίρια (σ. 174). Βρισκόμαστε στον 15ο αιώνα, λίγο πριν από την Αλωση, και οι λίγοι συνειδητοί Ελληνες που κρατούν άσβεστο το φως του αρχαιοελληνικού πολιτισμού στη Λυκία της Μικρασίας τα βάζουν με τους πάντες: Τούρκους, Δυτικούς, ριψάσπιδες Βυζαντινούς, κυρίως όμως Εβραίους, τα μιάσματα που βρίσκονται πίσω από κάθε ανθελληνική συνωμοσία.
Πολεμικό το μυθιστόρημα, διαπνέεται από ένα αντρίκιο μένος που δεν αφήνει χώρο για γυναικείες μορφές στις σελίδες του. Καθώς λοιπόν οι γυναίκες περιττεύουν στη συγκεκριμένη κουλτούρα, ένας λανθάνων ερωτισμός μεταξύ ανδρών προκύπτει κατά κύριο λόγο τις στιγμές που η βία "ξεχύνεται στο πεδίο της μάχης ολόγυμνη και προκλητική" (σ. 178). Εκεί, ωστόσο, που ο χρυσαυγίτης συγγραφέας βρίσκει την κορύφωσή του, είναι η στιγμή που ο αφυπνισμένος Ελληνας τελειώνει μια και καλή με τον Εβραίο εχθρό του έθνους, υπεύθυνο εκτός των άλλων και για τον προσωπικό του ακρωτηριασμό: "Ο Ομάρ σήκωσε το δεξί του χέρι και κτύπησε το ραβίνο στο στήθος. Ο πειρατικός του γάντζος τρύπησε ελαφρά τη σάρκα του Σαμπεθάι που κρεμάστηκε πάνω του και ούρλιαξε σαν τρελός. [...] Ο γάντζος βρήκε το κόκαλό του κι εισχώρησε βίαια. [...] Ο Ομάρ Γιουνάνκουρτ πίεσε το γάντζο δυνατά προς τα μέσα και το αίμα έβρεξε το ιερατικό ένδυμα του ραβίνου... Η καρδιά του Σαμπεθάι γαντζώθηκε στο χέρι του σχεδόν ζωντανή και κατακόκκινη. Την πέταξε με μανία στα τοιχώματα της Συναγωγής που τα ράντισε μ' ένα χρώμα καυτής ζεματιστής πορφύρας. Απ' τα στήθια του ξεπήδησε μια επιθανάτια πολεμική κραυγή. Ξύπνησε απ' την αιμοβόρα του έκσταση μ' έναν πάταγο απ' τα σπασμένα ξύλα της θύρας και στη στιγμή αντίκρισε τους θηριώδεις μαύρους φρουρούς που εισχωρούσαν ορμητικά στην αίθουσα με τα στόματα αφρισμένα και τα γιαταγάνια στον αέρα.[...] Η λόγχη του Ομάρ διέγραψε μια καμπύλη τροχιά κι έσκισε σε δύο κομμάτια το προτεταμένο καρύδι του λαιμού του νέγρου που σωριάστηκε στο πάτωμα νεκρός" (σ. 153-4).
Καρδιές Εβραίων, καρύδια Μαύρων: Δεν χρειάζεται να ανατρέξουμε στα Απαντα του καταζητούμενου Περίανδρου για να αντιληφθούμε ποιες είναι οι φαντασιώσεις που εμπνέουν τη χρυσαυγίτικη συμμορία και καθοδηγούν τη δράση της. Κι αν δεν μπορούν να πολεμήσουν με τη λόγχη του βασιλιά της Σπάρτης Λεωνίδα όπως το πρότυπό τους, ο αρρενωπός Ομάρ Γιουνάνκουρτ, τη δουλειά την κάνουν και με τα παλούκια της οδού Ευελπίδων. Από την άποψη αυτή, οι λογοτεχνικές τους επιδόσεις μπορούν να φανούν χρήσιμες: όχι μόνο στους ψυχιάτρους, αλλά και στους ανακριτές.
Οι σαρκικές απολαύσεις του εθνικισμού
"Οι πονηροί ποτέ δεν αγαπούν, ωστόσο κάνουν τους ερωτευμένους. Τεράστια διαφορά τους χωρίζει απ' την πραγματική αγάπη δυο ετεροφύλων, που διέπονται από μια υψηλή κοινωνία αναβλύζουσα από την πνευματοψυχοσύνθεση της Θείας αγάπης, μητρός της ευτυχίας. Αυτοί είναι ξένοι σ' αυτή την αγάπη. Αυτοί διέπονται απ' την ηδονικοσαρκική έλξι ή ανάγκη, που σβήνει με τον κορεσμό ή τα γεράματα. Γι' αυτό αντί αϋλους σαϊτας χρησιμοποιούν για να πετύχουν το σκοπό τους τρόπους που δημιουργούν ερεθισμό των ενφύτων [sic] εγωϊστικών τάσεων ήτοι της ζήλειας και της φιλοδοξίας του ατόμου".
Το παραπάνω απόσπασμα δεν προέρχονται από κάποιο παρεκκλησιαστικό έντυπο, αλλά από το μυθιστόρημα ενός επώνυμου αστέρα του εγχώριου φασισμού. Σχεδόν ξεχασμένος πια, ο συγγραφέας του, Φραγκίσκος Παπαγεωργίου (γνωστότερος ως "Φράνκι"), στις αρχές της δεκαετίας μας ήταν κάτι παραπάνω από ένας απλός κομπάρσος της εθνικής ανάτασης των ημερών. Ηγέτης της οργάνωσης "Εθνική Σταυροφορία", μηνυτής των "αντεθνικών στοιχείων" που αμφισβητούσαν την πληθυσμιακή ομοιογένεια της Μακεδονίας μας, αλλά και τακτικός επιδρομέας μαζί με τους μπράβους του στα δικαστήρια της Ευελπίδων όποτε εκδικάζονταν τέτοιες υποθέσεις, μπορεί να θεωρηθεί μια από τις αντιπροσωπευτικές μορφές της περιόδου. Ελάχιστοι είχαν δείξει άλλωστε τότε να ενοχλούνται από κάποιες άλλες πτυχές της πολυσχιδούς δραστηριότητάς του, όπως το γεγονός ότι ο επίδοξος προστάτης του έθνους ήταν ταυτόχρονα ιδιοκτήτης του πορνοκλάμπ "Venus", καταδικασμένος επανειλημμένα επί μαστροπεία -τόσο στην περίφημη "δίκη της κότας" (12/2/82), που αφορούσε ένα φτηνό νούμερο κτηνοβασίας και live sex στο μαγαζί του, όσο και για κλασικό νταβατζιλίκι και άρνηση καταβολής δεδουλευμένων προς τις στριπτιτέζ του (για περισσότερες λεπτομέρειες, βλ. "Ιός" 10/1 & 12/12/93). Ευνόητη λοιπόν η έκπληξή μας, όταν το συγγραφικό του έργο μας αποκάλυψε κυριολεκτικά έναν άλλον άνθρωπο: θεοσεβούμενο, συνεσταλμένο, με μια βαθιά αίσθηση αλληλεγγύης προς τον πλησίον αλλά και απέραντη κατανόηση για της γης τους κολασμένους. Και, πάνω απ' όλα, έτοιμο να καταγγείλει τον αγριανθρωπισμό που κρύβουν μέσα τους οι επαγγελματίες του πατριωτισμού και της εθνικοφροσύνης!
Το βιβλίο τιτλοφορείται "Αχθος Αρούρης" (για την ακρίβεια: "Ahthos Arouris") και διακρίνεται για την πλούσια πλοκή του. Ο Πειραιώτης Νίκος Μαργαρίτης χάνει σε εφηβική ηλικία τη μητέρα και το μικρό αδερφό του στο βομβαρδισμό του Πειραιά από τους Ιταλούς · προσχωρεί στην Εθνική Αντίσταση και διαπρέπει ως Ελασίτης, διαφωνεί όμως με το "παιδομάζωμα" και επιστρέφει στη σωστή αγκαλιά της πατρίδας · πιάνει δουλειά, γνωρίζει τη γυναίκα της ζωής του κι ετοιμάζεται να νοικοκυρευτεί, όταν κατά διαβολική σύμπτωση συλλαμβάνεται ενώ ξεπλένεται από τα αίματα μιας συναδέλφου που του "κολλούσε" και βρέθηκε φρεσκοδολοφονημένη στο σπίτι του! Καταδικάζεται σε 20χρονη κάθειρξη, δραπετεύει, αλλά καθ' οδόν σώζει από ένα φλεγόμενο σπίτι το παιδί του εισαγγελέα της δίκης του, ταυτίζοντάς το με το χαμένο αδερφάκι του. Τελικά ο πραγματικός δολοφόνος της κοπέλας αποκαλύπτεται και ο πρωταγωνιστής αποδίδεται ξανά άσπιλος στην κοινωνία, έχοντας στο μεταξύ ανακαλύψει πως ο εν λόγω εισαγγελέας είναι στην πραγματικότητα ο χαμένος του αδελφός. Τύφλα νάχει ο Φώσκολος...
Σύμφωνα με τον ίδιο τον "Φράνκι", το βιβλίο του είναι ένα "παγκοσμίως μοναδικό πόνημα, που οριοθέτησε την πτώση του κομμουνισμού πριν 27 έτη και πρόβλεψε το δημογραφικό πρόβλημα που προέκυψε στην Ευρώπη μετά από αυτή". Η έπαρση αυτή αντλείται προφανώς από μια χιλιαστική ενόραση της κεντρικής φυσιογνωμίας του μυθιστορήματος, για το επικείμενο τέλος του άθεου σοβιετικού μοντέλου: "Τι μπορεί κανείς να περιμένη από μια ιδεολογία που ισχυρίζεται ότι προσφέρει τις υπηρεσίες της στον φτωχό εργάτη, μα σαν αναγκαία προϋπόθεση θέτει την δολοφονία του Ιησού Χριστού, του μοναδικού πραγματικού πατέρα του εργαζόμενου φτωχού; (...) Ας μάθουν λοιπόν οι προσωρινοί δραπέτες της κολάσεως, τα θηρία της αποκαλύψεως, ότι θέλουν δε θέλουν φτάνει η μέρα της μισθαποδοσίας τους και της αναστάσεως του Ρωσικού λαού. Σας το λέω και μην εκπλαγείτε εάν αυτό γίνει πριν το έτος 2.000" (σ.61- 2). Οσο για το δημογραφικό πρόβλημα, ούτε φωνή ούτε ακρόαση στις 144 σελίδες του βιβλίου. Εκτός και αν με αυτό υπονοείται η διαχρονική αυτοσυγκράτηση του Νίκου Μαργαρίτη σε όλη τη διάρκεια του μυθιστορηματικού χρόνου, παρά τους αλλεπάλληλους πειρασμούς που τον περιτριγυρίζουν. Τυπικό δείγμα: "Ηταν μια απ' τις μαγεμένες βραδιές του Σαρωνικού, που μαλακώνουν με τα γλυκά τους χάδια και τις πιο σκληρές καρδιές και κάνουν τους ερωτευμένους να αισθάνονται τη φλόγα του πόθου να τους κυριεύη ζηλότυπα για να γκρεμίση το κρυστάλλινο παλάτι της αγνότητος, και να λερώση για πάντα, με την επιθυμία σαρκικών απολαύσεων, τον πνευματικόν μανδύα του ιδεολόγου" (σ.80).
Προχωρημένες ευαισθησίες για μαστροπό, έστω κι εθνικόφρονα. Πόσο μάλλον όταν, λίγο πιο πριν (σ.76), φτάνει να αναρωτηθεί μεγαλόφωνα για τις φαντασιώσεις και τα έργα του ίδιου και των ομοϊδεατών του: "Πώς μπορούμε να σκοτώσουμε, να διαμελίσουμε, να εξαφανίσουμε, να ακρωτηριάσουμε, να εγκληματίσουμε φορώντας τον αγιάζοντα τα μέσα μανδύα του πατριωτισμού, που σκεπάζει όλα τα κακόβουλα εγκληματικά δαιμόνια, όσα κρύβει μέσα της η διεστραμμένη ψυχή μας;"
Η χούφτα των αγωνιστών
Αν πιστέψουμε τον προλογίζοντα "διδάκτορα πολιτικών επιστημών πανεπιστημίου Νεαπόλεως" Σπ. Λ. Σταθόπουλο, το βιβλίο του ομοϊδεάτη του Θεοδώρου Καραμπέτσου "Οι αντιδραστικοί" (ΝΕΑ ΘΕΣΙΣ, 1988) επρόκειτο "να βγάλει στην επιφάνεια το μεγαλείο μιας χούφτας εθνικιστών αγωνιστών σ' έναν πολιτικά αφιλόξενο γι' αυτούς χώρο, όπως η Ιταλία της δεκαετίας 1965-75". Παρόμοια προσδοκία δημιουργεί και η ολοσέλιδη βιβλιοπαρουσίαση του ίδιου πονήματος από τη λεπενική φυλλάδα "21ος Αιών" (16/6/1996)" για "το αγωνιστικό, ιδεολογικό, συγγραφικό και φιλοσοφικό εθνικό έργο του αγνού θαρραλέου αγωνιστού.[...] Ανιδιοτελείς είναι οι αγώνες του εκλεκτού επιστήμονος (σ.σ είναι κτηνίατρος, δεκαετούς φοιτήσεως στην Ιταλία), διανοουμένου, ιδεολόγου. Εχει θέσει την τεράστια μόρφωσή του στην υπηρεσία της Ελληνοχριστιανικής Εθνικής Κοινωνικής Φιλοσοφίας", γράφει ο "βιβλιοκριτικός" καθηγητής Χαρακάκος.
Απογοητευτικό το αποτέλεσμα. Ο Καραμπέτσος (μόνιμος χρονογράφος, σήμερα, της "Χρυσής Αυγής") στην πραγματικότητα αυτοαγιογραφείται και αυτοοικτίρεται για τη χαμένη του νιότη στην υπηρεσία της "21ης Απριλίου" και την αποτυχημένη διαδρομή του σ' όλο σχεδόν το φάσμα των "εθνικών φοιτητικών σωματείων" της χούντας και των μεταπολιτευτικών νεοφασιστικών οργανώσεων και εντύπων. Στην ουσία σκαρώνει μια πολιτική φαντασίωση τύπου Ζεράρ ντε Βιλιέ, στην οποία -όπως κάθε μεγαλομανιακός- υποτίθεται ότι καταδιώκεται, έως εξοντώσεως, από μυστικές υπηρεσίες Ανατολής και Δύσης -προδομένος από τους δικούς του. Τόσο σπουδαίος θα ήθελε να γίνει. Παίζει τον Νίτσε στα δάκτυλα, συγκρούεται με τον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό, τον σιωνισμό, είναι πανάξιος εραστής κομμουνιστριών καλλονών, για να βιώσει δραματικά το τέλος της Μεγάλης Ιδέας του με την Κύπρο και την κατάρρευση των πραξικοπηματιών το 1974. Τότε που το ίνδαλμά του, ένας αξιωματούχος των Απριλιανών, φτάνει στα όρια της τρέλας, επειδή τον παράτησε η γκόμενα και ο ίδιος παραπαίει στην αγκαλιά μιας ακόμα προοδευτικής: "Αν ήταν ο Παπαδόπουλος, ίσως να ξέφευγε απ' την παγίδα. Κι αν η κίνηση του Ιωαννίδη μας απέφερε την πολυπόθητη Ενωση; Ηταν αδύνατο, μ' όλα τούτα τα ντόπια και ξένα κοράκια! Πού είναι οι εθελοντές; Είναι δυνατόν οι Εθνικιστές να κάθονται ξαπλωμένοι και να τους χαϊδεύουν τ' αρχίδια, την ώρα που η Κύπρος χαροπαλεύει; Τι τάχουμε τ' αρχίδια; Μόνο για να τα κρατά στη χούφτα της κάποια Γαλλίδα ή οποιαδήποτε άλλη;" (σελ. 119).
Ο νοσταλγός του Ζιγκφρίδου
Την πρώτη θέση στο "Πάνθεον" των νεοναζιστών της μεταπολίτευσης με λογοτεχνικές ανησυχίες καταλαμβάνει χωρίς αμφιβολία ο Αριστοτέλης Καλέντζης. Μεταξύ βομβιστικών επιθέσεων, πολύκροτων δικών και πολύχρονων φυλακίσεων, ο Καλέντζης γράφει αδιάκοπα. Ο ίδιος τοποθετεί τον εαυτό του στην "κοσμοθεωρία της Λευκής Ομοφυλίας", και για να μας πείσει τσιτάρει Χίτλερ, Γκέμπελς, Ντίτριχ και Ντιτς στην εισαγωγή του σημαντικότερου λογοτεχνικού του πονήματος ("Σε Σένα").
Η ποίησή του είναι ηρωική, με αναφορές στην Αρχαία Ελλάδα, όπως αυτή κατανοήθηκε και μελετήθηκε από τους θεωρητικούς του εθνικοσοσιαλισμού. Αφιερώνεται στους "εθνικοκοινωνιστές συντρόφους της Βαυαρίας" και στους "φυλακισμένους ιταλούς συντρόφους του Ορντινε Νουόβο". Το όραμα του συγγραφέα αποτυπώνεται σε αυτοσχέδια εμβατήρια που θρηνούν την ήττα της ναζιστικής Γερμανίας: "Τεύτονες, μεγαλώνυμοι, δεν κύρτωσαν κι ας κλάψαν όταν ο Ηγέτης έπεσε κι εσίγησε ο Ζιγκφρίδος Τα δάχτυλα δεν ξέφυγαν καθόλου απ' τις σκανδάλες Μα Πίστη ορκιστήκανε στον Επερχόμενο Ανδρα."
Τη γνώμη του για τη δημοκρατία τη διατυπώνει σε έμμετρη παρωδία του γνωστού ποιήματος του Νόβα, με αφιέρωση στους "300 της ουλής των Ελλήνων": "Τα στήθια σου τα γάλατα γαργάλαγαν, γαργάλαγαν, γύρω απ' το Κολωνάκι Και τα δικά μας άρμεγαν σαν νάταν αγελαδινά με μπρίο και μεράκι Απ' το Λαό το μάζωχναν, με χέρια φουρναρόξυλα, τ' άοσμο παραδάκι Κι οι οπαδοί τους δέρνονταν στ' άχαρα πεζοδρόμια μπλεγμένοι στη φενάκη."
Κύριο χαρακτηριστικό της γραφής του Καλέντζη η επιτηδευμένη καλλιέπεια, η σκόπιμη κατάχρηση αρχαϊσμών και λόγιων λέξεων, με πλήρη όμως υποταγή στους γραμματικούς κανόνες της δημοτικής. Χαρακτηριστικό το παρακάτω απόσπασμα από το ακροτελεύτιο κείμενο του βιβλίου:
"Ετσι η συμβολή μου (ενδημικό κελάηδισμα στο τέναγος της πόλης) εκκαμινεύει τα ευρήματα της οψίγαμης σύζευξης της νεποτικής ενδοτικότητας με τις ωμοφάγες Αρπυιες της της νιόπλαστης μυθογραφίας. Σύντροφε σε Σένα θα 'θελα να πρωταντηχήσω τα εύφωνα ευκληρήματα του Χείρωνα που, ώς τα σήμερα, εφηδύνουν ηπιόδωρα τους αλαλαγμούς της βακχικής πομπής των ζείδωρων Πριάπων."
Και για όσους μένουν με την απορία, ο συγγραφέας παραθέτει στη συνέχεια το επεξηγηματικό τσιτάτο: "Ο φλογερός αγώνας μας πρέπει νάχει πλατειά αντικείμενα. Ενας ολάκερος πολιτισμός παλεύει για την ύπαρξή του κι ετούτος ο Πολιτισμός θα βαστάξει εκατομμύρια χρόνια γιατί θ' αγκαλιάσει και θα συνταιριάσει τον Ελληνισμό με το Γερμανισμό!" (Αντολφ Χίτλερ "Ο αγών μου")
Από την άποψη αυτή, ο Αριστοτέλης Καλέντζης μπορεί να θεωρηθεί πρωτοπόρος. Υιοθέτησε, δηλαδή, από τις αρχές της περασμένης δεκαετίας, τη λεγόμενη "λεξικογραφή", δηλαδή τη συγγραφή κειμένων που απαιτούν από τον αναγνώστη (αλλά κυρίως το συγγραφέα) τη χρήση λεξικού, για την κατανόηση (ή τη σύνταξη) κάθε πρότασης. Αυτή η γραφή (και απαγγελία) έχει γίνει πολύ της μόδας στα σημερινά μέσα ενημέρωσης, ακόμα και τα ηλεκτρονικά. Ακούς ή διαβάζεις τη χειρότερη κοινοτοπία επενδυμένη με λέξεις ομηρικές. Ισως η "ελληνοπρέπεια" που αποπνέει αυτό το λεξιλόγιο να θεωρείται ικανό άλλοθι για τη διατύπωση οποιουδήποτε συλλογισμού, ακόμα και του πιο βάρβαρου ή του πιο κενού.
ΣΤΟ ΟΡΙΟ
Δεν τους αρκεί η χρήση αποσπασμάτων της νεοελληνικής γραμματείας που θεωρούν ότι εξυπηρετούν την ιδεολογία τους. Δεν τους φτάνει η επιλεκτική αναφορά σε έργα του Κωστή Παλαμά, του Ανδρέα Κάλβου, του Αγγελου Σικελιανού, του Καραγάτση κ.ο.κ. Οι έλληνες νεοναζιστές, λεπενικοί και λοιποί ακροδεξιοί στηρίζονται και στις δικές τους δυνάμεις, προτείνοντας κάποια δικά τους ποιητικά γυμνάσματα.
ΑΝΩΝΥΜΟΣ. "Οταν το μπλε βάφεται κόκκινο/ κι όταν το κόκκινο είναι αίμα/ τότε πια δε διαφέρει το πήλινο απ' το χάλκινο/ τότε δεν ξεχωρίζεις πια την αλήθεια απ' το ψέμα. Τα τριαντάφυλλα δεν σας φέρνουν κοντά μας/ ο τάφος είναι κρύος, το μάρμαρο δε ζεσταίνεται απ' τον ήλιο/ Παναγιώτη, Εκτορα, Χρήστο γυρίστε! Είστε Ελληνες./ Γιατί φύγατε μακριά μας; [...] Μπράβο σας, παλικάρια μου, που πέσατε αντρίκια/ που τη στολή τιμήσατε εκεί... μέσα στα φύκια./ Μπράβο που το καπέλο σας έγινε το στεφάνι/ της δόξας χιλιοπλούμιστο από... ελιάς κλωνάρι." ("Για σας", "Χρυσή Αυγή" 21-26/3/1997).
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΤΥΛΙΓΑΔΑΣ 1. Το ποιητικό και αγωνιστικό πρότυπο του Περίανδρου Ανδρουτσόπουλου: "Μια αρκούδα λυγερή/ μ' ένα χαλκά στη μύτη/ καμώνεται η καψερή/ πως είναι από σπίτι./ Στα δυο της πόδια στέκεται/ κουνιέται και λυγιέται/ κάνει πως φκιασιδώνεται/ και νύφη μας περνιέται. Ο αρκουδιάρης καθιστός/ χτυπάει γερά το ντέφι/ και τραγουδάει γελαστός/ να καν' η αρκούδα κέφι./ Αυτ'η αρκούδα η θλιβερή/ μ' αυτόν τον αρκουδιάρη/ πιστή φτυστή αντιγραφή/ λαού και κυβερνιάρη." ("Ιριδισμοί", "Χρυσή Αυγή" 27/5-1/6 1994).
ΤΥΛΙΓΑΔΑΣ 2. "Θολά τα μάτια μας, η στράτα μας μεγάλη/ και η πορεία μας δεν έχει τελειωμό./ Φίλοι μας γέλασαν, μας πρόδωσαν και πάλι/ στου Γολγοθά μας ανεβάσαν τον σταυρό./ Του ξενοκίνητου Αττίλα το ποδάρι/ την μπότα έμπηξε στης Κύπρου τον Λαό/ και στο ξεπούλημα της Νίκης το παζάρι/ κανείς δεν πρόσεξε το κλάμα του βουβό./ Σκλαβιάς χαλκεύονται αισχρές συνωμοσίες/ την Λευτεριά ν' αλυσοδέσουν προσπαθούν/ μα αν τ' αδέρφια μας δεν ρίξουν τις ασπίδες/ με τον αγώνα μας οι Τούρκοι θα χαθούν" (στο ίδιο).
ΑΝΩΝΥΜΟΥ. "Ως του Ηλιου οι ροδακτίνες/ ματοβάφαν το βουνό/ προχωρούσαν οι στρατιώτες/ στην πλαγιά ένα δειλινό./ Θλιβερά ήσαν τα τραγούδια/ πένθιμη η μουσική/ και αργόσυρτο το βήμα/ ναι! ήταν νεκρική πομπή./ Με την όψη ανταριασμένη/ απ' της μάχης τον θυμό/ κατεβάζαν μεσ' στον τάφο έναν σύντροφο νεκρό./ Τρεις φορές ομοβροντήξαν/ στον αέρα ντουφεκιές/ και τα χέρια ανατείναν/ με πολέμου ιαχές./ Στην μητέρα 'ο γιος σας'/ γράφουν,/ σ' υστερνό χαιρετισμό/ 'έχει πέσει για πατρίδα για Εθνικοσοσιαλισμό' ("Ως του ήλιου οι ροδακτίνες", "Χρυσή Αυγή" 12-18/6/1998).
ΙΩΑΝΝΗΣ ΓΙΑΝΝΑΚΕΝΑΣ. "Χώμα Ιερό, χώμα Ελληνικό/ σε εσένα παραδίνουμε/ τον συναγωνιστή μας./ Σαν μάνα στοργική/ ντυμένο στα χρώματά σου/ Αγια γη Ελληνική/ πάρτον στην αγκαλιά σου./ Και όταν πια ελευθερωθείς ξανά/ να τον γεννήσεις/ το όραμά του να δει/ και με χαρά να ζήσει" (νεκρολογία, "Δώδεκα χρόνια χωρίς τον Δημήτρη Δημητρούκα", "21ος αιών. Μηνιαία Ελληνοκεντρική έκδοσις", Ιούνιος 1998).
ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ Ο ΑΡΓΕΙΟΣ. "Ηχος και φως στη γη το πέρασμά σου/ προφητικός χρησμός το αιθέριο άπλωμά σου/ αλάθευτο το πνεύμα μου υμνολογεί εσένα/ με λόγια στωικά ποιητικά πλασμένα./ Σαν όραμα μ' αγγίζει η μορφή σου/ θαρρώ πως έχω μέσα μου τα μάτια τα δικά σου/ ίσως δανείστηκα κι αυτή την ομορφιά σου. [...] Χαίρε ω! Ανακτά που σκόρπισες τα σκότη/ που τη σοφία λάτρεψες απ' τη μικρή σου νιότη/ εστάλθηκες από το Θεό πολιτισμό να δώσεις/ ούτε στιγμή δεν σκέφθηκες κορμιά, ψυχές να αλώσεις/ ήρθες με εύλογο παλμό το πνεύμα να υψώσεις" ("13 Ιουνίου 123 π.Χ. Στη μνήμη του Μ. Αλεξάνδρου", "21ος αιών", Ιούνιος 1998).
ΔΙΑΒΑΣΤΕ
Περίανδρου Ανδρουτσόπουλου, "Το μυστικό του κοχυλιού" (εκδόσεις "Ηλιοφόρος", Αθήνα 1996). Η αφύπνιση της ελληνικής συνείδησης σε ένα χωριό της Μικρασίας τον 15ο αιώνα οδηγεί σε βαναυσότητες, σφαγές και αίμα. Οι Ελληνες εναντίον όλων, κυρίως των Εβραίων, σε ένα αφήγημα που παριστάνει το ιστορικό μυθιστόρημα και είναι ένα εγκώμιο στην πιο απατρόπαιη βία.
Αριστοτέλη Καλέντζη, "Δημοκρατία '80. Κάτεργο...!" (εκδόσεις Αμηνθύς, Αθήναι 1980). Καταγγελία του δικαστικού και σωφρονιστικού συστήματος της μεταπολίτευσης από τον γνωστό χιτλερικό βομβιστή. Ενδιαφέρουσες πληροφορίες για άτομα εντός και εκτός του χώρου των δυναμικών ακροδεξιών.
Αριστοτέλη Καλέντζη, "Σε Σένα" (εκδόσεις "Ελεύθερη Σκέψις", Αθήναι 1983). Στοχασμοί για την τέχνη του εθνικοκοινωνισμού, ποιήματα και πεζά με συχνές αναφορές στους "γίγαντες" της εθνικοσοσιαλιστικής σκέψης. Ιδιαίτερη προσπάθεια για μια γλώσσα που να παραπέμπει, υποτίθεται, στην αρχαιοελληνική κληρονομιά.
Θεόδωρος Καραμπέτσος, "Οι αντιδραστικοί" (εκδόσεις "Νέα Θέσις", Αθήνα 1988). Κάτι μεταξύ αυτοβιογραφίας και κατασκοπευτικού μυθιστορήματος, το αφήγημα αυτό εκπέμπει την υπαρξιακή αγωνία ενός προδομένου χουντικού.
Φραγκίσκου Παπαγεωργίου (Franki), "Ahthos Arouris" (εκδόσεις "Εθνική Σταυροφορία", χ.χ.). Αφιερωμένο στους "ήρωες και ηρωίδες καταδίκους που άδικα υποφέρουν", το πόνημα αποτελεί χαρακτηριστική συμβολή του ανθρώπου που εμπνεύστηκε το βιασμό της πλαστικής κότας στη λογοτεχνία του
πολιτικοϊδεολογικού του χώρου. Αγνωστοι παραμένουν δυστυχώς οι λόγοι που οδήγησαν το συγγραφέα, στον αντίποδα του Καλέντζη, να επιλέξει τον φραγκολεβαντίνικο τίτλο του.
ΔΕΙΤΕ
Κόναν ο Βάρβαρος (Conan the Barbarian) του Τζον Μίλιους (1981). Ο Αρνολντ Σβαρτσενέγκερ αναζητά τον καταχθόνιο Πατέρα στα τρίσβαθα της προϊστορίας, σε ένα έπος γεμάτο μούσκουλα, άντερα και φευδοφιλοσοφημένο αντριλίκι. Ταινία "προορισμένη για ευρωπαίους μάλλον, παρά για αμερικανούς αναλφάβητους", σύμφωνα με μια εύστοχη κριτική, αποτελεί σημείο αναφοράς για τους εγχώριους νεοναζί.
(Ελευθεροτυπία, 17/1/1999)
Δευτέρα 27 Ιουνίου 2011
ΟΥΤΕ ΣΤΗ ΒΕΡΟΙΑ ΟΥΤΕ ΠΟΥΘΕΝΑ
Αντιφασιστική συγκέντρωση και πορεία ματαιώνει την εκδήλωση της χρυσής αυγής στη Βέροια
Από νωρίς το μεσημέρι είχαν συγκεντρωθεί περί τους 70-80 αντιφασίστες στην πλατεία Δημαρχείου στη Βέροια για να διαμαρτυρηθούν για την έλευση του "φύρερ" της Χρυσής Αυγής στην πόλη, όπως είχε ανακοινωθεί στα μέσα ενημέρωσης.
Η συγκέντρωση αυτών των πολιτών που η συντριπτική...τους πλειοψηφία, για να μην πως στο σύνολό της, ήταν από το Αυτόνομο Κοινωνικό Στέκι "Μπαρούτι" ήταν η αιτία που οι Χρυσαυγίτες άλλαξαν άποψη, δεν τόλμησαν να εμφανιστούν στην προκαθορισμένη εκδήλωσή τους αν και υπήρχε ισχυρή αστυνομική δύναμη που είχε διαθέσει το κράτος για να τους προστατεύσει.
Ο Μιχαλολιάκος, ο γ. γραμματέας της ναζιστικής οργάνωσης, αν και ήταν ο κεντρικός ομιλητής στην εκδήλωση δεν ήρθε ως τις 9:30 το βράδυ. Τότε ήταν που αποχώρησαν οι αστυνομικές δυνάμεις που προστάτευαν το καφέ που δέχτηκε να τους προσφέρει το χώρο τους για να κάνουν την εκδήλωσή τους.
Αν και έγκαιρα το "Μπαρούτι", το αναρχικό στέκι της Βέροιας, είχε δημοσιοποίηση κάλεσμα προς τους πολίτες να αντιδράσουν στην έλευση του "φύρερ" και των Χρυσαυγιτών στη Βέροια οι πολίτες που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα ήταν ελάχιστοι, μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού.
Ήταν εκεί η ΚΕΕΡΦΑ Ημαθίας και η Πρωτοβουλία Νάουσας.
Απουσίαζαν για ακόμα μια φορά τα κόμματα της Βουλής που αυτοπροσδιορίζονται ως αριστερά, το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ, όσο και οι δυνάμεις που αυτοπροσδιορίζονται ως αριστερές και βρίσκονται σε άλλα κόμματα.
Δυστυχώς, οι πολίτες της Βέροιας και της Ημαθίας γενικότερα θεωρούν ότι η φασιστική απειλή δεν τους αφορά και γι αυτό δεν αντιδρούν.
Πλανώνται όμως πλάνην οικτράν. Το αβγό του φιδιού τέτοιες εποχές βρίσκει κατάλληλες για να γεννήσει το ναζισμό και το φασισμό και πρέπει όλοι να είμαστε σε εγρήγορση.
ΠΟΡΕΙΑΟι συγκεντρωμένοι παρακολουθούσαν έκπληκτοι τις αστυνομικές δυνάμεις να έχουν ακροβολιστεί σε τρια σημεία αλλά οι Χρυσαυγίτες και ο "φύρερ" τους να μην εμφανίζονται.
Η αναμονή τσάκιζε τα νεύρα των δυνάμεων καταστολής που γενικώς περίμεναν. Κάποια στιγμή η συνέλευση των παιδιών του "Μπαρούτι" αποφασίζουν ότι θα κάνουν πορεία στους δρόμους της Βέροιας με συνθήματα κατά του φασισμού και της Χρυσής Αυγής. Η πορεία ξεκινάει και μέσω της Μητροπόλεως, Βενιζέλου και Κεντρικής καταλήγει ξανά στην πλατεία Δημαρχείου υπό την παρακολούθηση των αστυνομικών που εξασκούνται σε ασκήσεις παρακολούθησης που όμως αφενός βγάζουν γέλιο αφετέρου σκεπτικισμό στους πολίτες για το που πάνε τα χρήματά τους.
Η πορεία ολοκληρώνεται και το "Μπαρούτι" γιορτάζει με πάρτι τη νίκη του. Είναι μια μεγάλη νίκη αφού η Χρυσή Αυγή δεν μπόρεσε να εμφανιστεί επίσημα στην Ημαθία, να στήσει οργάνωση, να βάλει πόδι ο Ναζισμός στο νομό.
Η νίκη ανήκει αποκλειστικά στα παιδιά του κοινωνικού στεκιού "Μπαρούτι" που συμμετείχαν και χτες στην αντισυγκέντρωση που έκαναν μαζί με την ΚΕΕΡΦΑ Θεσσαλονίκης στην παραλία για να εμποδίσουν τους ναζιστές να κάνουν διαδήλωση στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.
Η απόπειρα της Χρυσής Αυγής να στήσει οργάνωση στη Βέροια απέτυχε προς το παρόν αλλά αυτό δεν πρέπει να εφησυχάζει κανέναν.
ΠΗΓΗ
Από νωρίς το μεσημέρι είχαν συγκεντρωθεί περί τους 70-80 αντιφασίστες στην πλατεία Δημαρχείου στη Βέροια για να διαμαρτυρηθούν για την έλευση του "φύρερ" της Χρυσής Αυγής στην πόλη, όπως είχε ανακοινωθεί στα μέσα ενημέρωσης.
Η συγκέντρωση αυτών των πολιτών που η συντριπτική...τους πλειοψηφία, για να μην πως στο σύνολό της, ήταν από το Αυτόνομο Κοινωνικό Στέκι "Μπαρούτι" ήταν η αιτία που οι Χρυσαυγίτες άλλαξαν άποψη, δεν τόλμησαν να εμφανιστούν στην προκαθορισμένη εκδήλωσή τους αν και υπήρχε ισχυρή αστυνομική δύναμη που είχε διαθέσει το κράτος για να τους προστατεύσει.
Ο Μιχαλολιάκος, ο γ. γραμματέας της ναζιστικής οργάνωσης, αν και ήταν ο κεντρικός ομιλητής στην εκδήλωση δεν ήρθε ως τις 9:30 το βράδυ. Τότε ήταν που αποχώρησαν οι αστυνομικές δυνάμεις που προστάτευαν το καφέ που δέχτηκε να τους προσφέρει το χώρο τους για να κάνουν την εκδήλωσή τους.
Αν και έγκαιρα το "Μπαρούτι", το αναρχικό στέκι της Βέροιας, είχε δημοσιοποίηση κάλεσμα προς τους πολίτες να αντιδράσουν στην έλευση του "φύρερ" και των Χρυσαυγιτών στη Βέροια οι πολίτες που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα ήταν ελάχιστοι, μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού.
Ήταν εκεί η ΚΕΕΡΦΑ Ημαθίας και η Πρωτοβουλία Νάουσας.
Απουσίαζαν για ακόμα μια φορά τα κόμματα της Βουλής που αυτοπροσδιορίζονται ως αριστερά, το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ, όσο και οι δυνάμεις που αυτοπροσδιορίζονται ως αριστερές και βρίσκονται σε άλλα κόμματα.
Δυστυχώς, οι πολίτες της Βέροιας και της Ημαθίας γενικότερα θεωρούν ότι η φασιστική απειλή δεν τους αφορά και γι αυτό δεν αντιδρούν.
Πλανώνται όμως πλάνην οικτράν. Το αβγό του φιδιού τέτοιες εποχές βρίσκει κατάλληλες για να γεννήσει το ναζισμό και το φασισμό και πρέπει όλοι να είμαστε σε εγρήγορση.
ΠΟΡΕΙΑΟι συγκεντρωμένοι παρακολουθούσαν έκπληκτοι τις αστυνομικές δυνάμεις να έχουν ακροβολιστεί σε τρια σημεία αλλά οι Χρυσαυγίτες και ο "φύρερ" τους να μην εμφανίζονται.
Η αναμονή τσάκιζε τα νεύρα των δυνάμεων καταστολής που γενικώς περίμεναν. Κάποια στιγμή η συνέλευση των παιδιών του "Μπαρούτι" αποφασίζουν ότι θα κάνουν πορεία στους δρόμους της Βέροιας με συνθήματα κατά του φασισμού και της Χρυσής Αυγής. Η πορεία ξεκινάει και μέσω της Μητροπόλεως, Βενιζέλου και Κεντρικής καταλήγει ξανά στην πλατεία Δημαρχείου υπό την παρακολούθηση των αστυνομικών που εξασκούνται σε ασκήσεις παρακολούθησης που όμως αφενός βγάζουν γέλιο αφετέρου σκεπτικισμό στους πολίτες για το που πάνε τα χρήματά τους.
Η πορεία ολοκληρώνεται και το "Μπαρούτι" γιορτάζει με πάρτι τη νίκη του. Είναι μια μεγάλη νίκη αφού η Χρυσή Αυγή δεν μπόρεσε να εμφανιστεί επίσημα στην Ημαθία, να στήσει οργάνωση, να βάλει πόδι ο Ναζισμός στο νομό.
Η νίκη ανήκει αποκλειστικά στα παιδιά του κοινωνικού στεκιού "Μπαρούτι" που συμμετείχαν και χτες στην αντισυγκέντρωση που έκαναν μαζί με την ΚΕΕΡΦΑ Θεσσαλονίκης στην παραλία για να εμποδίσουν τους ναζιστές να κάνουν διαδήλωση στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.
Η απόπειρα της Χρυσής Αυγής να στήσει οργάνωση στη Βέροια απέτυχε προς το παρόν αλλά αυτό δεν πρέπει να εφησυχάζει κανέναν.
ΠΗΓΗ
Κυριακή 26 Ιουνίου 2011
ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ, ΜΑΦΙΟΖΟΙ, ΜΠΑΤΣΟΙ, ΨΥΧΑΚΙΔΕΣ, ΚΥΠΑΤΖΙΔΕΣ, ΠΑΙΔΕΡΑΣΤΕΣ. ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ.
Τα απόσπασματα που ακολουθούν είναι απο κείμενο του φασίστα μαχαιροβγάλτη πρώην μεγαλοστέλεχους της συμμορίας χρυσή αυγή στο οποίο φαίνεται ξεκάθαρα απο τι είδους άτομα απαρτίζεται η συγκεκριμένη συμμορία. Δε δίνουμε κανενός είδους συγχωροχάρτι στο συγκεκριμένο εθνικιστή, ο οποίος μεταξύ των άλλων έχει καταδικαστεί για μια παρολίγον δολοφονική επίθεση εναντίων αριστερών, απλά καλό είναι να χρησιμοποιούμε και τα ¨αλληλοσυντροφικά" μαχαιρώματα (ρε συνελληνες ντροπη ολοι ελληνες δεν ημαστε???) ώστε να δειχθεί απο τι είδους αποβράσματα αποτελείται ο εθνικιστικός χώρος..
"Επιφανές στέλεχός της (εννοει της χρυσής αυγής), που μάλιστα επολιτεύετο παλαιόθεν, προφυλακίστηκε με την αισχρή κατηγορία της ΠΑΙΔΕΡΑΣΤΙΑΣ…Κατεδίκαζαν ενυπογράφως στην φίλη τους αστυνομία τους συντρόφους, που έκαιγαν την τουρκική σημαία…"
"Συνεργάζοντο πολιτικώς με κάποιον τον οποίον μέχρι και σήμερα αποκαλούν καταδότη και πληροφοριοδότη της ΚΥΠ, και το οποίον την περίοδο της συνεργασίας τους αποκαλούσαν ΑΡΧΗΓΟ…[..] Συνεργάζοντο εκλογικώς με στελέχη της Νέας Δημοκρατίας"
"Αυτήν την Ιδέα του Γένους, που υπηρέτησαν ήρωες και μάρτυρες, δεν επιθυμώ να την μοιράζωμαι με τους κωμικούς φίλους των πούστηδων και τους ΡΟΥΦΙΑΝΟΥΣ."
"[..]όταν παραλλήλως κάποιοι γραφικοί έκλαιγαν στα γραφεία τους είτε εχαπακώνοντο με ψυχοφάρμακα στις οικίες τους είτε ερητόρευαν στα ξενοδοχεία περί των μαχών μου. (εννοεί στελέχοι της χ.α. που απότι φαίνεται ειναι ψυχάκια)"
Εδώ κείμενο σχετικά με τον παρακρατικό ρόλο των χρυσαύγουλων και τη συνεργασία τους με τη μαφία
"Επιφανές στέλεχός της (εννοει της χρυσής αυγής), που μάλιστα επολιτεύετο παλαιόθεν, προφυλακίστηκε με την αισχρή κατηγορία της ΠΑΙΔΕΡΑΣΤΙΑΣ…Κατεδίκαζαν ενυπογράφως στην φίλη τους αστυνομία τους συντρόφους, που έκαιγαν την τουρκική σημαία…"
"Συνεργάζοντο πολιτικώς με κάποιον τον οποίον μέχρι και σήμερα αποκαλούν καταδότη και πληροφοριοδότη της ΚΥΠ, και το οποίον την περίοδο της συνεργασίας τους αποκαλούσαν ΑΡΧΗΓΟ…[..] Συνεργάζοντο εκλογικώς με στελέχη της Νέας Δημοκρατίας"
"Αυτήν την Ιδέα του Γένους, που υπηρέτησαν ήρωες και μάρτυρες, δεν επιθυμώ να την μοιράζωμαι με τους κωμικούς φίλους των πούστηδων και τους ΡΟΥΦΙΑΝΟΥΣ."
"[..]όταν παραλλήλως κάποιοι γραφικοί έκλαιγαν στα γραφεία τους είτε εχαπακώνοντο με ψυχοφάρμακα στις οικίες τους είτε ερητόρευαν στα ξενοδοχεία περί των μαχών μου. (εννοεί στελέχοι της χ.α. που απότι φαίνεται ειναι ψυχάκια)"
Εδώ κείμενο σχετικά με τον παρακρατικό ρόλο των χρυσαύγουλων και τη συνεργασία τους με τη μαφία
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)